Günün lafz’ı; Nigehbân
Gözeten, koruyan, kollayan kimse.
Eski dilimizde yalnızca “koruyucu” değil; emanete sahip çıkan, gözünü üzerinden ayırmayan kimse için de kullanılır.
Günün lafz’ı;
Gönül çelen, gönlü kendine bağlayan; güzelliği ve hâliyle insanı kendisine meftun eden sevgili.
Edebiyatımızdan — Fuzûlî, Gazel 63:
“Böyle kim ol dil-rübâ bî-derddir ben derd-mend”
Yani: “Öyle ki o gönül çelen sevgili dertsiz, ben ise dertliyim.”
Günün lafz’ı;
Sonu olan, nihayete eren; sınırlı, bitimli.
“Mütenahi” bize dünyanın ve içindeki her şeyin bir nihayeti olduğunu hatırlatır. İnsan da dert de sevinç de yolculuk da bir gün sona erer.
Günün lafz’ı; Merdümgiriz.
Fakat kelimenin içinde yalnızca “insanlardan kaçmak” yok; biraz inziva, biraz sükût, biraz da kendi içine çekilme hissi var.
Günün lafz’ı;
Müşfik; yalnızca merhamet etmek değil, merhameti hâl edinmektir. Bir gönle yük olmadan dokunmak, incitmeden sevmek, insanın yarasına sessizce merhem olmaktır.