یکی از پررفرنسترین و عجیبترین گیمهایی که هر کسی به عمرش میتونه بره، قطعاً Bioshock Infinite هستش.
مخصوصاً با اون سبک روایت خاص، شیمی عالی بین دو کرکتر اصلی و پایانبندی کوبندهاش.
کاش گیمرا به جای این همه کلون تکراری نسل جدید، به همچین گیمهایی بیشتر توجه میکردن.
@SheElve1997 حقیقتش کیفیت کارای مارول طوری نیست که بخوایم خیلی بینشون تفاوت زیادی قائل شیم و صرفا برا سرگرمی خوبن
ولی من سری Guardians of the galaxy و کرکتر هاشو خیلی دوست دارم
حتی گیمش هم به شدت فان بود
راک و متال هنوز اونقدرا توی ایران جا نیوفتاده
ولی بند Muse و اللخصوص این سه تا موزیکشون در کنار Dead Inside و Hexagons جایگاه ویژه ای توی زندگی من دارن
@Alireza15547090@Sepehr6452 باس فایت های واقعا چالشی و فانی داره
استوریش هم یکم پیسینگش کنده اون اوایل ولی تا جایی تو فروم ها دیدم خیلی تعریفشو کردن
یکم باید بهش فرصت بدی(البته نمیدونم تا کجا پیش رفتی)
@farnam_violin گیم و حتی انیمه های چینی کلا روی پر زرق و برق بودن مانور زیادی میدن
این رو برای هیت دادن نمیگما
ولی به شخصه گیمپلی های مثل ghost of tsushima و نسخه جدید onimusha (که همین الان بازی میکنم) رو بیشتر ترجیح میدم
احساس کنترل و ریتمیک بودن میدن،مخصوصا به واسطه مکانیک ��اشون
یک سال بعد از ریلیز DS، چهار تا گیم
Ghost of Tsushima، Bioshock Infinite، The Last of Us Part II و Death Stranding رو پشت سر هم بازی کردم و برای یک ماه تمام، احساس کرختی داشتم.
ترکیب این ۴ استوری واقعاً کمر من یکی رو شکست XD
@tt_arom اصلا با شما کاری نداشتم که عزیز
کلیت حرف من اینه که این نسل یا شده ریمیک و ریمستر( نباید جایزه ای بگیرن تو مراسمات)
یا هم کلون هایی مثل فنتوم بلید و ووکانگ و امثالهم
هر کدوم هم ارزش خودشو داره ها
ولی ریسک پذیری خیلی کم شد��
یه مثال از ریسک پذیری: انتشار سری tlou در اوج بحران سونی
واقعیت اینه که جامعهی امروزی، معتادِ دوپامین لحظهای شده. مغزهای آسیبدیده با تروما و روابط سینوسی شرطی میشن و تنش رو به آرامش ترجیح میدن؛ به همین دلیل، افرادِ اجتنابی و نارسیسیت، دقیقاً همون سوختِ آشنا و سمّی رو برای این مغزها تأمین میکنن.
از بین کسایی که میشناسم تقریبا هیچ لاشی و ��ن ستیز و نارسیسیت و سایکوپت و ماتریالیستی ندیدم که دوست دختر نداشته باشه و لیترالی دخترا routinely بهشون اپروچ نکنن.