Κώστας Γλύνης

Ο διάλογος μεταξύ ετεροφρόνων είναι αδύνατος και μεταξύ ομοδόξων περιττός. Παναγιώτης Κονδύλης ( 1943-1996 , Έλληνας φιλόσοφος)

[Theodoros Kolydas @KolydasT]

ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΠΙΑΣ
Ο αείμνηστος καθηγητής Οικολογίας Νίκος Μάργαρης (1943–2013) ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που υ��οστήριξαν ότι οι αναδασώσεις στην Ελλάδα πρέπει να βασίζονται στη μεσογειακή οικολογία και όχι σε μαζικές, άκριτες δενδροφυτεύσεις.
📌Χαρακτηριστικά έγραφε ήδη από το 1999:
«Οι πανεθνικές εκστρατείες δενδροφύτευσης με ό,τι δέντρο βρούμε πρόχειρο, που το φυτεύουμε όπου μας καπνίσει και συγχρόνως περιμένουμε να γίνει δάσος, θυμίζουν παράλογη κωμωδία.»
✔️Ως πρότυπο πρόβαλλε τη φύτευση που είχε σχεδιάσει ο Δημήτρης Πικιώνης γύρω από την Ακρόπολη, όπου συνυπάρχουν χαρουπιά, αγριελιά, δάφνη και άλλοι γηγενείς μεσογειακοί θάμνοι και δέντρα, δημιουργώντας ��να αυθεντικό ελληνικό τοπίο και όχι ένα τεχνητό πευκοδάσος.
✔️Η χαρουπιά κατείχε ξεχωριστή θέση στη σκέψη του, επειδή:είναι εξαιρετικά ανθεκτική στην ξηρασία, σταθεροποιεί τα εδάφη και περιορίζει τη διάβρωση, έχει μεγάλη διάρκεια ζωής, προσφέρει σημαντική οικονομική αξία μέσω του καρπού της, ενισχύει τη βιοποικιλότητα και ταιριάζει φυσικά στα μεσογειακά οικοσυστήματα.
✔️Το μήνυμα του Νίκου Μάργαρη παραμένει επίκαιρο: οι αναδασώσεις δεν πρέπει να γίνονται με γνώμονα την ταχύτητα ή τον εντυπωσιασμό, αλλά με σεβασμό στη φυσική βλάστηση κάθε περιοχής.
,✔️Σε πολλές ξηροθερμικές περιοχές της Ελλάδας, η χαρουπιά μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα από τα βασικά είδη αποκατάστασης των οικοσυστημάτων, μαζί με τα υπόλοιπα γηγενή μεσογειακά είδη.

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

"Δεν έχουμε ��αμία πιθανότητα": Η ανησυχία των δυτικών αυτοκινητοβιομηχανιών... https://t.co/0jyr45niaj

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

@VarouxiLou @n_palaiopanou Αγαπητή σκέφτεσαι λάθος. Οι πασοκοι είναι πολιτικοί και συ θέλεις να σκεφτούν ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Δεν γίνεται. Η πελατεία τους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και όχι ο ιδιωτικ��ς τομέας.

[Nikos Appelaios II @AppelaiosII]

Περί Λακωνικότητος,ο λόγος...

Στην αρχαιότητα οι Σπαρτιάτες εφημίζοντο για το γεγονός ότι ήσαν φειδωλοί στον λόγο (ολιγομίλητοι) και χρησιμοποιούσαν όσο δυνατόν λιγότερες λέξεις προκειμένου να αποδώσουν το νόημα της σκέψης τους.
Αντιθέτως στην Αθήνα η ικανότητα να πείθεις την Συνέλευση του δήμου, ή τους ενόρκους σε μία δίκη, εκφωνώντας έναν "πλούσιο" λόγο αποτελούσε προσόν και δείγμα "δύναμης – επιρροής".
Ο Περικλής και ο Αλκιβιάδης αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα πολιτικών, που απέκτησαν πολιτική δύναμη χάρις σε αυτό το "προσόν".

Αντιθέτως οι Σπαρτιάτες, εκτιμούσαν την απλότητα στον λόγο όπως εκτιμούσαν την απλότητα στην ενδυμασία και την αρχιτεκτονική.
Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα Λακωνικού λόγου που διαπνέονται από σαφήνεια και πειθώ – ενώ είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η αναφορά του Ξενοφώντα στο προσόν της Σπαρτιατικής νεολαίας:
"...να μην ομιλούν παρά μόνον όταν τους απευθύνουν τον λόγο".
Ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Σπαρτιατικής αποστροφής στην "φλυαρία" είναι η ιστορία των πρέσβεων της Σάμου όταν αιτήθηκαν την βοήθεια τ��ς Σπάρτης στον πόλεμο εναντίον του Πολυκράτη.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Σάμιοι εκφώνησαν έναν πολύ μακρύ λόγο στο τέλος του οποίοι οι Σπαρτιάτες παραπονέθηκαν ότι είχαν ξεχάσει τα λεχθέντα στην αρχή του λόγου.
Όταν δε οι Σάμιοι έφεραν έναν σάκο λέγοντας ότι χρειάζεται να γεμίσει με αλεύρι ,τότε οι Σπαρτιάτες απάντησαν ότι η λέξη σάκος ήταν πλεονασμός (εφόσον υπήρχε ο σάκος και αναφερόντουσαν σε αυτόν) και κατόπιν συμφώνησαν να δώσουν την αιτούμενη βοήθεια. (Ηρόδοτος 3:46).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Λακωνικότητας αποτελεί η απάντηση του Λεωνίδα στην απαίτηση του Ξέρξη,όπως οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες παραδώσουν τα όπλα τους.
Με βάση τις ομιλίες των Αθηναίων στρατηγών που καταγράφονται στο Θουκυδίδη, είναι εύκολο να φαντασθεί κανείς τι θα είχε απαντήσει ένας Αθηναίος στρατηγός. Αναμφίβολα θα είχε εκφωνήσει έναν μακρύ και πλούσιο λόγο γ��α τη δημοκρατία, την ελευθερία και την τιμή, καθώς και πόσο όμορφο είναι να πεθαίνει κάποιος για την πατρίδα του. Ο Λεωνίδας όμως απαντά με δύο λέξεις "Μολών λαβέ".

Επειδή ο Σπαρτιατικός λόγος χαρακτηρίζεται από την χρήση ελαχίστων λέξεων, καθιερώθηκε ο όρος "Λακωνικός" όταν αναφερόμαστε στην μινιμαλιστική ομιλία. Ωστόσο, ενώ η Σπαρτιατική κουλτούρα της μείωσης του λόγου στα ουσιώδη, περιγράφονται με θαυμασμό από τους αρχαίους μελετητές, οι λόγοι για την καθιέρωση της "λακωνικότητας" είναι ελάχιστα γνωστοί.

Ο W. Lindsay Wheeler στο άρθρο του "Δωρική Κρήτη και Σπάρτη, ο οίκος της Ελληνικής Φιλοσοφίας" (Σπάρτη: Εφημερίδα της Αρχαίας Σπάρτης και Ελληνική Ιστορία, τόμος 3) δίνει μια πιθανή απάντηση. Τονίζει ότι "η σιωπή ήταν ένα ουσιώδες συστατικό τού Σπαρτιατικού εκπαιδευτικού συστήματος, διότι δίδασκε τους νέους να εκφράζουν τις σκέψεις τους συμπυκνωμένες, με σαφήνεια και ουσία".
Δίδασκε τους Σπαρτιάτες η ομιλία τους να είναι "σύντομη, περιεκτική και στοχευμένη στο νόημα" όπως οι βολές με το δόρυ.
Εμβαθύνει στις αρχές της φιλοσοφίας βάσει των οποίων είχε δομηθεί η Σπαρτιατική κοινωνία και πολιτισμός. Ισχυρίζεται ότι μια κοινωνία η οποία βασίζεται στην παρατηρ��τική φιλοσοφία, πρέπει να περιφρονεί την φλυαρία συμπεραίνοντας ότι στην Σπάρτη ομιλούσαν μόνο όταν είχαν κάτι να πουν. Γενικώς στην Σπάρτη εκτιμούσαν τους φιλοσόφους και όχι τους σοφιστές.

Μία ακόμη ειδοποιός διαφορά μεταξύ Σπάρτης & Αθήνας είναι ότι στην μεν Αθήνα οι άνδρες κέρδιζαν σεβασμό, επιρροή και δύναμη από την ικανότητά τους να επηρεάζουν την Αθηναϊκή Συνέλευση (Εκκλησία του Δήμου) με τα λόγια, ενώ οι Σπαρτιάτες είχαν περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν σεβασμό αποδεικνύοντας τις ικανότητες τους στην μάχη.

Όπως τονίζει ο Helmuth Karl Bernhard Graf von Moltke (διάσημος στρατηγός και υπεύθυνος για τις στρατιωτικές νίκες της Πρωσίας επί της Αυστρίας και της Γαλλίας κατά τον 19ο αιώνα) είναι πολύ πιο δύσκολο να διατυπώσει κάποιος τις σκέψεις του συνοπτικά, παρά να τις εκφράσει μακρηγορώντας (φλυαρώντας). Πράγματι, είναι πολύ εύκολο να μιλά κάποιος ασυνάρτητα επί ώρες χωρίς στην ουσία να λέει το παραμικρό. Η Σπαρτιατική μορφή μινιμαλιστικής έκφρασης απαιτούσε εξίσου έλεγχο της γλώσσας, όπως η Αθηναϊκή ρητορική παράδοση των μεγάλων πολιτικών ομιλιών και θεατρικών μονολόγων,αλλά ταυτόχρονα πολύ περισσότερη πειθαρχία.

Όσο για τη σιωπή, είναι σίγουρο ότι μπορεί να μεταδώσει έννοιες, ορισμένες φορές με περισσότερη έμφαση απ’ ότι ο λόγος.
Η σιωπή μπορεί να εκφράζει απειλή, συμπάθεια, αποδοκιμασία, αδιαφορία, δυσφορία, αποδοχή και όταν συνδυάζεται με πράξεις, μπορεί να είναι ακόμη πιο εύγλωττη. Αυτό ακριβώς το είδος έκφρασης εκτιμούσαν στην αρχαία Σπάρτη.

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

https://t.co/GkZRvsPzsD

[Petros Van Ripper @PetrosVanRipper]

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα. Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον

[Μαύρη 🐢 @mavri_xelwna]

Τσικνοπέμπτη-Βαλεντίνος Χ

[Nikos Appelaios II @AppelaiosII]

Υποκλινόμαστε σήμερα, και προσκυνούμε και ασπαζόμαστε ταπεινά τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, τον ελευθερωτή των Ελλήνων, που στις 4 Φεβρουαρίου του 1843 εκοιμήθη.

Υποκλινόμαστε και ασπαζόμαστε τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη. Αυτή τη μεγάλη μορφή του Γένους και του έθνους μας. Την κορυφαία και αγιασμένη, προ πολλού, μορφή της πατρίδος,της ιστορίας και της ζωής μας.

Με τη μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μεγαλώσαμε όλοι οι Έλληνες. Δεκάδες χρόνια. Μέχρι σήμερα. Με το ηρωικό του μεγαλείο. Με το φως του που άστραπτε.
Με την απαστρ��πτουσα φουστανέλα του. ��αι με την παράξενη περικεφαλαία του. Με αυτό το φως του μεγαλώσαμε. Έτσι νιώθαμε όλα τα βουνά και τα λαγκάδια να λάμπουν στο πέρασμά του, καθώς τον παρακολουθούσαμε, αυτόν τον μυθικό ήρωα, να λάμπει ολόκληρος μέσα στο φως, μαζί με την κλεφτουριά που τον συνόδευε.
Γιατί ο Θοδωράκης ήταν πάντοτε μέσα στο φως. Και έκτοτε παραμένει ολόκληρος μέσα στο φως.
Έτσι τον προσλαμβάνει και το δημώδες εκείνο άσμα:

"Λάμπει ο ήλιος στα βουνά λάμπει και στα λαγκάδια
έτσι λάμπει κι η κλεφτουριά οι Κολοκοτρωναίοι
πο ’χουν τ’ ασήμια τα πολλά τις ασημένιες πάλες οπού δεν κ��ταδέχονται τη γης να την πατήσουν.
Καβάλα παν στην Εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε καβάλα παίρν’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι. Ρίχνουν φλωριά στην Παναγιά, φλωριά και στους αγίους
και στον αφέντη τον Χριστό τις ασημένιες πάλες."

Στο φως λοιπόν, ο Θοδωράκης, αυτός ο φιλόθεος στρατηγός. Αλλά και στο φως και στην ωρα��ότητα και στο κάλλος:
"Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά
λάμπουν και στα λαγκάδια,
λάμπουν και τ’ αλαφρά σπαθιά
των Κολοκοτρωναίων
πο ’χουν τ’ ασήμια τα πολλά τις ασημένιες πάλες τις πέντε αράδες τα κουμπιά, τις έξι τα τσαμπράζια…"
Σ’ αυτούς τους άχαρους καιρούς της δειλίας και του φόβου και του πανικού και της σιωπής, όπου οι ήρωες, εξόριστοι, πλέον, μας παρακολουθούν, να περιφερόμεθα άβουλοι και ηττοπαθείς και δειλοί, η μορφή του στρατηγού, του ελευθερωτή των Ελλήνων, προβάλλει ενώπιόν μας ελπιδοφόρος.
Αλλά και αυστηρή. Παραδειγματική. Αφυπνιστική. Α��ατρεπτική.
Αλλά και στοργική και τρυφερή.

Σκέφτομαι, σήμερα, αυτόν τον υπερήφανο και ελεύθερο Έλληνα, αλλά και τον ταπεινό και τον πράο, που πριν κοιμηθεί, αφήνει την πόλη των Αθηνών, όπου έμενε με την οικογένειά του, αυτός ο Γέροντας, και παίρνει τους δρόμους της πατρίδας του, έφιππος, με όσες δυνάμεις του απέμειναν, για να βρει όλους τους φίλους και συναγωνιστές του, αλλά και τους όποιους παλιούς εχθρούς του, όλους εκείνους που τους χώρισαν τα όποια πάθη. Να τους βρει, να τους συναντήσει, να αγκαλιαστούν και να συγχωρεθούν.

"Προγνώστης του θανάτου του και άνθρωπος αγάπης και χριστιανική ψυχή εσυγχωριότανε με όσους είχε πειραχθή ή εχθρευθή εις την ζωήν του· όθεν εταξίδευσεν επίτηδες εις την Ύδραν το έτος 1839 διά να ανταμώση τον γέροντα, ως αυτόν, Λάζαρον Κουντουριώτην, το οποίον υπολήπτετο διά τας θυσίας του εις τον αγώνα. Ούτως έπραξε και με άλλους, φίλους και εχθρούς. Εσυγχώρησε και τον Σχινάν, ως με είπεν εις την αίθουσαν της Βουλής κατά το 1849 ο ίδιος ο Σχινάς."
(Θεοδώρου Κ. Κολοκοτρώνη, Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής, Από τα 1770 έως τα 1836, Αθήνησιν 1846, σελ. 284)

Αυτό υπήρξε το μεγαλείο του. Ο Θοδωράκης υπήρξε άνθρωπος εν Χριστώ. Άνθρωπος της ενότητος και όχι του διχασμού και του πάθους. Κι ένας Θεός ξέρει πόσο χρειαζόμαστε το παράδειγμα και τον τρόπο και το ήθος του όλοι εμείς οι περιλειπόμενοι, κατατρεγμένοι Έλληνες.

[Petros Van Ripper @PetrosVanRipper]

Το Ταξίδι της Άννας..

Τον Οκτώβριο του 1968 πήγα για πρώτη φορά στην Αμοργό με τον αδελφό μου Νίκο, να κάνουμε του πατέρα μας το 40μερο μνημόσυνο στο χωριό του, τη Λαγκάδα. Ταξιδέψαμε με ένα καράβι 26 ώρες, γιατί δούλευε μόνο η ��ια μηχανή του.Την επόμενη μέρα κάμαμε το μνημόσυνο

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

https://t.co/v7564MKefP

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

@silaserafim Εξαιρετικός ! Καυστική σάτιρα που βγάζει αληθινό γέλιο !!!

[vasso kouk @KoukosVasso]

«Όσοι απομείναμε πιστοί στη παράδοση
όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που μας βύζαξε
Αγωνιζόμαστε άλλος εδώ κι άλλος εκεί καταπάνω στη ψευτιά
Καταπάνω σ' αυτούς που θέλουν την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρίς ψυχή ένα λουλούδι χωρίς μυρωδιά»

Φώτης Κόντογλου
από το «Πονεμένη Ρωμιοσύνη»

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

@NAppelaios Όχι απλώς δεν θα γίνει τίποτα αλλά όλοι θα γίνουν εις σάρκα μία. Η άποψη μου είναι ότι θα γίνει ακριβώς ότι έγινε το 1962 με την δημιουργία της ένωσης κέντρου. Εννοείτ��ι ότι πρώτος τη τάξει θα είναι ο Τσίπρας.

[FLORENTIA @florentiafl]

Όταν δολοφονήθηκε ο Εφιάλτης από τους ολιγαρχικούς, στην αρχηγία του δ��μοκρατικού κόμματος της Αθήνας ανήλθε ο Περικλής ο Ξανθίππου.
Ο γνωστός σε όλους μας Περικλής που το όνομά του συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή, ο οποίος με μια σειρά ριζοσπαστικών μέτρων ανέβασε ουσιαστικά και από πολιτικής και από κοινωνικής απόψεως τις δυο κατώτερες λαϊκές τάξεις. Οι "μισθοφορίες" και τα "θωρικά" είναι μέτρα καθαρώς δημοκρατικά. Στερεώνουν πλέον το πολίτευμα της δημοκρατίας.
Όμως, οι κίνδυνοι για την ανατροπή του δημοκρατικού αυτού πολιτεύματος δεν έπαψαν να υπάρχουν. Πάντα παραμόνευαν...
Τότε είναι που οι αριστοκρατικοί, καθώς πλέον τα συμφέροντά τους θίγησαν άμεσα, συνασπίστηκαν σε "εταιρίες" που δεν ήταν τίποτε αλλο από μυστικές πολιτικές οργανώσεις.
Σκοπός τους; Νομίζω είναι ολοφάνερος : η δράση για την ανατροπή της δημοκρατίας, ή η υπεράσπιση των συμφερόντων τους "επί δίκαις και αρχαίς".
Αυτές όμως οι οργανώσεις χρειάζονταν και "όπλα" για να ενισχύσουν την δύναμή τους. Και αυτά ήταν κάποιες φανατισμένες ομάδες νέων που δεν δίσταζαν να φ��άσουν ως τον φόνο, προκειμένου να εξουδετερώσουν ένα επικίνδυνο πολιτικό αντίπαλό τους.
Μάλιστα έδιναν όρκο "και τω δήμω κακόνους έσομαι και βασιλεύσω ό,τι αν έχω κακόν" = "θα είμαι εχθρός του λαού και θα σκέπτομαι το κακό του"...
--------------------------
Έχει γεμίσει η χώρα μας "εταιρίες" όλων των πολιτικών μερίδων, που τις εκπροσωπούν άτομα εχθροί της πατρίδας, της γνώσης, της παιδείας.
Εις το επανιδείν

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

https://t.co/o4hFGasxsN

[Alexandros Itimoudis @qasireu]

Ως άνθρωπος με αντίληψη του σύγχρονου κόσμου, πλέον έχω καταλήξει στο ότι ένας από τους λόγους που έχουμε γεμίσει με άτομα χαμηλού IQ στην Ελλάδα είναι η έλλειψη γνώσης σε δύο βασικά μαθήματα:

📜Ιστορία και 🗺️Γεωγραφία. Γιατί τονίζω αυτά τα δύο συγκεκριμένα;

Διότι είναι αυτό που λέω, μαθήματα ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ‼️

Το ένα δημιουργεί κοινωνική και ανθρωπιστική αντίληψη, διότι μαθαίνεις πράξεις των παλαιοτέρων, κρίνεις αποφάσεις τους, βλέπεις τις αντιδράσεις τους σε διάφορες καταστάσεις (αφήνω εκτός την διαμόρφωση εθνικής συνείδησης), και το άλλο δημιουργεί χωρική αντίληψη.

Και τα δυο συνδυαστικά τα διδάσκονταν ΟΛΟΙ οι μεγάλοι στρατηλάτες, μέχρι να προχωρήσουν ��το τρίτο δηλαδή την Φιλοσοφία.

Ε αυτά τα δύο παρατηρώ ότι λείπουν σε μεγάλο μέρος της νεολαίας μας. Για αυτό κρέμονται από τα καμπανέλια των καθυστερημένων influencers για αυτό και είναι μίζεροι και τους φταίνε τα πάντα κτλ.

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

@ArisMazarakis 😂😂😂

[Κώστας Γλύνης @kglynis1]

Επίκαιρο . Στην Κάλπικη λίρα ο Φωτόπουλος υποδύεται έναν ντεμέκ αόματο.
Όταν η Βρανά τον ρωτάει γιατί επέλεξε να ντύνεται με κουρέλια εξαργυρώνοντας συμπόνοια εις δραχμάς, αυτός της απάντησε:
1 εκ. κορόιδα έχει η Αθήνα, δεν μπορούν να ζήσουν έναν έξυπνο;;

[Nefelina 🇬🇷🇺🇸🇮🇱 @Nefelina451806]

Φέτος για πρώτη φορά μετά από πεντέμι��ι αιώνες, 571 χρόνια ακριβώς, δεν εγγράφηκε κανένας μαθητής στην Α’ Γυμνασίου της Μεγάλης του Γένους Σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Άνοιξε λοιπόν ένα χάσμα: ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν και σε αυτό που δεν θέλουμε πια να είμαστε.

[Hungry Heart @YiannisYiannis8]

Ο Δον Κιχώτης (Μάνος Κατράκης) και ο Παντελής Ζερβός (Σάντσο Παντσα) στην επική θεατρική παράσταση του 1973! Τι παραστάσεις ανέβαιναν τότε Θεέ μου και τώρα ανεβαίνουν οι χυδαιότητες της κάθε Κιτσοπούλου!