‘bir evimin olmayacağı ışıkları yakılıp kapıları kapanan evlerde huzursuz oluşumdan belliydi sanki , o evlerden izinsiz çıkmayışımdan ve o evlerin hapishane demiri camları ardında kalan sokaklara olan hasretimden belliydi .
Şimdi anlıyorum ; bazı yokluklar insanın dünyasını gerçekten daraltıyor . Ve bazı insanlar , hayatında olmadığında bile varlıklarını en derinden hissettiriyor . ��ünkü gerçek sevgi bazen sadece kavuşmak değil , bütün eksikliğine rağmen birini aynı içtenlikle sabırla özlemeye devam etmekmiş .