Nederland was ooit wereldpionier in medicinale cannabis. Dankzij (later afschuwelijk vermoorde minister Els Borst van D66) werd rond de eeuwwisseling een systeem opgezet waarin meerdere producenten konden concurreren. Zelfs de roverheid begreep toen nog dat monopolies slecht zijn voor patiënten.
Maar vervolgens kwam de Haagse bestuurspolder in actie.
Onder Balkenende II (CDA, VVD en D66) verdween in 2005 een van de twee gecontracteerde telers. Bedrocan bleef als enige over. Een door de staat beschermd monopolie.
En raad eens? Nieuwsuur onthulde in 2018 dat Bedrocan-directeur Tjalling Erkelens een broer had die topambtenaar was bij Justitie en zich met drugsbeleid bezighield.
Ondertussen werd concurrent Maripharm in 2007 aangepakt bij een inval die later onrechtmatig bleek.
Belangenverstrengeling is daarmee niet bewezen. Maar wie denkt dat zulke constructies geen onafhankelijk onderzoek verdienen, heeft een bijzonder rooskleurig beeld van onze roverheid.
Het resultaat? Minder concurrentie, klachten over prijzen en kwaliteit, en patiënten die afhankelijk werden van één leverancier.
En nu, in 2026, is Bedrocan International failliet verklaard en dreigen tekorten.
Eerst verbiedt de staat concurrentie. Vervolgens creëert hij afhankelijkheid. Daarna stort het kaartenhuis in.
En dezelfde politieke criminele kaste durft ons vervolgens uit te leggen dat de vrije markt heeft gefaald.
De vrije markt? Die mocht niet eens meedoen.
@Daniel131215@BurgerMetNuance
@AylinBilic De ECB is een instituut van rovers, vermomd als goedwillende bankiers. Afschaffen dat monster. Nederland uit de EU, om te beginnen uit de Euro
@De_belegger Nederlanders vinden het nog steeds normaal dat de overheid hun geld rooft en herverdeelt. Denk er eens over na. Wat geeft iemand waar jij niets mee hebt het recht om een deel van je door arbeid verkregen inkomsten te krijgen? Het enige wat dat mogelijk maakt is roof door de staat
MILITAIRTJE SPELEN MET HET BLOED VAN ANDEREN
Auteur: Michel Mulder
Het zijn zorgvuldig geregisseerde plaatjes, strak in het pak over de klinkers van de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Koning Willem-Alexander, koningin Máxima en kroonprinses Amalia in versgestreken militaire uniformen. De boodschap van het Koninklijk Huis en het ministerie van Defensie is glashelder: het leger is eervol, chique en van ons allemaal. Het is een geraffineerde PR-campagne met één duidelijk doel: jongeren enthousiast maken om zich te melden voor een mogelijke vroegtijdige dood aan het front, nu de geopolitieke spanningen oplopen.
Maar wie door de glans van de koperen knopen heen kijkt, ziet een stuitende hypocrisie. Het gekoketteer van de Oranjes met de krijgsmacht is niets minder dan een schoffering voor iedere militair die daadwerkelijk zijn leven riskeert.
Neem de benoeming van koningin Máxima tot luitenant-kolonel - in de volksmond overste - bij de Koninklijke Landmacht. Een rang waar beroepsmilitairen doorgaans decennia voor ploeteren, met uitzendingen naar oorlogsgebieden, nachten in koude schuttersputjes en het verlies van kameraden. Máxima kreeg deze sterren op haar schouders na een verkorte reservistencursus van enkele maanden en een reeks zorgvuldig geregisseerde persmomenten, zonder een druppel daadwerkelijk zweet. Geen jarenlange ontberingen, geen modder onder de nagels, maar wel direct de eer en de status van een hoofdofficier. Het is een klap in het gezicht van elke sergeant en kapitein die zijn hele werkzame leven opoffert om diezelfde strepen te verdienen.
Ook bij de rest van het gezin schuurt het aan alle kanten. Koning Willem-Alexander draagt een borst vol onderscheidingen die hij vooral heeft gekregen omdat hij toevallig in het juiste bed is geboren. Zelfs de Militaire Willems-Orde - de hoogste dapperheidsonderscheiding die normale militairen alleen krijgen als ze onder vijandelijk vuur onmenselijke moed tonen - prijkt op zijn jas, enkel omdat hij als staatshoofd op papier de grootmeester is. Daarnaast hangt zijn uniform vol met 'eretekens' voor zijn eigen huwelijk, het aftreden van zijn moeder, zijn eigen aantreden als koning en het uitrijden van een schaatstocht. Stuk voor stuk zaken die niets met militaire eer of moed te maken hebben, maar op zijn borst glimmen alsof hij persoonlijk het vaderland heeft gered. En kroonprinses Amalia loopt als kersverse sergeant bij de marine rond als een wandelend reclamebord voor Defensie, terwijl iedereen weet dat zij nooit als kanonnenvoer in een loopgraaf zal belanden.
De geschiedenis leert ons bovendien hoe het echt gaat als de pleuris uitbreekt. Terwijl Nederlandse soldaten in mei 1940 bij de Grebbeberg en op de Afsluitdijk stierven voor vaderland en vorst, zat koningin Wilhelmina al veilig in Londen. Vanuit ballingschap sprak zij op de radio moedige woorden, ver weg van de bommen en granaten die haar eigen onderdanen verscheurden.
Het leger is geen verkleedpartij voor royals die hun imago willen oppoetsen. Oorlog is rauw, bloederig en definitief. Door de krijgsmacht te gebruiken als decorstuk voor koninklijke glamour, wordt een gevaarlijke illusie verkocht aan een nieuwe generatie. De Oranjes spelen militairtje voor de camera, maar als het erop aankomt, wordt het echte werk - en het sterven - gewoon weer overgelaten aan de kinderen van gewone mensen. Dat maakt het koninklijke vertoon in uniform tot een zeer slechte en uiterst hypocriete grap, soms ook wel bekend als een poppenkast
DISCLAIMER
Niet iedere d, t, dt, koppelteken of interpunctie correct toegepast? Melt/meld/meldt dit aan de klachtencommissie op www.idon'https://t.co/HOmnHL8ohR.
WAARSCHUWING: lezen kan voor verbazing en lachbuien zorgen, of een irritant kriebelend gevoel waar niet aan te krabbelen valt veroorzaken.
Al mijn columns worden geschreven onder verwijzing naar artikel 11 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 19 UVRM en artikel 7 Nederlandse grondwet en zijn slechts een weerspiegeling van mijn persoonlijke mening.
‼️ vinden jullie mijn columns belangrijk en willen jullie mij daarin ondersteunen, dit kan via de site w w w. mijn mening zal nooit een verdienmodel worden. Minder weergeven
Waarom zijn mannen zo sterk oververtegenwoordigd in het ondernemerschap, terwijl vrouwen vaker publieke topfuncties bekleden en progressief stemmen?
Bij Nederlandse ondernemingen met 10 tot 49 werkzame personen bedraagt het vrouwelijke aandeel onder ondernemers ongeveer 27%. Bij bedrijven met 50 tot 249 werkzame personen is dat 24%.
Bij de Rijksoverheid wordt daarentegen 41% van de topfuncties door vrouwen bekleed. In de semipublieke sector is dat ongeveer 50% en in het onderwijs zelfs 57%.
Ook politiek bestaan duidelijke verschillen. Mannen stemmen relatief vaker PVV en VVD, vrouwen relatief vaker GroenLinks-PvdA, D66 en SP.
Voor mij zijn dat allemaal varianten van het statisme. De VVD heeft decennialang meegewerkt aan de groei van de overheid. De PVV combineert economisch interventionisme met nationalistisch collectivisme. Links wil nog meer herverdeling, regelgeving en politieke sturing.
Een ondernemer moet klanten overtuigen, kapitaal investeren, personeel betalen, concurreren en voldoende winst maken om zijn onderneming levensvatbaar te houden. Verkeerde beslissingen kunnen zijn opgebouwde vermogen vernietigen.
Een ambtenaar of politiek bestuurder functioneert binnen een fundamenteel ander economisch systeem. Zijn organisatie wordt gefinancierd uit belastinginkomsten. Burgers kunnen doorgaans niet besluiten hun bijdrage stop te zetten wanneer de dienstverlening slecht is.
Een aanzienlijk deel van het ambtelijke apparaat houdt zich bovendien bezig met het ontwerpen, uitvoeren en handhaven van regels die ondernemers en burgers belemmeren.
De roverheid creëert daarmee haar eigen werkgelegenheid. Meer regelgeving vereist meer ambtenaren, meer toezicht, meer procedures en meer belastinggeld.
De rekening wordt neergelegd bij degenen die daadwerkelijk produceren.
Het ambtelijke apparaat kent bovendien nauwelijks de economische discipline waaraan ondernemers dagelijks worden onderworpen. Een bedrijf dat structureel meer uitgeeft dan het verdient, gaat uiteindelijk failliet. Een overheidsorganisatie die haar budget overschrijdt, kan juist extra middelen krijgen.
Dat schept perverse prikkels.
Wie zijn inkomen, carrière en maatschappelijke positie ontleent aan een groeiende overheid, heeft mogelijk ook een persoonlijk belang bij het voortbestaan en de uitbreiding daarvan.
Het zou mij niet verbazen als mensen die voor hun inkomen en carrière afhankelijk zijn van belastinggeld, vaker politieke partijen steunen die de overheid verder willen uitbreiden. Dat is geen beschuldiging, maar een kwestie van economische prikkels en eigenbelang.
De ongelijke verdeling van mannen en vrouwen over ondernemerschap en publieke functies zou daarmee ook een deel van hun verschillende politieke voorkeuren kunnen verklaren.
De politieke discussie over emancipatie gaat echter vrijwel uitsluitend over vertegenwoordiging binnen bestaande machtsstructuren.
Meer vrouwelijke ministers, directeuren-generaal, commissarissen en bestuurders worden als vooruitgang gepresenteerd.
Ondertussen is bij ondernemingen met tientallen werknemers ongeveer driekwart van de ondernemers man.
Waarom wordt een vrouw die staatssecretaris wordt als emancipatiesucces gevierd, terwijl een vrouw die een onderneming met honderd werknemers opbouwt veel minder politieke aandacht krijgt?
De eerste krijgt de beschikking over politieke bevoegdheden en belastinggeld. De tweede moet klanten overtuigen, investeringen financieren, werkgelegenheid creëren en zelf de gevolgen van verkeerde beslissingen dragen.
Ik zou graag veel meer vrouwelijke ondernemers zien. Niet door quota, subsidies of voorkeursbehandeling, maar door belastingen te verlagen, bureaucratie af te schaffen en ondernemers de ruimte te geven.
Mijn ideaal is geen overheid waarin mannen en vrouwen ieder precies de helft van de macht bezitten. Mijn ideaal is een samenleving waarin die overheid zo weinig mogelijk macht over beiden heeft.
Emancipatie betekent economische zelfstandigheid, eigendom, ondernemerschap en individuele vrijheid.
Niet het verdelen van politieke functies en belastinggeld.
Een samenleving wordt niet vrijer doordat de bureaucratie representatiever wordt, zolang diezelfde bureaucratie steeds meer macht over burgers en ondernemers krijgt.
De vraag is niet wie de politieke macht krijgt, maar waarom de politiek überhaupt zoveel macht heeft.
De fiscale rooftocht heeft een zojuist een meerderheid gevonden in de TweedeKamer.
D66, CDA, PRO en Volt kregen hulp van SP, PvdD, DENK, ChristenUnie en 50PLUS. Samen 79 zetels voor nóg meer belasting op vermogen.
De Haagse belastingverslaafden hebben weer een nieuwe melkkoe gevonden in de polder. Eerst wordt fictief rendement belast, vervolgens blijkt dat juridisch onhoudbaar en nu verzinnen dezelfde koekenbakkers een nieuwe vermogensheffing.
Het resultaat laat zich raden: kapitaalvlucht, minder investeringen, minder ondernemerschap en uiteindelijk minder belastinginkomsten dan de Haagse rekenmeesters voorspellen.
Het Verenigd Koninkrijk heeft al laten zien hoe vermogende belastingbetalers reageren wanneer de fiscus steeds gulziger wordt.
En denk vooral niet dat het bij miljonairs blijft. Zodra de opbrengsten tegenvallen, verschuift de grens omlaag.
Vandaag de miljonair, morgen de middenklasse. De roverheid kent geen verzadigingspunt.