Hal yang paling dikangenin tiap pulang ke rumah tu, saat diantar bapak ke stasiun buat balik ke tempat kerja,trs sambil nunggu kereta,kita curhat2an tentang pahit manise kehidupan sebagai bapak yang uda jadi kepala rumah tangga, dan aku yg akan jd calon kepala rumah tangga nanti
ga sengaja liat kebelakang, ternyata banyak doa yang pelan-pelan terkabul. ga selalu sesuai timing aku, tapi selalu tepat. sampai akhirnya aku sadar, hidup yang lagi aku jalani ini adalah doa yang dulu selalu kuucapkan.
Kalo aku jadi orang tua, aku pastiin anak - anakku gabakal denger orang tuanya struggle masalah ekonomi, ga bakal jadi sandwich generation, dan aku ga bakal ngungkit - ngungkit biaya hidup kalo lagi marah.
"Rungokno ya...!!!
Ora kabeh wong kerja kuwi kanggo nabung, ana sing kerja mung cukup kanggo mbayar utang, ana sing kerja mung cukup kanggo mangan sepisan, malah ana sing kerja ora cukup kanggo nyukupi kabutuhan.
Dadi, aja pisan-pisan ngomong 'kerja pirang-pirang taun tapi ora duwe apa-apa'. Eling, kabutuhan lan rekasané saben wong kuwi beda-beda, aja dibandhing-bandhingke."
Cilik ora keturutan, gede nuruti kebutuhan
Cilik di adu rangking, gede di adu saldo rekening
Hmmm terlalu keselatan untuk di utarakan, terlalu ke timur untuk di i baratkan