ความรู้สึกของการถูก left out โดยไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิดและคิดว่าทำได้ดีในพาร์ตของเพื่อนที่คอยซัปพอร์ตมาตลอดคือเป็นอะไรที่เจ็บที่สุดละ มันก็เป็นแผลที่ติดอยู่ในใจอะว่าเออ กุทำอะไรผิดวะ?
ชอบประโยคที่บอกว่า “ most people doesn’t know how hard to fight a war inside your head while your face stay calm” ไม่มีใครรู้หรอกว่าแต่ละวันเราต้องต่อสู้กับความคิดตัวเองหนักแค่ไหน ข้างนอกดูปกติ แต่ความจริงคือ ต้องประคองและเยียวยาหัวใจไม่ให้แตกสลายนับครั้งไม่ถ้วน