یه فشار احساسی سنگین تحمل میکنی و بوووم، یهو میبینی حافظهت ضعیف شده؛ چون بدنت فکر کرده بهترین راه محافظت ازت همینه، و تو نمیدونی باید ازش ممنون باشی یا ناراحت باشی که نه تنها دچار تروما شدی بلکه حافظهت هم ضعیفتر شده. :)))))))
یه چیز غمانگیز بهتون بگم؟
اینو فقط بالای ۳۰ ها درک میکنن
یه روزی میرسه که اجازهتون دست خودتونه، به هیچکس هم نباید حساب پس بدین، حتی ممکنه مشکل مالی هم نداشته باشین، بساط هر جور تفریحی هم براتون فراهمه ولی باز ترجیح میدین بمونین خونه، لحاف رو بغل کنین و سریال ببینین.
یه چیزی که خیلی در موردش حرف زدیم و نزدیم اون دیماه تا خرداد و اثرش روی زندگیمونه.
گالری گوشیمو نگاه میکنم عکسهای شب یلداست بعد دیگه هیچی نیست انگار هُپ یه بخشی از زندگی گم شده. بعد هم من که از هر چیزی عکس میگرفتم دیگه خیلی حال نداشتم عکس بگیرم.