Igual soy yo un tikismikis de la hostia, pero no entiendo esto. Estoy en un paso de cebra donde no venían coches y la gente cruzando. Una niña de unos 4 añitos iba a cruzar y su padre la ha parado y le ha dicho que estaba en rojo. Yo si no hay nadie, ni coches ni peatones, suelo cruzar, pero si veo a alguien esperando, y sobre todo si es infantil, espero a que el semáforo se ponga en verde, por pura educación. No sé. Pues me he quedado yo ahí parado, el único, por la peque y no va el padre y le dice después de medio minuto diciéndole que no hay que cruzar porque está en rojo "Venga, vamos que no vienen coches".
😳 Me he sentido indignadísimo. Que diréis "Julen, chico, vaya tontería". Pues será, pero a mí estas cositas... 😡
Viernes. Escapada a una casa rural.
Tres parejas.
Toca hacer la "compra común" en el súper.
Tú cuidas tu alimentación.
Huevos. Pollo. Verdura. Agua.
40€
Pero el colega llena el carro como si fuera un jeque.
Ginebra premium.
Entrecots.
Salsas absurdas.
Tres botellas de vino.
Llegáis a caja.
360€.
El "jeque" saca el móvil, teclea rápido y suelta:
—Chicos, ya os he pasado el Bizum. Tocamos a 120€ por pareja.
Tu compra: 40€.
La otra pareja ya está abriendo la app del banco.
No quieren mal rollo.
Bloqueas el móvil.
—Nosotros no bebemos alcohol y seguimos nuestra dieta. Te pasamos nuestros 40€. El resto es vuestro.
Suelta una carcajada forzada para buscar apoyo:
—Es un finde de colegas, no vamos a separar el ticket ahora. No hay que ser tan rácanos.
Ahí está.
El chantaje emocional.
El miedo a ser “el incómodo”.
Pero no cedes un milímetro:
—Rácano es meter tus caprichos en la cuenta de todos. Si quieres ginebra cara, págala tú.
La otra pareja, al ver la puerta abierta, reacciona:
—Oye, nosotros tampoco bebemos vino, la verdad.
Al colega le toca pagar sus lujos.
La realidad detrás de esto:
Hay gente que usa el “somos grupo” como descuento.
Suben su gasto.
Lo reparten.
Y esperan que nadie diga nada.
Si hablas, eres el problema.
Si callas, pagas.
Es manipulación barata.
Te hacen sentir culpable por proteger tu disciplina y tu dinero.
Pero ellos no sienten vergüenza en meterte la mano en la cartera.
Poner límites incómodos es el mejor detector de parásitos.
Te enseña rápido quién respeta tus decisiones.
Y quién solo te quería para subvencionarse la fiesta.
Fred Rogers met with a child psychologist every week for 22 years to build his show. She shaped everything: every script, prop, and song. The whole point was to give a child's nervous system time to slow down. In 1984, a single regulatory decision ended all of it.
The psychologist was Dr. Margaret McFarland, who co-founded the Arsenal Family and Children's Center alongside Benjamin Spock and Erik Erikson. She and Rogers understood that the prefrontal cortex in children, the part of the brain that controls impulse, emotion, and attention, takes decades to fully develop. At the start of every episode, Rogers tied his sneakers and changed his sweater while children settled in. Those pauses were intentional, designed to help a child's nervous system shift into a calmer, more focused state.
What ended it had nothing to do with child development science. In 1984, Reagan's FCC chairman Mark Fowler abolished the advertising limits that had protected children's programming from commercial pressure. Toy companies moved within months. Between 1984 and 1985, cartoons tied to toy lines increased by 300%, from a handful of shows to more than 40 animated series. In almost every case, the toy was designed first. The cartoon was built to sell it.
Researchers later put numbers to what parents were already noticing. A 2011 study in Pediatrics from the University of Virginia tested 60 four-year-olds across three groups: one watching SpongeBob, which cuts scene every 11 seconds; one watching a slow PBS show, which cuts scene every 34 seconds; and one drawing. Nine minutes later, all three took tests on attention, impulse control, short-term memory, and problem-solving. The SpongeBob group scored significantly worse across every measure.
In the 1970s, children began watching television around age 4. Research from pediatrician Dimitri Christakis found that by 2009, the average age of first screen exposure had dropped to 4 months, as the content got faster and the audience got younger. Researchers separately found that each additional hour of daily screen time at ages 1 or 3 raised the risk of attention problems at age 7 by 9%.
Cinco menores de 11 y 12 años agreden sexualmente a una niña de 12. Son inimputables. Todos van al mismo colegio y ellos han sido readmitidos para «evitar su estigmatización». ¿Y la revictimización de la niña? ¿Cómo va a convivir con ellos? Es a ella a la que están expulsando.
Lo siento mucho, pero no todo debería generar debate, no todas las opiniones son válidas. Es decir, no tiene sentido debatir sobre estar a favor o en contra de que los niños se cuezan a 40 grados en las aulas. Debería exigirse un mínimo de sentido común a la hora de opinar.
Por si os habíais olvidado, las educadoras infantiles de Madrid seguimos en huelga indefinida. Es nuestra sexta semana. Estamos agotadas y siguen sin querer escuchar nuestras reivindicaciones.
Pero no tenemos intención de parar.
¿Os imagináis un periodo de adaptación en huelga?
Víctimas de la intoxicación por aceite de colza en España en 1981. Un aceite que se vendió sobre todo de manera ambulante. Vivir en sociedad pasa, precisamente, por construir unas normas que velen por la salud de todos. Los controles alimentarios existen por algo.
Esta es la madre del chico palestino autista Eyad Hallaq, gritando de dolor después de que el tribunal de "Israel" absolviera al soldado sionista que asesinó a tiros a su hijo en Jerusalén.
A pesar de la evidencia gráfica y de las declaraciones de la profesora, "Israel" absolvió al asesino de su hijo y lo dejó sin castigo, así es la justicia en el apartheid sionista contra los palestinos.
At 35 I was diagnosed with metastatic breast cancer.
80% of my tumor shows neuroendocrine differentiation. The Ga-68 scan lit up like a Christmas tree, clear proof of high somatostatin receptor expression.
The World Health Organization classified this as a distinct subtype back in 2019. American and European guidelines already have specific treatment pathways… but in Spain we still don’t. So I’m being treated as standard breast cancer by default.
That gap could cost me access to therapies that science already knows may work for my exact molecular profile.
Time is not on my side with metastasis. I can’t wait years for the system to catch up.
My oncology team is fighting hard for me within the current protocols, they are not the problem. The guidelines are.
I’ve put all my molecular data, imaging and case details on https://t.co/mcFTTsZ3S5 so other patients and researchers can use it.
If you share this video, you’re helping me get the right treatments faster… and you might be saving someone else’s life too.
Please watch until the end and share if you can.
Together we can push for change. 💪🎗️
Responsabilizarse no es negar el pasado. Es decidir que aquello que ocurrió no va a definir el resto de nuestra vida.
A veces, sanar empieza cuando dejamos de vivir atrapados en el dolor y empezamos a mirar hacia el futuro.
Es intolerable estar en aulas no climatizadas. Es intolerable estar un mes sin sustituto. Es intolerable no poder atender en condiciones por falta de especialistas. Es intolerable que gobierne gente que quiere acabar con lo público.
Me hace un montón de gracia lo de "docentes privilegiados". Privilegiados de qué, si hay oposición, máster, méritos e interinidad para llegar a un puesto de trabajo. A mí no me han elegido con el dedo. Mi privilegio es mi propia vocación, el resto va unido al esfuerzo del camino.
Proteger no es sobreproteger. Educar también es enseñar a arriesgarse, porque más allá de la incertidumbre está la oportunidad. Si evitamos que nuestros hijos se equivoquen, les quitamos el aprendizaje. En el equilibrio entre cuidado y libertad se construye su confianza
IMPORTANT: Els @mossos havien detingut l’assassí de Figueres dues vegades: aquest diumenge per maltractament i amenaces i ahir mateix per lesions, maltractaments, danys i trencament de condemna. Ha passat les dues vegades pel despatx del jutge: ahir i avui i els dos cops ha quedat lliure. Avui després de sortir dels jutjats, ha anat a buscar un ganivet, ha esperat la seva exparella i l’ha assassinat. Ha llançat el ganivet sota un cotxe i s’ha anat a rentar els braços tacats de sang en una font de la Plaça Josep Tarradellas. La víctima ha quedat morta al costat d’un banc mentre diversos vianants trucaven al 112 i enregistraven amb el mòbil. Només una dona s’ha acostat a la víctima amb el telèfon a l’orella. Un grup d’homes han intentat retenir l’assassí, Andrés R, amb múltiples antecedents, que s’ha enfrontat a ells fent salts i cops a l’aire amb els braços. Finalment ha estat detingut per la policia.
Un docente en huelga desde el lunes ha dejado de ganar más de 500 €. Puedo entender que no nos apoyes, pero cuando hables sobre esto, asegúrate bien de lo que dices, porque seguramente quedarás retratado como un auténtico ignorante.
Hugo tiene 13 años. Es el único gimnasta federado de su club. Ha sido convocado con Andalucía para el Campeonato de España. Y además ha dado una lección de humanidad y valentía a medio país.
Mientras tantos adultos enseñan odio desde platós, parlamentos y redes, un niño acaba de recordar algo mucho más importante: nadie debería pedir perdón por ser quien es.
Te queremos, Hugo. 🫶
Que reto supone esta señora para un republicano como yo.
Que difícil me pone rebatirle cualquier cosa a quien es capaz de comunicar y transmitir así.
Que golazo han metido los borbones con semejante fichaje. En la vida se han visto mejor representados.
Los pequeños detalles son los que construyen entornos seguros, amables y respetuosos.
Cuando actuamos con cuidado y responsabilidad, cada gesto suma y mejora la convivencia.
Buenos días, bonita comunidad de X. Hoy quiero compartir algo que me duele especialmente.
Estamos construyendo una sociedad en la que mis padres, con 87 años, ya no caben.
No porque no quieran adaptarse.
Sino porque, directamente, les estamos cerrando la puerta.
Intentan pedir un taxi por teléfono.
Esta semana, mi padre casi lloraba contándomelo.
Quiero dar las “gracias” a @RadioTaxi_VLC por dejar atrás a la gente mayor: cada vez es más difícil.
“Descárguese la app o entre en la web”.
Pero ellos no viven en una app ni en una web.
Esto debería saberlo la alcaldesa de Valencia, @mjosecatala porque sé que es una persona sensible, y esto necesita solución URGENTE.
Intentan reservar en un restaurante.
Web, formulario, confirmación por email.
Pero ellos no viven pendientes del correo.
Intentan hablar con su banco.
Primero un robot. Luego otro. Después una clave por SMS.
Pero ellos solo quieren que alguien les escuche.
Intentan comprar una entrada.
QR, wallet, validación digital.
Pero han pasado toda su vida comprando en taquilla.
Intentan hacer cualquier gestión:
– Cita médica → app o web
– Atención al cliente → chatbot
– Transporte → tarjeta o móvil
– Administración → certificado digital
Y si no pueden seguir el ritmo… simplemente desaparecen.
Esto no es progreso.
No es eficiencia.
No es innovación.
Es exclusión.
Estamos diseñando un mundo cómodo para nosotros,
pero hostil para quienes más apoyo necesitan.
Nuestros mayores.
Y lo más preocupante no es la tecnología. Es que, como sociedad, hemos empezado a asumir que ya no merece la pena atenderles.