otuz yaşına gelmiş biri olarak yaşadığım en değerli kabullenme şu oldu... bana kendim kadar kimsenin zarar veremeyeceğini ve yine kendim kadar kimsenin beni iyileştiremeyeceğini... o nedenle ne kadar sevgi, saygı, huzur varsa önce kendim diyorum artık. sonra geriye kalanlar...