de bu dünyada tadamadıklarımız, öteki âlemde bize eksiksizce sunulacaktır. burada içimde ukde kalan ne varsa, alamadığım ne varsa, rabbimin onları benden esirgemeyeceğine inanmak istiyorum.
içimi döktüm
kimseye zarar vermemek için hep kendimden kısmayı, susmayı, alttan almayı seçtim. elimden geldiğince iyi biri olmaya çalıştım; kimsenin ahını almadan, kimsenin kalbini incitmeden yaşamak istedim. ama ne gariptir ki hayat, en çok da beni eksik bıraktı.
biraz da içime atmak düşüyor.
yoruldum. insan bazen sadece bir şeylerin tam olmasını istiyor. bir kez olsun içinin rahat etmesini, bir kez olsun “tamam, bu da oldu” diyebilmeyi istiyor. ama ben çoğu zaman eksik kalanların yasını tutarken buluyorum kendimi.
tek tesellim şu: belki
bir eylüldü başlayan içimde.
ağaçlar dökmüştü yapraklarını.
çimenler sararmıştı.
rengi solmuştu tüm çiçeklerin...
oysa sen hazirandın,
denizdin,
maviydin.
küçük kardeşim aniden eski sevgilimin soyadını söyledi.. hayvanat bahçesinden girdi bi de mevzuya
ananem de dahil herkesin içinde.
herkes
söyleyeceklerim bu kadar…