cocukları çok severim çocuklarda beni çok sever ama içimde bi gram bile anne olma isteği yok.bunu korkarak söylüyorum sınanmak istemiyorum ama hiç böyle bi hayalim olmadı kendimi o düşünceye sokmak istiyorum ama olmuyor. arkadaşlarım anne olsun ben onların bebeklerini seveyim ya
az önce bi tiktok izledim, 'bizim gibi muhafazakar ailelerde büyümüs çocuklar hayatta hiç bi zaman tam mutlu olamıyorlar' diyor,, bu nasıl anlatılır bilmiyorum ama istediğimiz hayatı elde etsek bile olmuyor o hayat hep biraz eğrelti biraz fazla duruyor bizde
Bazenleri acaba seküler bir aileyle büyüseydim nasıl biri olurdum diye düşünüyorum... Bir oda arkadaşım var ailesi seküler kızın hiçbir şeyine karışmıyorlar kız babasıyla saatlerce konuşabiliyor falan arkadaşlarıyla tatile çıkabiliyor neyse işte hiçbirine doğru dürüst sahip olamadım kıyafetim kısıtlandı, kendimi ifade etmekte zorlandım, insanlar ne der diye büyütüldüm baba sadece bir otorite figürüydü anneme her şeyimi açamadım falan bir şeyler hep eksik
Güçlü erkek aşeriyorum... Başım sıkışınca üzülme ben hallederim diyen... Kötü bir gün geçirince kolları arasına alıp ben varım merak etme diyen... Göz yaşıma kıyamayıp ben üzülünce üzülen... Varlığını her zaman hissettiren...
Yolda kaldım, hallettim.
Kapıda kaldım, hallettim.
Hastalandım, hallettim.
Param bitti, hallettim.
Çok üzüldüm, hallettim.
Halledemedim ama onu da hallettim.
Kendi kendime hallettim… yine hallederim.
Teşekkür ederim.