18 ay sonra hala cenazelerimiz bulunuyor. Ve daha bulunamayan kayıplarımız var. Ölü olarak dahi bulunduğu için seviniyoruz. Biz ne yaşıyoruz gerçekten anlamlandıramıyorum.
Sustuğum şeyler var,
Hiç konuşamadıklarım,
Hiçbir zaman da konuşamayacaklarım..
İçinde kaybolduğum şehirler var,
Bir de;
İçimde kaybolup giden insanlar…
@ekrem_imamoglu Ben Bağcılar’da öğretmenim. Dünkü video ve görüntülerden sonra yarın okula nasıl gideceğimi düşünüyorum. Silahlar , ateşler , diğer ülkelerin bayrakları…
Kadınım , eğitimciyim ve korkuyorum !
Bizim hiç ağlamaya fırsatımız olmadı biliyor musunuz?
Depremden bir şekilde sağ çıktık günler sonra zar zor çadır bulduk ailemizi güvenceye aldık sonra başladık etrafa koşturmaya.
Kendimizi düşünmeden gücümüz yettiğince durmadan koştuk çünkü dursak ağlayıp yıkılacaktık durmadık.
Herkesi çok özledim. Herkes bir şehirde. Ne zaman bir daha saatlerce oturup ikinci belki üçüncü kahveler söylenecek. Kahkahalarımızın gürültüsünden en sonda ayıp sessiz olalım diyeceğiz. Her şeyi çok özledim. Şu an eskiye bakıp söylediğim tek şey “biz mutluyduk”
#Antakya
“Ölenler arasında yakınınız var mı ? ” nasıl bir sorudur ?
Antakya’da herkes yakındır zaten birbirine , ailedir , akrabadır . Kaybettiklerimizin hepsi bizim canımızdı.
Kaybettiğin biriyle önceki mesajlarını okurken tebessüm ederek gözyaşlarını siliyorsun . Sıradan bir nasılsın kelimesi bile canını acıtıyor .
Bunu da öğrendik .