«برخی نوشتهاند که من نباید دریافتکنندهی این جایزه باشم.
مستقیم و با احترام پاسخ میدهم: سپاسگزارم.
شما توانستید آزادانه، در روزنامههای آلمانی و در خیابانهای آلمان، بدون هراس از بازداشت یا گلوله، اعتراض کنید. من دقیقا برای داشتن همین آزادی در تهران، مبارزه میکنم.»
شاهزاده رضا پهلوی
مراسم اهدای «جایزه آزادی ۲۰۲۶»
فرانکفورت - ۱۶ آبان ۲۵۸۵/۱۴۰۵
@Mehdi_jr13 بیست و یک سال پیش، یه صبح پنجشنبه ای دختر داییم زنگ زد چیکار میکنید؟ گفتم میخوایم حاضر شیم بریم بیمارستان
گفت خونه رو تمیز کنید و بیایید
همین جمله کافی بود تا بفهمم خاک بر سر شدیم و دیگه داداشم نیست
تو بازماندهای تا او را گواه باشی
از او بگو به دنیا
Begoo Be Donya
Ebi
Lyrics: Mona Borzouei
String Instrument: Reza Sadeghi
Guitar ( Any Type): Reza Sadeghi
Drums: Reza Sadeghi
Studio Producer: Sia Davarnia
https://t.co/GAmlQxjv82
تاجزاده هنگام ناپدیدشدن سعید زینالی، معاون سیاسی وزیر کشور بود. هر وقت درباره سرنوشت زینالی توضیح قانعکنندهای داد، میشه درباره بقیه ادعاهاش حرف زد.
برای ایشون ۲۰۰ کشته یا ۵۰۰ اعدامی چیزی نیست؛ برای من یک خون ریختهشده مهمه.
مسابقهی «کی کمتر کشته»ست که ازش «بت» میسازین؟!
@panberes_com من سالها پنبه ریز استفاده میکردم
اما اخیرا هر بار که مجبور شدم استفاده کنم باهاش سوختم، حتی اگه برای یکی دوساعت تا رسیدن به خونه باشه
حین استفاده روی پوستم دونه های ژله طور بهجا میمونه که نمیفهمم واقعا چرا اینطوری میشه
و بعدش سوختگی و التهاب ، اینکه دیگه قیدشو زدم
تو فیلم، «برادرمون عباس» خودش میگه: اگر ۷ اسفند با تعلیق دوساله موافقت میکردیم، معلوم نبود جنگ نشه؛ اما خسارتی بدتر از جنگ میدادیم و عزتمون رو از دست میدادیم. یعنی انتخابشون جنگ بوده.
از این به بعد هرکی مردم #ایران رو عامل جنگ دونست، این فیلم و یه کاسه گه رو باهم بذارین جلوش.
به طرز عجیبی، اونهایی که نگران جنوب لبنان بودند و گریبان چاک میدادند، در مورد حوادث جنوب ایران، خفه خون گرفتند و صداشون در نمیاد
ایشالا هر چه زودتر، روی سنگ غسالخانه پنبه تو دهانتون فرو کنند که برای همیشه خفه شید و صداتون قطع بشه
با حوصله و صبوری ویدیوهای مراسم علی خامنهای را نگاه میکنم؛ چهرهها، نگاهها، حرکتها، گریهها.
دیکتاتور، وقتی زنده بود، چنان رفتار میکرد و چنان سخن میگفت که گویی نماینده خدا روی زمین است؛ گویی هرگز نمیمیرد؛ گویی مرگ و نیستی فقط سهم مردم، مخالفان و رنجکشیدگان است.
سرکوب، البته ساختاری است؛ ریشهدار است؛ با مرگ یک فرد تمام نمیشود. آزادی نیز بهتنهایی با مرگ دیکتاتور به دست نمیآید. مرگ خامنهای، لزوما به معنای پایان همزمان جمهوری اسلامی نیست.
اما مرگ دیکتاتور، تابوت او، جسد بیجانش، خود امتیازی برای زندگی است. این حق ما بود؛ حق همه آنان که رنج کشیدند، زندان رفتند، تبعید شدند، عزادار شدند و تحقیر شدند، که پایان او را تماشا کنند. اینکه ما زنده باشیم و او دیگر نباشد. اینکه از این پس، نام علی خامنهای را هر روز نه بهعنوان صاحب قدرت، بلکه بهعنوان چهرهای بدنام، بدذات و بدکردار از گذشته بشنویم.
تاریخ به هر نسلی این شانس را نمیدهد که مرگ دیکتاتورهای خود را ببیند. ما این صحنه را دیدیم.
حالا دیگر او نماینده خدا روی زمین نیست. او اژدهایی بود که زیر خاک، طعمه کرمها خواهد شد.
تشییع جنازه استالین این شکلی بود و الان تنها چیزی که ازش باقی مونده آرش عزیزی، علی جوانمردی و کاک مصطفی است :))))
تنها چیزی که از شما باقی میمونه از این هم کمتره!
تشییع جنازه استالین این شکلی بود و الان تنها چیزی که ازش باقی مونده آرش عزیزی، علی جوانمردی و کاک مصطفی است
تنها چیزی که از شما باقی میمونه از این هم کمتره