آدمی‌زاد

آزادی را در هر یک از رگ های بدنت خواهی یافت.

[آدورنو @Adorno_Persian]

«ماها واقعا دق می‌کنیم»

سال‌ها پیش در گفتگویش با DW از “منطق‌الطیر” عطار گفت که گویی در فرهنگ ما، انسان وقتی تصمیم بگیرد که می‌خواهد بمیرد، می‌تواند بمیرد.

«مثلا ما در فارسی لغتی به اسم دق داریم.
شما اگر بخواهید دق را به هر زبان دیگر دنیا ترجمه کنید ۵ یا ۶ لغت باید بیاورید و مثلا بگویید؛ مُردن از ناراحتی و دل‌شکستگی.

اما این دق در فارسی یک لغت است و وقتی شما می‌گویید که طرف دق کرد، همه می‌فهمند که دق کردن چیست»

همان‌جا ۱۶ سال پیش، پرسیده بود؛ کدام خانواده‌ی ایرانی‌ای هست که سیاست و تلاطم‌های سیاسی، در آن نقشی بازی نکرده باشد.

«من در عمرم یک ایرانی ندیده‌ام که بگوید من به دنیا آمدم، مدرسه رفتم، دانشگاه رفتم، ازدواج کردم، بچه‌دار شدم، بچه‌های‌ام بزرگ شدند، حالا هم دیگر دارم می‌میرم.

یعنی شما هر ایرانی را که می‌بینید در برهه‌ای از زندگی‌اش یک اتفاق خارق‌العاده می‌افتد»

شاید برای همین بود که ۱۶ ماه پیش، دریافت نشان افتخار “لژیون دونور” را بابت «سیاست ریاکارانه دولت فرانسه» رد کرد و در نامه‌ی سرگشاده‌اش گفت:

«من نمی‌توانم ببینم که فرزندان الیگارش‌های ایرانی در فرانسه تعطیلات‌شان را می‌گذرانند و حتی شهروندی فرانسه را می‌گیرند، اما جوانان مبارز ایرانی و هنرمندان حتی برای گرفتن یک ویزای توریستی هم مشکل دارند»

او که در اوج شهرت “پرسپولیس” در جایی گفته بود:

«من هر چیزی که هستم و هر چیزی که شده‌ام همین ایران بوده که همه‌ی این چیزها را به من داده است.
من هرگز این را فراموش نمی‌کنم»

وقتی سال‌ها پیش در برابر این پرسش قرار گرفت که چرا این نگاه ما به مرگ و زندگی، چندان برای دیگران قابل درک نیست.
و این‌که چرا ما این لغت دِق را در فارسی داریم که در دیگر فرهنگ‌ها نیست؟

مرجان ساتراپی پاسخ داد:

«این‌که آدم می‌تواند دق کند، این‌که آدمی که می‌خواهد بمیرد، می‌تواند دراز بکشد و بمیرد…

برای این‌که ماها واقعا دق می‌کنیم»

و گفته‌اند که هنرمند خودش نیز چنین کرد.

#DigitalBlackOutIran‌‌ ‌

[آدمی‌زاد @lnznhal]

به انتخاب هام فکر میکنم.
چاره ای دیگر نبود یا خودم خواستم!؟

[آدمی‌زاد @lnznhal]

خیلی از متن هارو نمیدونم به چه دلیل یا حتی برای چه کسی و چه زمانی نوشتم، اما احساسی که در اون لحظه ها داشتم رو کامل تو ذهن دارم.

[Melissa Leila @melissaleilaa]

the epstein files are boring if you’ve read the quran

[مَسوود @Masssoud107]

تو تا ابد بزرگ‌ترین غمِ زندگیِ من باقی می‌مونی.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

بد میارم هی.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

احساس کردم زندم، احساس کردم که زیبام و بلاخره به ی جایی تعلق دارم اما کاش این احساس تعلق همیشگی بود.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

@fredeeeeee0 چقدر آشنا🤔

[آدمی‌زاد @lnznhal]

ارتباطات گسترده تر در اصفهان لطفا.

[Melancholia @GirlRuledByMoon]

The sexual tension between me and suicide.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

خودم میزنم عمدا همه چیزایی رو که ساختم برای خودم خراب میکنم، از رو بی‌عقلیمه.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

کافیه ی دو روز از مغزم فاصله بگیرم و کاری رو کنم که قلبم میگه، همه چیم خراب میشه.

[Donya @donyarad]

بعد از ۱۲-۱۳ روز تهران نبودن، امروز رفتم کافه و دیدار با رفقا و گردش در شهر

📸 @adoptivemaman

[آدورنو @Adorno_Persian]

کسی از شهر خبر آورد
که عشق‌ها همه بیمارند و…

دارها همگی بار آدمی دارند.

- نادر نادرپور

#بابک_شهبازی

[خنیاگرِ اَبرها @khonyagare]

همین‌طور در نزدیکی‌ام یک تماشاخانه‌ی فرانسوی.

در زندگی روزمره چه نوع زنانی را می‌پسندید؟
زنی نابغه با یک زندگی عادی.

چه کاری را دوست دارید؟
خواندن، خواب دیدن و شعر گفتن.

دوست دارید چگونه بمیرید؟
می‌خواهم به هنگام مرگ بهتر از امروز باشم، کسی به مراتب دوست داشتنی‌تر!

[خنیاگرِ اَبرها @khonyagare]

پاسخ‌های مارسل_پروست به پرسش‌نامه‌ای از ماهنامه‌ی Vanity

به نظر شما خوشبختی دنیایی در چیست؟
[پروست] این‌که همیشه بتوانم با کسانی که دوست‌شان دارم در تماس باشم و پیوندم با زیبایی‌های طبیعت قطع نشود و در اختیارم کتاب‌های زیاد و صفحات موسیقی باشد و

[آدمی‌زاد @lnznhal]

@witch_of_waste_ نه فکر نکنم.

[آدمی‌زاد @lnznhal]

حقیقت اینکه من برای خودم شکست خوردم و تموم شدم‌

[آدورنو @Adorno_Persian]

«تو اگر خود ِشیطان هستی که دیر رسیده‌ای…
اینجا کسانی هستند که به تو هم درس می‌دهند»

در داستان دیگری نوشته بود «بیش از همه به خودم بی‌اعتمادم»

همان‌که در “تنگا” تکرار کرد:

«فریادهایم راهی به بیرون ندارد و اگر هم داشته باشد، کیست آن که قدرتی برای نجات من داشته باشد؟

هیچ‌کس!

کسی جز خودم، دشمن “من” نیست»

لئونید آندریف، از درخشان‌ترین نویسندگان “عصر نقره‌ای” ادبیات روسیه، ۱۵۴ ساله شد!
۲/۲

[مژدگانی @momozhde]

به خودکشی می‌اندیشیدم.
اما سال نو هدیه‌ای دریافت کردم.
یک قواره پارچه برای کیمونو.
پارچه‌ی کتان لطیفی با راه‌راه خاکستری
برای کیمونوی تابستانی.
گفتم پس تابستان را زنده می‌مانم.

[اوسامو دازای]

[آدمی‌زاد @lnznhal]

تو سرم همه‌چیم زیر سوال رفته، همه کارهام، رفتار هام، تلاش هام.
از نظر خودم بی چیز ترین انسان جهانم چون احساس تعلق ندارم دیگه به چیزی.