Kafam ay sonu kiramı denkleştirmekle meşgulken her markete girdiğimde raftaki fiyatları uzun uzun karşılaştırıp en ucuzuna yöneliyorum.
Dışarıda bir şeyler yemek artık benim için lüks haline geldi. Çeşitli yerlerden gelen ücretsiz kahve kuponlarıyla bazen bir kahve içiyorum.
Motosikletimin bile yakıtını karşılamakta zorlanıyorum. Dahası geçenlerde motosikletimi park ettiğim için ceza yazıldı. Sanırım gittiğim yerde motosikleti de sırtıma alıp öyle gezmem gerekiyor.
Çok nadiren en ucuz markadan bir iki tişört ancak alabiliyorum. Ayakkabılarım, pantolonlarım, gömleklerim, paltolarım birkaç yıllık. Tamir ettirip tekrar giymeye devam ediyorum.
Elbette herkes gibi okuduklarım gördüklerim fena halde canımı yakıyor ama söylemek istediklerimin yüzde birini bile söyleyemiyorum.
Bir de tuhaf insanların hakaretleriyle, iftiralarıyla ve laf sokmalarıyla muhatap olmak zorunda kalıyorum.
Gerçekten artık çok bunaldım. Eminim herkes de benimle aynı durumda. Bari bir kere de olsa birbirimizi yemeyi bıraksak da önümüzdeki gerçek sorunlara odaklansak.
Gerçekten yetmedi mi. Bana fazlasıyla yetti. Boğazıma kadar doldum.