Öyle bir hayat yaşıyorum ki, ne kırılmaya hakkım var, ne yorulmaya, ne de yıkılmaya.
Tek başıma dimdik durmaktan, kafam kopsa alıp yerine koymaktan başka çarem yok.
Bu günlerde söyleyecek çok şeyim yok,
sadece çok üzgünüm ve asla bi şeylere yetemediğimi hissediyorum, elimden gelenin en iyisini veriyorken her şeyin ardında kalmak ağır geliyor.