Emin olma duygusunu çok özledim..şüphenin rengine bulaşalı çok oldu..önceden nasıl güvenirdim sırtımı nereye yaslardım gözüm arkada kalmadan nasıl yola çıkardım hepsini unuttum..şimdi her şeye puslu bi camın arkasından bakıyorum..biraz kırgın biraz yorgun
"Önemi yok artık, rüzgâr esti dal kırıldı.
Ne sesimiz duyuldu, ne de yaramız sarıldı.
Sadece gökyüzü şahit oldu; içimizdeki o neşeli çocuk sustu, yoruldu."
Başı öne eğik bir yürüyüş
içindeki fırtınayı kimse görmeyebilir.
Gülistan Doku...
Sadece bir isim değil, yarım kalan bir hayat, cevapsız sorular ve dinmeyen bir acı.
Bazen bir fotoğraf, binlerce kelimenin anlatamadığını anlatır.
O yalnız yürüyüşte kimse duymadı içindeki çığlığı.
"Geçeceğini biliyordum, iyileşeceğimi de.
Güleceğimi, merhametimi hiç kaybetmeyeceğimi,
duvar gibi dimdik duracağımı da…
Ama heyecanımı ve güvenimi kaybedeceğimi hiç düşünmemiştim."