Öğretmenler tatile girmiş.
Kafayı kırmak üzere olan bir grup var.
Öyle öfkeliler, öyle nefret dolular ki...
Nedenini anlamak mümkün değil.
Sanki öğretmen tatil yapmasa kendi hayatları güzelleşecek.
Sanki öğretmenin dinlendiği gün kadar kendi ömürlerinden eksilecek!
Birbirimizin üç kuruş maaşına, iznine, küçücük kazanımına göz dikmiş durumdayız.
Daha kötüsü de var.
Evde kendi çocuğuyla birkaç gün ilgilenmekten yakınan, okulların açılacağı günü iple çeken insanların öğretmenlerin tatiline öfkelenmesi...
Çocuğuna bakmak zor geliyor ama başkasının otuz çocuğa bakmasını küçümsüyor.
Bana hastasını acile getirip yatırdıktan sonra bir daha uğramayan bazı hasta yakınlarını hatırlatıyor bu durum.
Hastanın neye ihtiyacı var, nasıl, iyi mi, kötü mü diye arayıp sormayanları...
Üç gün evde bakmak istemeyenleri...
Ama hasta kaybedildiğinde feryat figan ortalığı ayağa kaldıranları...
“Benim canım! Benim ciğerim yandı!” diye bağıranları...
Çocuğun sorumluluğunu öğretmene, yaşlının sorumluluğunu hastaneye, hastanın sorumluluğunu hekime yüklemek...
Sonra da dönüp o insanların çalışma koşullarını, izinlerini, haklarını sorgulamak.
Sorumluluğu başkasına devredip haklarını da elinden almak istemek...
Ve bütün bunları yaparken kendini haklı görmek!
Öğretmen dinlenmesin, hekim kazanmasın, işçi zam almasın, emekli rahat etmesin...
Herkes sürünsün!
Herkes yanındakinin boğazına sarılıyor!
Ki merak etmeyin herkes sürünüyor!!!
Kimsenin bir eli yağda bir eli balda değil.
Leyla başını toprağa Aras ise bir hayale yasladı.. Önce Ceren Ayruk sonra Çağan Efe Ak içimizi dağladılar sıra sıra oyunculuk resitali sergiliyorlar resmen #Daha17
leyla’nın şebnem’e “sen beni bir daha terk etme diye bir daha hiç yaramazlık yapmadım. ben ilk defa aras’tan sonra yaramazlık yaptım” demesi aslında aras’la ilişkisinin de özeti. çocukluğunda kardeşinin ölümünden sorumlu tutulup annesi tarafından terk edilen, istismara uğrayan, ağladığında bile suçlanan leyla, sevilmek için kendinden vazgeçmiş. winnicott’un sahte benlik kavramıyla düşündüğümüzde o neşeli, yaramaz çocuğun yerini sürekli uyum sağlayan, kimseyi üzmemeye çalışan bir kız almış. yıllarca sığındığı sahte pembe dünyayı ise aras yıkmış. onunla birlikte ilk defa kendi isteklerinin peşinden gitmeye, yeniden kendisi olmaya cesaret etmiş.
bu aşkın başlangıcında terk edilme travmasının yatması da çok acı. bowlby’nin bağlanma kuramıyla aras her uzaklaştığında peşinden gitmesini geçmişteki kayıp korkusuyla ilişkilendirebiliriz. freud’un tekrarlama zorlantısıyla da çocukken engelleyemediği ayrılığı bu defa engellemeye çalışıyor sanki. ama leyla’nın ısrarı yalnızca korkudan değildi. aras’ın onu sevgisizliğinden değil, koşullar yüzünden uzaklaştırdığını, sertliğinin ardındaki çaresizliği hep sezdi. annesinin arkasından gidemeyen küçük leyla, sevgisine güvendiği aras’ın peşinden gitmekten vazgeçmedi.
aras ise ailesini kaybedip kardeşinden koparıldıktan sonra bütün hayatını demir’i bulmaya adamış, kendi mutluluğunu ertelemişti. leyla’nın ışığının hayatına sızdığını biliyordu ama kendisini bu aşka bırakmak, ilk defa kendisi için de bir şey istemek demekti. belki de leyla’nın sevgisini geçici bir heves sandı. ya ona alışır ve bir gün leyla da giderse? o zaman yeniden bulduğu yaşama sevincini de kaybedecekti. sevgililik oyununda “gerçekten birlikte olsak beni bu kadar kolay bırakacak mıydın?” diye sorması da bunu düşündürüyor. biri terk edilmekten korktuğu için sevdiğine tutunurken diğeri hem kaybetmekten korktuğu için hem de sevgiyi kendine layık görmediği için ondan kaçıyordu. sonunda leyla’nın anlayışı, sadakati ve inadı aras’ın bütün gardını indirdi.
üstelik leyla kendi geçmişini hatırlamadan aras’ın acısını anladı. “burada sana ait bir şey olsun istedim” diyerek odasına ödülünü ve yastık bırakması şimdi çok daha anlamlı. çünkü ait olamamanın, yabancı hissetmenin ne demek olduğunu biliyordu. çocukluğunda göremediği şefkati aras’a gösterirken onun sayesinde de bastırdığı neşeli, özgür yanını yeniden buldu.
hatırlama süreci de ayrı bir paralellik. hakan’ın teoman’ı öldü gösterdiği oyunla kardeş kaybı tetiklendi, geçmişinden görüntüler belirdi ama sesler boğuktu. aras’ın hapse girmesiyle duyduğu üzüntü ve ağlama isteği ise anılarını netleştirdi. geçmişini unutsa da sanki bilinçdışında “ağlarsam felaketler gelecek” korkusunu taşıyan leyla, aras için ağlamak isterken yıllardır tutamadığı kendi çocukluğunun yasını da tutmaya başladı.
şimdi aras onun geçmişini öğrendiğinde neden her uzaklaştığında peşinden geldiğini, neden hiç vazgeçmediğini daha iyi anlayacak. çünkü leyla’nın sevgisini biliyordu ama ardındaki korkudan habersizdi.
bu ilişkinin kadersel tarafı da burada. leyla’nın terk edilme korkusu, aras’ın sevilmeyi kabul etmesine vesile oldu. biri kendi yaralarını hatırlamadan diğerinin acısını anladı. leyla aras’a kendisi için de yaşamayı öğretirken aras da ona sevilmek için kendinden vazgeçmek zorunda olmadığını gösterdi. birinin yarasının diğerinin iyileşmesine kapı aralaması… ne kadar acı ama bir o kadar da güzel. 💗
#leylaakkaya #arasöztürk #arley #daha17