از معدود صحنههایی که فیلم تونسته بود توصیف کتاب رو واقعاً خوب نشون بده، اونجاست که هرماینی معجون تغییر شکل میخوره تا بره گرینگاتز، بگه من بلاتریکسم.
«هلنا بونهام کارتر» توی اون صحنه بهترین تصویرسازی ذهنی ممکن از کسی که این معجون رو بخوره، بازی میکنه؛ جوری ادای راه رفتن، نگاه کردن، حرف زدن… «اِما واتسون» رو با غالب بدن بلاتریکس لسترنج خوب درمیاره که نگو!
@Callmefernok من تنها چیزی که از این یادمه اینه که کل زندگی این بچهها بدشانسی و بدبختی بود، آخرشم باز خوب تموم نشد. یه بلای دیگهای سرشون اومد :)) البته فقط همین جلد اولو خوندم