Cześć, Polsko! Jestem Litwinem. Ale spokojnie, już tłumaczę!
Urodziłem się w Mińsku. Jestem Białorusinem, mieszkam w Polsce, studiuję politologię na Uniwersytecie Warszawskim i od wielu lat zajmuję się dziennikarstwem.
I mam nadzieję, że kiedyś będę mógł opowiadać również o wolnej Białorusi, która żyje w przyjaźni ze wszystkimi swoimi sąsiadami.
Jestem Białorusinem. Uważam się również za Litwina w historycznym znaczeniu tego słowa. I nie widzę w tym żadnej sprzeczności.
Сёння дзень, які ведае кожны беларус, — Дзень Волі. І гэта дзень народа, які яшчэ мусіць выпакутаваць і здабыць для сябе сапраўдную незалежнасць і рэальную бяспеку. Беларусь прайшла няпростыя павароты гісторыі, і тое, што ўвагі Еўропы для Беларусі не хапіла ў ключавыя моманты, — гэта факт. Але Беларусь нельга губляць. І дакладна не варта пакідаць па-за ўвагай народ Беларусі. Тое, што Лукашэнка абраў менавіта гэты дзень для паездкі ў Пхеньян — далей ад свайго народа і бліжэй да сваёй мары пра пажыццёвую сямейную ўладу, — вельмі красамоўна сведчыць пра ягоныя намеры.
Еўропа — гэта супольнасць вольных народаў. Тут не павінна быць месца спадчынным дыктатурам. Тут не павінна быць месца рэжымам, якія зарабляюць гандлем суверэнітэтам і дапамогай у тэроры ды агрэсіях. Свету патрэбны мір. А значыць, свабода патрэбна ўсім еўрапейскім народам без выключэння. Жадаем волі беларускаму народу і дзякуем тым беларусам, якія стаяць побач з украінцамі ў абароне ад расійскай агрэсіі.
Жыве Беларусь!