“Tamamlanmamış bir cümledir insan. Yalnızlığıyla bile bir araya gelemeyecek kadar ıssız.”
100 kez okumuş olabilirim bu kısmı. 100 kez daha okurum gibi.
Zamanı uyduramayan ben değilmişim yani. Zamanı gelince bir gönderen varmış. Hep erteleniyor diye canım sıkılıyordu. Sadece zamanını bekliyormuş. Evet bu da böyle bi anımdır. Gözlerimi dolduran.
Evde eğitim alan bi öğrencimiz var. Uzun zamandır ziyaret etmek istiyordum. Bir türlü zamanı uyduramadım. Bugün artık dedim ki o gün olsun ve yarın doğum günüymüş. Pasta ve mumlarla gittik hiç bilmeden. Ayarlasam bu kadarını yapamazmışım zaten.