Η ίδια η λέξη «νόστος» εμπεριέχει από τη φύση της ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν μεταφυσικό βάρος. Στην αρχαιοελληνική της ρίζα, δεν υποδηλώνει απλώς την πράξη της επιστροφής. Κουβαλάει οργανικά μέσα της το «άλγος», τον πόνο της μακροχρόνιας απουσίας, τη σπαρακτική προσμονή για το ασφαλές καταφύγιο, την άσβεστη επιθυμία της επανένωσης με τις ρίζες.
Όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς περπατήσει ξανά από τη φυσούνα προς τον πάγκο, στις εξέδρες του ΟΑΚΑ θα συναντηθούν, θα αγκαλιαστούν και θα δακρύσουν μαζί τρεις διαφορετικές γενιές ανθρώπων.
Θα είναι εκεί ο παππούς. Εκείνος που είδε τα πρώτα σπέρματα της ομάδας στον ιστορικό, τσιμεντένιο «Τάφο», που βίωσε τα ρομαντικά, ασπρόμαυρα χρόνια της δημιουργίας και νόμισε ότι έζησε το απόλυτο σε εκείνη την πρώτη ευρωπαϊκή έκρηξη στο Παρίσι.
Θα είναι εκεί ο ακόμα πιο τυχερός πατέρας. Που μεγάλωσε, ανδρώθηκε και πανηγύρισε στους δρόμους βιώνοντας την απόλυτη, αδιατάρακτη χρυσή εποχή. Εκείνος που γέμισε τα πούλμαν και αεροπλάνα για τα ευρωπαϊκά ταξίδια, που έκανε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να μοιάζει με προάστιο της Αθήνας, βιώνοντας από πρώτο χέρι την περίοδο που ο Παναθηναϊκός ήταν ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος δυνάστης του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Που είδε την ομάδα του να αντιμετωπίζει και να διαλύει τα μεγαθήρια, χτίζοντας μια αυτοκρατορία σεβασμού.
Και, τελικά, θα είναι εκεί ο γιος και η κόρη. Η γενιά των σημερινών 15ρηδων, 20ρηδων και 25ρηδων. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στα δύσκολα χρόνια του συλλόγου, στη δίνη της αγωνιστικής φθοράς και της αλλαγής της εποχής, των δεδομένων ανταγωνισμού. Μια γενιά που άκουγε στωικά, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει. Η γενιά δεν είδε ποτέ live τον 3D και τον Μπατίστ να εκτελούν με δεμένα τα μάτια τη χορογραφία του τέλειου pick and roll. Που δεν βίωσε ποτέ τον ωμό ηλεκτρισμό ενός Final Four με τον Ζοτς να διευθύνει την ορχήστρα και τον Φράγκι να σηκώνεται για τρεις.
Αυτά τα παιδιά τρέφονταν μέχρι σήμερα αποκλειστικά με αναμνήσεις άλλων. Με ιστορίες που ανακυκλώνονταν στα οικογενειακά τραπέζια, με ξεθωριασμένα, χαμηλής ανάλυσης βίντεο στο YouTube, με διηγήσεις των μεγαλύτερων που στα αυτιά τους είχαν αρχίσει να ηχούν σχεδόν σαν μυθολογία.
Δεν ξέρω εάν αυτή η δεύτερη θητεία θα φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια ή εάν θα δικαιώσει τις αγωνιστικές προσδοκίες που γεννά το όνομά του. Ίσως αυτό να είναι και δευτερεύον μπροστά στη σημασία της ίδιας της επιστροφής. Γιατί ορισμένες ιστορίες δεν κρίνονται αποκλειστικά από το αποτέλεσμά τους, αλλά ακριβώς από το γεγονός ότι συνέβησαν.
Όπως στη λογοτεχνία έτσι και στη ζωή, οι σπουδαιότερες ιστορίες είναι αυτές της επιστροφής. Ο μεγάλος κύκλος άνοιξε ξανά, έκανε τη δική του, ανεξάρτητη λούπα στο χρόνο, δοκίμασε τις αντοχές όλων, μόνο και μόνο για να κλείσει ακριβώς εκεί που είχε ορίσει εξαρχής το πεπρωμένο. Στο σπίτι του. Εκεί που βαθιά μέσα τους, τον περίμεναν πάντα.
Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/afWtkqJ7W6
@indianos11@o_pous Δεν αναφέρομαι στο Martingale, είναι βέβαιη χρεοκοπία. Η άλλη στρατηγική μου κίνησε το ενδιαφέρον η οποία έχει αρκετά μικρότερο ρίσκο και ίσως καλύτερη ανταμοιβή.
@lepale8@giannisdig90080@RedPatrasGR Και του χρόνου να έρθει, πάλι τα ίδια θα παίρνει στην Ευρώπη. Είναι τεράστια τα ωφέλη για έναν ακόμη χρόνο. Όσα λεφτά κι αν βγάλουν, κανείς δε λέει όχι σε περισσότερα. Δε σκέφτονται όπως εμείς, επίσης έχουν και αντίστοιχα έξοδα, δε χαλάμε με τον ίδιο ρυθμό.
@S__Perfect1 Παλαιότερα είχα αναρτήσει μια συνταγή για βράσιμο μπάλας σ’ ένα συνοπαδό σου. Κάτσε να τη βρω να στην δώσω κι εσένα μπας και πάρεις μυρωδιά.
@ntalaoura Γιατί απ’ αυτούς που σοκάρονται έτσι εύκολα είναι ο Βαγγέλης ο Μαρινάκης, είναι γνωστό. Τι άλλες βλακείες θα δούμε εδώ μέσα για να εξυπηρετήσουν την προπαγάνδα σας;
@KousoulosPetros@D13Ragnar@Mpamnews Ενα απ’ τα πράγματα που μας έχει διδάξει η ιστορία είναι το να σεβόμαστε τους νεκρούς και να μη διαπράττουμε ύβρεις. Μάλλον αυτά για σένα κ. @KousoulosPetros είναι ψιλά γράμματα.
@zero_cool80 Επειδή είναι καλή η προπαγάνδα, ο ένας τύπος που έκανε το λάθος να πετάξει τη μπύρα προς την κερκίδα των οπαδών της Εφές, είχε και επι τόπου συνέπειες και δια βίου αποκλεισμό.