تنها بخش جذاب پسر کوچیکتر تربیتپذیری و قابلیت کاستومایز کردنشه. و همچنین حس مورد پرستش قرار گرفتن. که اگه یکم (🤏) از میزان کنترلگریمون بکاهیم و به میزان پذیرش جهان واقعی بیافزاییم، دیگه اونقدر برامون جذاب نباشه احتمالا.
این آدمهای معتقد به کارما و دست ابوالفضل عجیبن. ضرری جز زبون تند و بیعقلی برای بقیه ندارن البته. اما به طرز ناامیدکنندهای ترسناکن. و احتمالا ظالمترین شخص در حق خودشون، خودشون باشن.
احساس میکنم حس این لحظهی فیونا رو بارها تجربه کردم. به یکباره فرو ریختن همه چیز و تنهایی و ناامیدیای که در پی اون ایجاد میشه، نامعلوم بودن آینده، سرما، کلافگی.