Γιατί πρέπει να σταματήσουμε, να μιλάμε συνεχώς στους σκύλους μας.
Ο σκύλος μας δεν καταλαβαίνει αυτόματα όσα λέμε.
Οι σαφείς, προβλέψιμες κινήσεις μπορούν να επικ��ινωνήσουν πολύ περισσότερα από το να μιλάς συνεχώς, να τον αγγίζεις και να περιμένεις από τον σκύλο σου να καταλάβει τι σημαίνουν όλα αυτά.
#κατοικιδια
Πολλές φορές παρερμηνεύουμε την κυριαρχική διάθεση του σκύλου με την διάθεση για χάδια.
Όταν μάς σπρώχνει ή θέλει να πάρει τον χώρο μας, πρέπει να είμαστε λίγο περισσότερο προσεκτικοί.
#κατοικιδια#σκυλος
Αλλά ένας σκύλος δεν χρειάζεται να είναι μανιακός με τη μάχη για να είναι "game".
Και σίγουρα δεν είναι όλοι οι μανιακοί με τη μάχη "game" σκύλοι.
Η έκφραση "fight-crazy cur" (μανιακός με τη μάχη "ανεπαρκής" σκύλος) είναι μια κοινή έκφραση, που αναφέρεται στα αμέτρητα Πίτμπουλ που έχουν περιορισμένο Gameness.
Δηλαδή, θα είναι μανιασμένα να παλέψουν και μετά θα τα παρατήσουν, σε μόλις δέκα λεπτά*.
Στη συνέχεια, μετά από μια σύντομη ξεκούραση, θα είναι εξίσου μανιασμένα να παλέψουν ξανά!
Το ζητούμενο είναι, ότι η επιθετικότητα προς άλλους σκύλους δεν μπορεί σε καμία περίπτωση, να χρησιμοποιηθεί ως βαρόμετρο, για να προσδιοριστεί το Gameness ενός σ��ύλου.
Πολλοί σκύλοι με βαθύ "game" δεν ασχολούνται καν με μικρά σκυλιά ή ακόμα και με μεγάλα σκυλιά, που δεν τα προκαλούν.
Για αυτόν τον λόγο, όσοι λάτρεις των ΑμΣταφ (AmStaff - American Staffordshire Terrier) ή ακόμα και των Πίτμπουλ αποφαίνονται ότι οι σκύλοι τους είναι game, αποκλειστικά με βάση την επιθετικότητά τους, απλώς ματαιοπονούν!
*: Εδώ βρίσκεται και μια διαφορά μεταξύ των τότε σκυλομαχιών, και των τώρα (παράνομων), απ' ότι ακούω. Δηλαδή, τότε εκτιμούνταν η διάρκεια, στις σκυλομαχίες, ενώ τώρα θέλουν να τελειώνουν γρήγορα και να βγάλουν φράγκα.
⚡ Gameness ⚡
Η πιο παρεξηγημένη έννοια/ποιότητα (απ'όλες τις πλευρές), και ταυτόχρονα η πιο σημαντική, στην εξέλιξη και ανάπτυξη της φυλής του American Pit Bull Terrier.
Θα προσπαθήσω κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και γνώσεών μου, να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ, την έννοια του Gameness, αφού αποτελεί κρίσιμη καμπή στην αντίληψη, του τι ακριβώς είναι το Πίτμπουλ.
#κατοικιδια #σκυλος
Όπως ήταν αναμενόμενο, το Πίτμπουλ έχει ένα δυνατό και ευέλικτο σώμα.
Είναι επίσης απίστευτα ανθεκτικό.
Από μαρτυρίες της εποχής γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να τραυματισθεί σοβαρά και να υποκύψει στα τραύματά του.
Η αναλογία μεγέθους-δύναμης-ταχύτητας που διαθέτει είναι η βέλτιστη.
Η θρυλική δύναμη, τα ισχυρά σαγόνια και η ικανότητα να αντέχει τον πόνο είναι τα βασικά γνωρίσματα του Πίτμπουλ.
Και είναι σημαντικά προσόντα για ένα σκύλο της παλαίστρας.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι άλλο που οι άνθρωποι των σκυλομαχιών εκτιμούσαν ακόμη περισσότερο.
Για αυτούς, η απόλυτη πρώτη π��οτεραιότητα είναι αυτό που αποκαλούμε "gameness".
🔸Gameness: δεν υπάρχει λέξη στα ελληνικά που να αποδίδει την έννοια, αυτής της λέξης. Μπορούμε να το καταλάβουμε μόνο εμπειρικά/περιγραφικά - αλλά αυτό θα είναι το θέμα ενός άλλου θρεντ.
Μερικά πράγματα θα πούμε κι εδώ, μόνο και μόνο γιατί είναι αυτό που μετράει στις σκυλομαχίες - για να είναι ολοκληρωμένο, το συγκεκριμένο θρεντ.
Χωρίς gameness, η ικανότητα δεν αξίζει τίποτα.
Επιπλέον, το Gameness - αυτή η απόλυτη ποιότητα - είναι δύσκολο να επιτευχθεί και δύσκολο να διατηρηθεί, γεγονός που το κάνει (ή το έκανε) ακόμα πιο ανεκτίμητο!
Το Gameness είναι ένας όρος που συχνά παρεξηγείται.
Είναι, και έχει υπάρξει, χρησιμοποιούμενος από τους ανθρώπους των σκυλομαχιών για αιώνες για να αναφέρεται στο γνώρισμα του να μην τα παρατάς ποτέ, να μην παραιτείσαι ανεξάρτητα από την τιμωρία/τραύματα που έχεις υποστεί και ανεξάρτητα από το πόσο κουρασμένος μπορεί να είναι ένας μαχητής.
Είναι σημαντικό επειδή συχνά εκφοβίζει τον άλλο σκύλο.
Ιστορικά, πολλοί σκύλοι έχουν παραιτηθεί, και έτσι έχασαν έναν αγώνα, παρόλο που υπερείχαν του αντιπάλου τους!
Ένας "game" σκύλος που έχει καλή μαχητική ικανότητα θα νικήσει σε έναν αγώνα εναντίον ενός άλλου "game" σκύλου που δεν έχει ίση ικανότητα. Αλλά πολλοί "game" σκύλοι έχουν νικήσει μεγαλύτερους, ισχυρότερους σκύλους που δεν είχαν επαρκές gameness.
Οι άνθρωποι των σκυλομαχιών εκτιμούσαν πάντα το Gameness πάνω από όλα για πρακτικούς λόγους: ο "game" σκύλος νικάει αντιπάλους που δεν είναι "game".
Γραμμές εκτροφής που παράγουν βαθιά "game" σκύλους διατηρούνταν πολύτιμες και κρατιούνταν καθαρές από άλλες - ακόμη και της ίδιας φυ��ής.
Περιστασιακές διασταυρώσεις με άλλες γραμμές γίνονταν σε μια προσπάθεια να αποκτηθεί σκύλος παλαίστρας με π.χ. πιο συντριπτικό δάγκωμα.
Ωστόσο, το βαθύ Gameness τέτοιων απογόνων ήταν πάντα ύποπτο (παρόλο που είναι καθαρόαιμα Πίτμπουλ εξαιρετικών γραμμών) μέχρι να αποδειχθεί σε μια μάχη.
| 📸 Broadway Jack’s Champion Drummer
Το Πίτμπουλ φαίνεται να μην νιώθει ποτέ ηττημένο.
Αυτό είναι πιθανώς μέρος του μυστικού, του βαθιού, Gameness.
Ένα άλλο μέρος είναι, ότι φαίνεται να απολαμβάνει τη μαχητική επαφή, ακόμα κι όταν τρώει το περισσότερο ξύλο.
Ο γνωστός λάτρης των Πίτμπουλ, J. L. Colby διηγήθηκε κάποτε την ιστορία ενός σκύλου, που πέθαινε από γηρατειά, τον οποίο έβγαλαν από την αλυσίδα του και τον ξάπλωσαν στην αυλή, για να αφήσει την τελευταία του πνοή με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη άνεση και "αξιοπρέπεια".
Βλέποντας τον εαυτό του ελεύθερο, ο γηραιός σκύλος σύρθηκε μέχρι τον πλησιέστερο σκύλο και έδωσαν τεράστια μάχη, μέχρι να τους χωρίσουν!
| 📸 Cable's Fang