💈Z cyklu Legendarni 🇵🇱 Projektanci
Roman Duszek, czyli jeden z najlepszych polskich projektantów graficznych. Urodził się w 1935 roku w Warszawie. W 1959 roku ukończył ASP w Krakowie na wydziale grafiki.
Po ukończeniu studiów pracował w wielu instytucjach i wydawnictwach w Polsce. W 1966 roku wyjechał, aby zdobyć doświadczenie w Paryżu. Przez trzy lata pracował w studiu Londsdale Design, projektując identyfikacje marek i opakowania produktów. Po powrocie do Polski pracował między innymi w Doświadczalnej Oficynie Graficznej i w Wydawnictwie Szkolenia Zawodowego. To właśnie ten okres okazał się najbardziej owocny w jego karierze. W 1984 roku na stałe przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, gdzie kształcił studentów na University of Illinois i Missouri State University w Springfield.
Co takiego zaprojektował? Między innymi logo Dziennika Telewizyjnego, Telewizji Polskiej, Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia. Jednak dzieła, które najbardziej zapisały się w świadomości Polaków, to logo Polskiego Fiata 125p, Hotelu Victoria w Warszawie i oczywiście system identyfikacji wizualnej Polskich Linii Lotniczych LOT.
W projekcie LOT-u, razem z Andrzejem Zbrożkiem, mieli za zadanie, używając już istniejącego znaku (Żuraw) Tadeusza Gronowskiego z 1929 roku, zaprojektować system identyfikacji wizualnej w wersji polskiej i angielskiej. To właśnie oni zaproponowali obowiązujący do dzi�� i prawdopodobnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych logotypów w Polsce. Ponadto opracowali bilety, malowania samolotów, ciężarówek, koperty, rozkłady lotów. Po raz pierwszy w Polsce (co dzisiaj jest tak bardzo popularne) powstał indywidualny krój pisma zaprojektowany przez Duszka. Jest to do dziś, bez wątpienia, jeden z najlepszych projektów brandingowych w tym kraju.
Kolejnym ważnym projektem w karierze Romana Duszka był system identyfikacji Metra w Warszawie, nad którym pracował z Ryszardem Bojarem. Obejmował on drogowskazy, piktogramy i mapy. Zbadano wielkość liter, aby były dobrze widoczne z odpowiedniej odległości. Tutaj także projektanci zdecydowali się na oryginalny krój pisma. Co ciekawe, projekt był gotowy już pod koniec lat osiemdziesiątych, a pierwszą linię otwarto dopiero w 1995 roku.
Roman Duszek bez wątpienia wywarł ogromy wpływ na wygląd PRL a część z jego projektów świetnie odnajduje się w dzisiejszych czasach. Moim zdaniem jest to projektant kompletny. Nie tworzył on goniąc za trendami, lecz zawsze miał na uwadze zasady i ponadczasowość swoich projektów.
#RomanDuszek #ProjektantGraficzny #PolskiDesign #legendarnipolscyprojektanci
@bullet_time@PremierRP@Hellen408 Zaprosili ostatnio agencję kreatywną. Zapłacili 7 milionów za trzy spoty. I jak się to skończyło?
https://t.co/hqNMVTpIHi
Chciałbym się z wami podzielić moją opinią na temat tego spotu.
Skończyłem Sztuki Audiowizualne więc trochę coś tam widzę i wiem.
Poniżej wyjaśnię punkt po punkcie, wyłącznie z perspektywy reżyserii, kinematografii, montażu, dźwięku, performance’u i strategii formatu. Krytyki traktuję jako typowe, powtarzalne zarzuty wynikające z mylenia filmowego branded contentu z klasycznym „katalogiem atrakcji turystycznych”.
1. „Szary, nudny, chłodny, pozbawiony wyobraźni: dokładnie stereotypy o Polsce”To najczęstszy zarzut
Stonowana, filmowa kolorystyka i „chłodniejszy” grading to świadomy wybór estetyczny, nie błąd. W profesjonalnej reklamie premium i short filmach unika się krzykliwej, nasyconej „turystycznej” saturacji (która wygląda tanio i jak folder biura podróży).
Tu mamy cinematic look: kontrolowane światło, selective focus, eleganckie bokeh, delikatne ocieplenie skóry + chłodniejsze tła architektury. To standard high-end branded contentu (patrz reklamy marek luksusowych, Apple, czy shorty festiwalowe).
Szarość nie jest „brakiem wyobraźni” to narzędzie budowania prestiżu i powagi. Gdyby zrobili jaskrawe, „radosne” kolory, krytycy napisaliby „kiczowate i infantylne”.
2. „Brak narracji, nijakość, tylko twarze, zero emocji”
Jest narracja i to dość ambitna jak na 30 sekund vertical.
Struktura dramaturgiczna jest klarowna: ekspozycja (Chopin w nowoczesnej przestrzeni),
ustalenie emocji („where my heart is”),
przejście do współczesności (spacer, park, Rubik),
puenta + branding.
To nie katalog „zobaczcie fontannę i PKiN”. To short film branded content, w którym emocja i metafora poprzedzają informację. Fokus na twarzach i performance to standard najwyższej klasy reklam – ludzie (i ich energia) sprzedają miejsce lepiej niż panorama. Bliskie ujęcia budują intymność i charyzmę, a nie „nijakość”. Krytycy oczekują folderu, a dostali film.
3. „Hasło ‘More than you expected’ jest defensywne, kompleksiarskie i zakłada niskie oczekiwania”
Hasło działa dokładnie tak, jak ma działać w tym formacie jako puenta po zbudowaniu zaskoczenia. Spot wizualnie i narracyjnie pokazuje ciągłość:
Chopin żyje w nowoczesnej Warszawie. To nie jest „boisz się, że jest źle? Jest trochę lepiej”. To „spodziewałeś się pomnika i muzeum a dostajesz żywą, współczesną metropolię, w której dziedzictwo naturalnie funkcjonuje”.
W filmie to działa jako twist, nie jako usprawiedliwienie. Hasło + obraz tworzą spójną obietnicę zaskoczenia, a nie kompleks.
4. „Nie pokazuje prawdziwej Warszawy / atrakcji, tylko migawki i twarze”
Celowo. 30-sekundowy vertical nie jest i nie powinien być mini-dokumentem ani listą miejsc.
Profesjonalna reguła: w short formie mniej jest więcej. Szybkie, precyzyjne kadry lokalizacji (park, fontanny, PKiN w tle, nowoczesne lobby) pełnią funkcję kontekstową, a nie ilustracyjną.
Główny ciężar niesie performance i emocja.
Gdyby zrobili klasyczny „piękne widoki + lektor”, krytycy napisaliby „kolejny nudny katalog”. Tu twórcy wybrali trudniejszą, bardziej filmową drogę.
5. „Chopin źle potraktowany – gra w lobby korpo, nie gra swoich wielkich dzieł”
To właśnie jest pointa.
Umieszczenie Chopina w współczesnej, szklanej przestrzeni i niekażanie mu grać Poloneza As-dur jest świadomą metaforą.
Dziedzictwo nie jest zamknięte w sali koncertowej jest obecne tu i teraz.
Muzyka Jimka (z elementami chopinowskimi) działa jako most. Gdyby Chopin siedział w sali filharmonii i grał etiudę, spot stałby się kolejną „historyczną pocztówką”. A tu mamy dokładnie to, co hasło obiecuje: więcej niż klasyczne oczekiwanie.
6. „Twarze celebrytów zamiast pomysłu / zero UVP”
Celebryci nie są dekoracją są kodami kulturowymi i punktami wejścia.
Lewandowski = natychmiastowa rozpoznawalność globalna.
Rubik = współczesny glamour i międzynarodowość.
Eisenberg = most do rynku amerykańskiego + polskie korzenie.
Rozbicki jako Chopin = wiarygodny performance.
W profesjonalnej komunikacji wizerunkowej to standard (patrz kampanie innych krajów z gwiazdami). UVP nie musi być wypowiedziane wprost jest w samym sposobie opowiadania: Polska łączy wielką kulturę z nowoczesną energią metropolii w sposób naturalny i zaskakujący.
7. „Montaż denerwujący, przewidywalne, oklepane”
Montaż jest rytmiczny i muzyczny synchronizowany z voice-overem i ścieżką Jimka. W 30 sekundach vertical to zaleta, nie wada.
Przewidywalność? Wręcz przeciwnie świadome użycie postaci historycznej w współczesnym kontekście to zabieg, którego większość kampanii turystycznych unika, bo jest trudniejszy. Tu nie ma bezpiecznego „piękne góry + morze + stare miasto”.
Jest koncepcja.
Perfekcjonizm to niejednoznaczne zjawisko.
Może podciąć skrzydła. Może również sprawić, że rozwiniesz je do lotu.
Poznaj blaski i cienie perfekcjonizmu:
https://t.co/PAQSBd2TRz
Prokrastynacja dotyka wielu z nas, często powodując frustrację i poczucie winy.
Okazuje się, że łączy nas nie tylko sama prokrastynacja, ale często również zestaw cech, które sprawiają, że w niej tkwimy.