Πήρα δώρο στην ανιψιά μου ένα μονόκερο που κλάνει από το πολύ γέλιο και της άρεσε τόσο πολύ που κοιμάται μαζί του. Την βάζω σιγά σιγά στο κλίμα του έγγαμου βίου.
ΝΙΚΟΣ ΖΗΣΗΣ:σύζυγος Αθηνάς Κατσάρα που χάθηκε στα Τέμπη:"Αφού κύλισε ομαλά η μέρα στην δουλειά,μόλις τελείωσα,πήγα να πάρω το αυτοκίνητο.Αυτό εδώ ήταν διπλωμένο μέσα στο χερούλι του αυτοκινήτου μου.Κατευθείαν πήγα στην συνάδερφο την Μαρία να μάθω αν ο χώρος έχει κάμερες,δυστυχώς εντός του υπόγειου parking δεν υπάρχουν.Λοιπόν εσύ ανθρωπάκο που μπήκες στην διαδικασία να κάνεις κάτι τέτοιο για να με φοβίσεις,να με φιμώσεις ή ό,τι άλλο πέρασε από το μυαλό σου να ξέρεις ότι κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.Δεν έχω να φοβηθώ κάτι,ό,τι ήταν να χάσω το έχασα,δεν θα φοβηθώ,δεν θα σωπάσω,όλα τα δεν...Δεν ήξερα ότι θα σκότωναν την γυναίκα μου και θα έπρεπε μετά να κυκλοφορώ με ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο.Σε τι κόσμο ζούμε Θεέ μου και άντε για μένα δεν με νοιάζει,πού μεγαλώνουμε τα παιδιά μας,αυτό"!!
👇👇
Χάσαμε την Πρέβελη, χάσαμε το Πόρτο Γερμενό, κινδυνεύουμε να χάσουμε και την Ψάθα, θρηνούμε τρεις νεκρούς Πυροσβέστες, χάνουμε τους ανθρώπους - τα δάση - την ομορφιά - την πατρίδα κομμάτι κομμάτι κι αναγκαζόμαστε να ασχολούμαστε με τα καραγκιοζιλίκια και τις απειλές του Γεωργιάδη
"Σήμερα θέλω να γράψω για έναν άνθρωπο που έχει πραγματικά ανάγκη.
Πήγα να μαζέψω έναν σκύλο που εγκατέλειψαν στον Κέδρινο Λόφο και «έπεσα» πάνω στον Ίγκο.
Ο Ίγκο είναι μόλις 43 ετών. Πριν από δύο χρόνια υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό και πλέον η μία πλευρά του σώματός του δεν λειτουργεί. Δεν μπορεί να μιλήσει και ακόμη και το νερό το πίνει με σύριγγα, μόνο όταν είναι ξαπλωμένος.
Είναι άστεγος.
Επειδή είναι ανασφάλιστος, δεν μπορεί να μπει σε κέντρο αποκατάστασης, καθώς το κόστος είναι απαγορευτικό. Προσπάθησε να μείνει στο άσυλο του Δήμου, όμως εκεί τον χτύπησαν, του έκλεψαν δύο φορές το σακίδιό του και μου έγραψε πως ο χώρος έχει ψύλλους! Έφυγε από εκεί και σήμερα ζει μόνος του σε ένα κιόσκι στον Κέδρινο Λόφο. (Δίπλα στο μπαρ Hibou Seih Sou έχει ένα μονοπάτι είναι στα 30 μέτρα στο κιόσκι).
Το πιο σκληρό είναι πως λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα ο κόσμος πίνει τον καφέ του, τρώει, γελάει και διασκεδάζει και εκείνος κάθεται μόνος, παρακολουθώντας τη ζωή να περνάει δίπλα του.
Ο Ίγκο εργαζόταν ως κηπουρός στο ξενοδοχείο Μιράτζιο μέχρι που το εγκεφαλικό άλλαξε τα πάντα. Δεν έχει γονείς, είναι μοναχοπαίδι και βρίσκεται μόνος του στην Ελλάδα. Έχει εργαστεί νόμιμα στη χώρα και διαθέτει ΑΜΚΑ, όμως σήμερα νιώθει πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα και λέει ότι η ζωή του πρέπει να τελειώσει.
Απευθύνομαι σε όλους σας.
• Αν υπάρχει φυσιοθεραπευτής ή φυσικοθεραπεύτρια που θα μπορούσε εθελοντικά να του κάνει μερικές συνεδρίες στον χώρο όπου βρίσκεται.
• Αν κάποιος στη βόλτα του, μπορεί να του προσφέρει αλεσμένο φαγητό (τύπου παιδικές τροφές αλεσμένες ή αν πάρει φαγητό να το κάνει σε κρέμα), ένα μπουκάλι νερό ή είδη πρώτης ανάγκης.
• Αν κάποιος γνωρίζει κάποια δομή, υπηρεσία ή άνθρωπο που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει στην περίπτωσή του, γιατί έχω ψάξει και η κατάσταση είναι πολύ απογοητευτική.
• Ή αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα που θα μπορούσε να του δώσει μια ευκαιρία να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Κάθε βοήθεια, όσο μικρή κι αν φαίνεται, για τον Ίγκο μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά!
Σας παρακαλώ, κοινοποιήστε αυτή την ανάρτηση.
Σίγουρα άμεσα χρειάζεται να ανακτήσει τις κινήσεις του. Για την ώρα έχει όλα τα φάρμακα που χρειάζεται, ρούχα καθαρά, εσώρουχα, ένα στρώμα, sleeping bag, φαγητό σε κονσέρβες, νερά, μπισκότα, υγρά μαντηλάκια.
Ο Ίγκο είναι ακίνδυνος για κάποιον που θέλει να πάει απο εκεί, και θέλει να έχει μία δεύτερη ευκαιρία".
✏️ Η δημοσίευση αναρτήθηκε από κα. Theoktisti Kiriakidou - Chita στο Facebook.
https://t.co/dX6ChY5trm
* Είναι ό,τι πιο σκληρό κ άδικο διάβασα τελευταία.
Με τσάκισε... Δεν μου φεύγει από το μυαλό.
Μακάρι να βρεθεί μια λύση, μια μόνιμη λύση κ βοήθεια.
Όπως του αξίζει αυτού του συμπολίτη μας!
Προσωπικά, Ποτέ δεν θα συνηθίσω στην ιδέα του πόσο σκληρή κ άδικη είναι η ζωή! Αλλά κ πόσο απούσα κ ανεπαρκής είναι αυτή η πολιτεία. Πόσο αόρατοι είμαστε για αυτή την χώρα, για αυτό το κράτος.
Αντίθετα, όλο κ περισσότερο, όσο περνάνε τα χρόνια, ασπάζομαι αυτό που πίστευε ο αγαπημένος μου Ευγένιος Ο' Νηλ:
«Ίσως η ζωή περιγράφεται καλύτερα σαν ένα κακό όνειρο ανάμεσα σε δυο ξυπνήματα...»
Λυπάμαι. Όπως μπορούμε, ας βοηθήσουμε.