Bu hayatta bildiğim tek bir şey varsa, siz ne kadar paranızı dağıtır, iyilik için kullanırsanız Rabbim çok daha fazlasını verir. Üstelik işleriniz de kolaylaşır. Hamdolsun rızkı verene. 💙
Tanpınar, Sahnenin Dışındakiler eserinde şöyle diyordu "Hiç kendini denemeyecek misin? Ne olduğunu, kim olduğunu öğrenmeden mi öleceksin?" Tam olarak bu işte. Bir de Peyami Safa'nın şu alıntısı "Hiçbir ümide malik değilim, yazmak lüzümsuzdur." Bu iki alıntı kafamın içinde dönüyor
İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor en basit şeyler de dahil. Üstelik bu o kadar uzun süredir var ki, benliğimin bir parçası oldu. Ya erteliyorum ya da vazgeçiyorum. Çok yoruldum bu durumdan. En gerekli şeyler bile umurumda değil, bundan nasıl kurtulacağım?
Sabah sabah kalktım üç harli marketleri dolandım kırtasiye ürünleri için çok güzel şeyler aldım, çocuklar gibi mutluyum. Önceden de alırdım ama şimdi maaşlı bir birey olarak alırken parayı düşünmemek çok güzeldi. Dilerim rabbim emek veren herkesin rızkını tez zamanda versin.
24 yaşındayım ve başımda beyazlar halay çekiyor. Yapmak istediğim neredeyse hiçbir şeyi yapamadan saçımda beyazlar çıktı, kafam sesi zaten götürmüyor. 18 yaşındaki ben altı sene sonra böyle olacağını aklının ucundan bile geçirmezdi. Aynen kanka sen gezeceksin, aynen.
Eskiden dost olduğunuz bir insan ile iletişimi kesmenin en kötü yanlarından biri artık iyi veya kötü hiçbir şeyi onunla paylaşmayacak olmak. Eskiden her şeyi uzun uzun anlattığın kişi, eskide kalınca.. öyle işte.
Okumalarım yetmiyor, gözlerim bozuldu ama yok. Okunmayı bekleyen kitaplar, makaleler aklıma gelince her şeyi bırakıp yine kitaplarda soluklanmak istiyorum..
Bazı zamanlar sanki çevremdeki herkes ilerlemiş bir şeyler yapmış da ben onlardan çok geride kalmışım gibi geliyor. Oysa ilerlemenin ölçütü ne? Okulun bitmesi, nişan, evlilik, meslek mi? İçimde bir şeyler var bir türlü olduramadığım.
Aman davulsuz zurnasız, düğün konvoysuz yapılan nikahlar kabul olmaz Allah korusun. Ne kadar çok ses yapıp etrafı rahatsız ederseniz o kadar geçerli oluyor herhalde nikah.
Aslında çok basit işleri gözümde o kadar büyütüyorum ve ertelemekten vazgeçemiyorum, halbuki çok basit bir iş ve kısa sürecek zihnimde o kadar alan kaplamasına bile gerek yok üstelik. Ama ne yapayım Oblomovluk kanımda var. :))
Kardeşim kendine gerçekten pahalı bir kablosuz kulaklık almış ancak bozulmasın diye de kullanmaya kıyamıyor. Bütün ev onun müziklerini dinliyoruz,odasında, mutfakta her yerde müzik açıyor, delireceğim az kaldı.
Kendimi geliştirmek üzerine çıktığım bu yolda çıkmaz bir sokağa girmiş gibi hissediyorum. Hep aynı şeyleri yapıyorum ve kendimi daha farklı bir alanda geliştirmek istediğimi fark ettim. Bu yol nereye çıkar bilmem ama ben yürümeye ve çabalamaya devam edeceğim.