“bir süre sonra insanlar pek de umrunda olmuyor. kimseyi değiştirmeye çalışmıyorsun, kimin ne düşündüğünü, kimin ne yaptığını umursamıyorsun, yorulunca kendi kabuğuna çekilip o küçük dünyanda yalnız yaşamayı öğreniyorsun.”
o son bakışın, son konuşman ettiğin son dua aklımdan çıkmıyor asla o görüntüler o dönemdeki hiçbir şeye bakamıyorum telefonumda ama zihnim asla susmuyor. Kendimi suçlamaktan geri duramıyorum. Hissettim o son öpüşünde sarılışında gitme beraber uyuyalım deyişinde yinede gittim ya..
bazı yokluklar varlıktan ağırdır. bir evden biri eksildiğinde ev genişlemez. ortasında görünmez bir boşluk açılır. oradan geçmeyi öğrenirsin, üstüne basamazsın. artık hayatı da düz yaşayamazsın. insan bunu zamanı gelince, düşmemeyi öğrendiğinde anlar.
nası yani şimdi benim bundan sonra kapının önünde koltukta oturup gözlerini kısıp geleni görmeye çalışan, yemekte ne var diye sürekli soran, sen şimdi okuyon mu çalışıyon mu diye soran, kendini ezdirme diyen, paran var mı yoksa vereyim diyen, bana boncuk diyen BABAM ARTIK YOK MU?
12 gün önce ölen babamı annem rüyasında görmüş. Hastalanmadan önceki hali ve kıyafetiyle bahçe kapısının dışında bekliyormuş annem mutfak penceresinden görmüş biz oturuyormuşuz mutfakta baban geldi kızım demiş. Babamın evin kapısını açmasını beklemişiz kapı sesini dinlemişiz
geldiğim kıyafetlerle dönüyorum geri sırt çantamda babamdan kalan 2 parça kıyafet..bir kıyafet bu denli ağır olurmuymuş oluyormuş işte.. taşıdığım en ağır yük
1 hafta önce Aksaray’a iyi bir şekilde gelirken şimdi eksik, kolum kanadım kırık ve bomboş hissederek gidiyorum.. Son bir saat kala aldığım en acı haber ve asla bitmeyen o bir saat..