en çok da hayata darıldığımda özlüyorum babamı, savunmasız hissettiğim anlarda. sanki o olsaydı beni hiç kimse ve hiçbir şey üzemezdi. sırtımı babama yaslardım o bütün sıkıntılarımı çözerdi. o gittiğinden beri sanki 10 yaşında bir çocuğum öyle kırılgan ve savunmasız
Birini kaybettikten sonra onsuz olan her şey çok zor. Onsuz ilk bayram, onsuz ilk ilkbahar, onsuz ilk doğum günü… Hayatın sevdiğimiz biri öldükten sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmesine çok üzülüyorum.
Eğer hâlâ bayram sizi mutlu edebiliyorsa, yanınızda bayramı kutlayabileceğiniz sevdikleriniz varsa kıymetini bilin.Gün geliyor bayramı beraber kutladığınız insan kara toprağın altında olabiliyor.Siz de sevdiğiniz insanın evine değil mezarına gidiyorsunuz. Hayat böyle bir yer.
@loneIypetunia ben de babamı kaybettiğimden beri aşırı derecede diş sıkması ve göz seğirmesi yaşıyorum tamamen psikolojik kendimi rahatlatırsam geçer diye umuyorum ama en rahat anlarımda bile devam ediyor maalesef..
insan bazı acılar karşısında ne kadar çaresiz kalıyormuş meğer... hep içinde yaşadığın artık en yakınlarına bile anlatamadığın bir hale dönüşüyor acı, katman katman katılaşıyor sanki... dışardan normal görünüyorsun ama için zehir gibi, sadece gülümsüyorsun
Yas, bitirebileceğimiz, geride bırakabileceğimiz ya da yok edebileceğimiz bir şey değildir; “yas” sadece, zamanla onunla birlikte yaşamayı öğrenebileceğimiz bir şeydir.
Kaygıdan göğsünün tam ortası yanıyorken işe gitmek, markete gitmek, bir şey yokmuş gibi yaşamaya devam etme ama o sırada tam anlamıyla cehennemi yaşamak. Anlatsan bile anlaşılmayacağını bilmek. Her yeni güne daha fazla kaygı duyarak başlamak... Sadece çeken bilir.
Birinin öldüğüne inanmak o kadar zor ki. Pazartesileri kemoterapi günümüzdü, hala o sabahlar dolu kafamda. Ekim ayında kontrollere gidecektik, randevular açılmıştır, almaya geciktik gibi düşündüm. Gece 02.00 gibi bilgisayarımdan yüksek bir ses çıktı, babam uyanır diye çok korktum. Annem aradığında babam nasıl diye sorasım geliyor. Geçen gün de babam takılıp düşmesin diye uzatma kablosunu topladım topladım, tam prizin oraya geldim öyle aklıma geldi. Her hatırlama hızlı koşmuşum da cam kapıyı görmeden çarpmışım gibi bir etki.
hayatımın en en zor döneminden geçerken insanlardan "artık neşelen hayat devam ediyor olan oldu" gibi saçmalıklarla dolu cümleler duymaktan bıktım... sanki ben eski hayatıma dönmek neşelenmek istemiyormuşum gibi... beni yaşadığım acıdan hissettiğim duygulardan utandırıyorlar