Bu kadar hassas biri olduğum için bu mesleğe ait olmadığımı fark etmen çok geç oldu oysa ben sempatinin iyi bir şey olacağını varsayıyordum sadece kendimi avutmuşum
onun yerine sağlıklı bir bebeklik geçirdiğim için ailemin sevincini düşünüyorum ve sırf hasta olduğu için aileleri tarafından terk edilmiş çocuklar için daha çok ağlıyorum burası hala ait değilimdir bana hissettirdikleri için asla pişman olmayacağım bir deneyim olarak kalacak
sürekli ölümle karşı karşıya geldiğim bir meslekten sadece sevdiklerime yemekler yaparak baş etmeye çalışıyorum, sürekli ağlıyorum sürekli kendimi aidiyet konusunda sorguluyorum ve eski miraydan çok daha uzak hissediyorum bunun içinde isyankar veya bencil isteklerin olması değil