‘düşünce kalkabilirsin ama düştüğünü unutmazsın nerede düştün, nasıl düştün, kim itti, kim tuttu, kim tutmadı, kim başını çevirdi, hiçbirini unutmazsın’ der peyami safa. insan bazı hakikatleri ancak kendi hayatından geçerken okuyabiliyor üstelik o sayfalar bir daha hiç kapanmıyor
temiz ve sade bir ev, kendi içinde çözüme kavuşmuş meseleler, berrak bir zihin ve yaşama sevinci. insanın bundan fazlasına ihtiyacı yok. gerisi bir şekilde yolunu bulur.
belki de bugün kendime sormam gereken şey, neden hâlâ istediğim şeyin gerçekleşmediği değil. bir zamanlar gerçekleşsin diye dua ettiğim hangi güzelliklerin içinde yaşadığım.
birbirimize iyi geleceğiz. güzel insanlarla yollarımız kesişecek, içimize sinen dostluklar kuracağız. kahkahamızın eksik olmadığı günler, hiç bitmesin istediğimiz akşamlar, birlikte güzelleşen zamanlar yaşayacağız. bolca gülecek, çokça sevecek, güzel günler biriktireceğiz.