Abartmıyorum, bu sahne o kadar iyi ki… Bence her insana sorulması gereken ve eminim çoğunun cevap vermekte zorlanacağı bir soru. Unutmayın, bazen insanı düşündüren şey cevaplar değil, sorulardır. —Emre Valez
bizim şirkete yeni bir ceo geldi. adam ingiliz. ilk başladığı gün bütün çalışanları topladılar. yeni ceo sizlerle tanışmak ve sizi dinlemek istiyor dediler. sabah 8de herkes toplandı. yeni ceo kendisini tanıttı. çok güzel üniversitelerde okumuş. bi sürü üst düzey görevde bulunmuş. vizyonunu anlattı falan. sonra soru cevap kısmına geçildi. var mı sorularınız dedi. birisi söz aldı. efendim (sir) dedi bize sodexo yemek kartı yerine nakit verebilir misiniz. yani bize iki seçenek sunun. isteyen yemek kartı alsın. isteyen de direkt nakit alsın. ceo ik direktörüne döndü. ben tam detayları bilmiyorum ik direktörümüzün yorumunu alalım dedi. ik direktörü gülümsedi. evet biz bu talebi yıllardır alıyoruz. yıllardır aynı cevabı veriyoruz ama yine de soruluyor. maalesef böyle bir şey yapamayız dedi. çünkü yemek kartına yüklediğimizde biz onu gider olarak gösteriyoruz. nakit verirsek böyle bir şey yapamayız dedi. ceo'ya ingilizce tercümesini yaptılar. writing off expense falan dediler. yes exactly dedi. we can not give cash dedi. sonra hepimiz işimizin başına döndük. öğlen arasında yemek yerken herkesin tek konusu buydu. ne vizyonu ne okuduğu üniversiteler ne deneyimleri. hiç biri konuşulmadı. sodexoları nakite dönüştürememesi konuşuldu ve yeni gelen ceo dan bi cacık olmayacağı konusunda hemfikir olundu
geçtiğimiz ocakta araba çarptı bana da, ameliyata alıcaklar kolda parçalı kırık. eski sevgilimi aradım 2 gece yanımda kaldı yemeğimi yedirdi içirdi valla ilk defa düzgğn bi insan seçmişim dedim
4 saat önce araba çarptı bana. Kardeşim de sevdiğimi düşündüğü çocuğu aramış. Hastaneden çıktım yolda söyledi geliyo diye. Ben hem duygusal hem de fiziksel sersemim. Geldi. Bi yarım saat oturdu. Korktum falan dedi. Ben sabaha kadar başımda beklemesini beklerken arkadaşlarımın yan
başka başka 100 tane numaradan arıyo açmıyorum engelliyorum korkudan evden çıkamadım 3 gün en son babamı aradım anlattım aramış adamı ağzına sıçmış sonra kesildi aramalar ama o kadar korkmuştum ki
hiç unutmam daha üniversiteye yeni başladım denizliden ankaraya gidiyorum otobüste önümde bi adam oturuyor polatlı’ya kadar geldik bu yanımdaki tekli koltuğa geçti konuşmaya çalışıyor benimle ben çok cevap vermiyorum geçiştiriyorum ben 20 yaşındayım adam min 45-50 yaşında
neyse indim o zaman sevgilim gelmişti beni almaya aştiye adam metroda karşımda oturuyor korkuyorum anlatamadım da ağladım ağlıcam pis pis bakıyo bi de sonra indik metrodan koşarak eve gittik aramaya başladı bu işte senden çok hoşlanıyorum diye engelliyorum numarayı