Εξαιρετικά δημοφιλής άποψη : όταν δεν μπορείς λόγω φτώχειας να καταναλώσεις το προϊόν ή τις υπηρεσίες που παράγεις (τουρισμό πχ στην περίπτωσή μας) είσαι τριτοκοσμική χώρα.
Με τον καπετάνιο του ΕΛ.Α.Σ του Ε.Α.Μ. και του Δημοκρατικού Στρατού τον αείμνηστο Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα).
(Σε μια φανταστική φωτογραφία με τεχνητή νοημοσύνη).
Προσωπικά δε βλέπω καν εκείνο τον θυμό που υπήρχε τα πρώτα χρόνια του Μητσοτάκη για τις πυρκαγιές.
Ναι, είναι η κυβέρνηση στη διάρκεια της οποίας έχουν καεί μακράν οι περισσότερες εκτάσεις, αλλά «εμείς μετράμε στρέμματα, εσείς μετράτε φέρετρα».
Όμως και όταν μέτρησαν φέρετρα όχι από καιρικά φαινόμενα αλλά από την εγκατάλειψη του σιδηρόδρομου, βγήκαμε μια στους δρόμους, βγήκαμε δυο, ξεχάστηκε κι αυτό.
Το χειρότερο που έφερε αυτή η κυβέρνηση στη χώρα -πάνω κι από τη διάλυση των θεσμών και την αποθέωση της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας- είναι η απάθεια των πολιτών. «Έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν». Η ΗΤΤΑ των αντιστάσεων είναι έργο αυτών των τελευταίων επτά ετών.
Από το «τι να σ’ καν’ κι ου Μητσοτάκ’ς» του υποταγμένου συνταξιούχου μέχρι το «όλοι ίδιοι είναι» των νέων ανθρώπων, αυτή η κυβέρνηση κατάφερε να επιβάλει πλήρως το αφήγημά της. Να εξομοιώσει στη συλλογική συνείδηση τα λάθη των προηγουμένων με τα εγκλήματά της. Λάθη και εγκλήματα «όλα το ίδιο είναι».
Ίσως φανεί σε κάποιους υπερβολικό αυτό που θα πω, αλλά μου φαίνεται ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά στην προσπάθεια της Ουκρανίας απ' ό,τι η Μποφίλιου. Πέστε να με φάτε.
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα ότι η συνέντευξη χρειαζόταν έναν πιο μαχητικό δημοσιογράφο. Έναν που θα πίεζε περισσότερο. Έναν που δεν θα άφηνε τίποτα να πέσει κάτω. Έναν που θα χρησιμοποιούσε συχνά φλεγματική ειρωνεία.
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα τον Γιώργη τον Ευγενίδη.
Το έκανα εικόνα: Τζον Γκραντ στο μέτωπο μαζεύει τα κομμάτια από το πόδι του, Γρηγόρης σε μπαρ του Κολωνακίου ή της ΝΥ παριστάνει τον Τόνι Μοντάνα Κορλεόνε Γκαγιάρδο σε χαζοπαρέα από οννεδίτες.
Ίσως ο μεγαλύτερος βλαξ εδώ μέσα. Και δεν έχουμε λίγους.
Όταν η Γερμανία ειχε τους εργατικούς Πολωνούς (Κλόζε, Ποντολσκι) και τους γκασταρμπαϊτερ του νότου (Κεντίρα, Γκόμες, Οζίλ) στην ομάδα, ήταν πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου.
Τώρα που έχουν κάτι εξωσχολικούς νέγρους και αραβόκουρδους, τελείωσε το πανηγύρι.
Απίθανοι πονηρίδηδες, έχουν φτάσει μέχρι το Πολωνικό τουίτερ για να ψάξουν που θα εκτροχιαστεί τρένο για να το συγκρίνουν με τα χάλια του ελληνικού σιδηρόδρομου της μιας γραμμής.
Το 2012, οξυδερκείς συμπολίτες μας πήραν τη γενναία απόφαση να αντικαταστήσουν τον δικομματισμό της μεταποgλίτευσης με έναν νέο, όπου δεύτερος πόλος θα ήταν η Αριστερά. Τους προέκυψε μονοκομματισμός που τους μπαίνει αργά και σταθερά στον πρωκτό.
Υπομονή, ακόμα το επεξεργάζονται.
Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Δεν υπήρξε κάποια «αποτυχία», αυτή είναι η πολιτική που εξήγγειλε και εφάρμοσε ο «καταλληλότερος» το 19 & το 23. Ένα 20% του πληθυσμού είναι πράγματι σε (πολύ) καλύτερη κατάσταση και άλλο ένα 20% ενώ είναι χαμένοι, πιστεύουν ότι θα γυρίσει η τύχη τους
Εκπληκτικό ποστ που φανερώνει όλο το μεγαλείο του κυρίαρχου δόγματος: όχι μόνο η χώρα γίνεται χώρος για πάρτι, όχι μόνο ο ελληνικός λαός είναι ακάλεστος στο πάρτι, αλλά θα πρέπει να πάψει και να γκρινιάζει γιατί το πάρτι των άλλων του προσφέρει επιδοματάκια κ λοιπές αγαθοεργίες