موقع دیدن بازی ایران انقدر احساسات درهم و قاطی دارم که مثل کسی میمونه که تا دیروز دختر دوست داشته الان داره از پسر خوشش میاد ولی هنوز ممکنه دخترم بخواد .
تیم ملی برای دههها یه چیز جدا از حکومت بود — یا حداقل ما اینطور میخواستیم بهش نگاه کنیم. یادگار ۷۷، بازی با آمریکا، فریاد توی خیابونها، پرچم سهرنگ بدون نمادهای بالاش که توی دست بچهها بود… اینها یه میراث بود که میگفت «ما ملتایم، فارغ از اینکه سر کارمون کی نشسته.» حتی توی سیاهترین سالها، یه گل از کریمی یا دایی میتونست برای چند ساعت یه احساس مشترک بسازه که هیچ چیز دیگهای نمیتونست.
ولی ۱۴۰۱ یه چیزی شکست. وقتی مهسا کشته شد و خیابونها رنگ خون گرفت، وقتی خانوادههای جانباخته گفتن «از این پرچم آلوده دفاع نکنید»، وقتی عکس بازیکنها رو با رئیسی دیدیم .یه چیزی توی رابطهی ما با تیم ملی برای همیشه عوض شد. اون لحظهای که قبل بازی با انگلیس سرود نخوندن، یه نفس راحت بود. ولی بازیهای بعدی با فشار خوندن، بعد دست تکون دادن برای پلاکاردهای حکومت روی سکوها، یهجور خیانت کوچیک حس میشد.
و بعد دی ۱۴۰۴ اومد. جنگ. ده ها هزار اسم. هزاران هزار خانواده که دیگه هیچوقت سر سفره کامل نمیشن. شهرهایی که زیر آوار رفتن. مادرهایی که عکس بچههاشون رو روی دیوار میچسبونن. و یه ملت که این بار نه آروم زمزمه میکنه، نه فقط شعار میده این بار از ته دل میگه: «دیگه نمیخوایم. این نظام باید بره.»
تو این شرایط، با این تیم، با این مربی که حرفهاش بوی سازش با وضع موجود میده، با این فدراسیون که عملاً شعبهای از همون دستگاهی شده که این خون رو ریخته .حست به جام جهانی چی میتونه باشه؟
بهعنوان یه ایرانی که از این نظام بیزارم، حسم اینه:
برد ایران رو میخوام، نه پیروزی اونهایی که جسد بچههای ما رو شمردن. این دو تا یکی نیست. هرچقدر هم صدا و سیما تلاش کنه یکی نشونش بده.
وقتی گل میزنن، ته دلم یه چیزی روشن میشه .اون پسر از همین خاکه، از همین کوچهها. ولی بلافاصله یاد ۴۰ هزار اسمی میافتم که دیگه نیستن این گل رو ببینن. یاد مادری که بهجای تماشای بازی، داره سنگ قبر میشوره. و اون شادی، توی همون ثانیه، تلخ میشه.
پس حمایت میکنم؟ نه به شیوهی قدیم. توی خیابون نمیرم. پرچم به ماشین نمیبندم. شاید بازی رو ببینم، شاید نه. اگه ببینم، با یه فاصله میبینم. مثل کسی که به یه فامیل دور نگاه میکنه که یه روزی عاشقش بوده ولی الان نمیدونه چطور باهاش حرف بزنه.
این نظام فقط امید سیاسی رو ازمون نگرفت. لذتهای ساده رو هم آلوده کرد. این که بتونی بدون عذاب وجدان برای تیمت خوشحال بشی، خودش یه نعمت بود که ازمون گرفته شد.
نه نفرت. نه عشق.
یه ماتم.
و یه انتظار برای روزی که بشه دوباره، بدون این بار سنگین، فقط فوتبال دید.
Pls do the same for Iranian scholars and scientists! do vetting and investigation but process our application, we’re legally here and all we’ve done is advancing science, we’re representative of US universities among scientists in the world. Pls #liftThehold@SenMullin@SecRubio
You have been limiting and blocking "Iranian students in the U.S." based on their country of birth.🤷🏼♀️
You are exactly blocking talents based on their nationality by "USCIS HOLD"❗️😓
@marcorubio@SenMullin@SecRubio@POTUS@tedcruz@SenatorDurbin
🚨🚨
وضعیت اقامت دانشجوهای ایرانی در امریکا اصلا خوب نیست. اگر به همین ترتیب پیش بره بیشترشون مجبور به برگشتن به ایران میشن. که بشدت خطرناکه.
ماهایی که دانشجو نیستیم باید بیشتر تلاش کنیم بتونیم کمکشون کنیم.