Deliyiz ama şairane, duygusalız ama mantık dahilinde, biraz yıkığız ama yüzyılın gereği, çokça ümtikarız çünkü kendimizi tanıyoruz, beklentimiz düşük çünkü beklentiye sebebiyet verecek fani kıt, neşemiz yerinde lakin şımarık değiliz; tutkumuz ruhumuza.
Kanadını kıracaklar kanatsız uçmayı öğreneceksin, arkandan konuşacaklar bunun bir kıskançlık yankısı olduğunu anlayacaksın, dedikodunu yapacaklar kendine "doğru yoldayım" diyeceksin, dost gözükecekler düşman görmeyi bileceksin; bu hayat böyle, sallanacaksın ama düşmeyeceksin.
Beni nerede konumlandırdığından emin olamadığım herkesin hayatından çıkmayı kendime mecburiyet sayıyorum; belirsizlik kötü ve zaten birçok şeyin meçhul olduğu şu hayatta insanın ruhuna yapacağı en büyük eziyet, katlanılması en zor duygu.
Bugün bayram!
Gördüğünüz de bizim evimiz, salonumuzun baş köşesi.
Annemle babam gelsin de ellerini öpeyim, bayramlaşayım diye oturdum bekliyorum ama gelmeyecekler biliyorum.
Az önce üniversite arkadaşım Derhan’ı kaybettiğimizi öğrendim. Her kayıp acı ancak yakınından geldiği zaman tarifi imkansız oluyor kondurmuyorsun. Mekanın cennet olsun kardeşim