Çiçekler çok güzel açınca, “yerini sevdi” deriz ya hani. İnsan için de aynısı geçerli… İnsan da çiçek gibi… Açtığı yer var, soluduğu yer var. Ve insan da çiçek gibi güzelleşince; ışıklanınca, neşelenince “yerini sevmiş” oluyor. Yerini seven insan da çiçek gibi açıyor.
Cemal Süreyya sevdiğine beddua edememiş ama şöyle demiş;
“Rastgele yürürken aklına geleyim; sızlasın için. Boğazın düğüm düğüm olsun ama ağlama. Ağlayamayacak kadar yansın için.”