هیچ رابطهای که در اون خودت رو نادیده بگیری، سالم نیست.
چون انسان از همون لحظهای که برای دوست داشته شدن، صدای خودش رو خاموش میکنه، دیگه فقط در حال از دست دادن طرف مقابل نیست، بلکه کمکم خودش و هویت واقعیش رو هم از دست میده.
در ابتدا، این رفتار رو فداکاری میپنداری. همیشه تو کسی هستی که درک میکنه، از مرزهاش عقبنشینی میکنه و از زخمها و رنجهاش حرفی نمیزنه. کمکم همهی اینها اونقدر تکرار میشن که گمان میکنی بخشی از شخصیتت هستن. اما حقیقت اینه که اینها شخصیت تو نیستن، بلکه ترس از دست دادنه که خودش رو در قالب رفتار نشون داده.
روزی برمیگردی و به گذشته نگاه میکنی، اونوقت متوجه میشی مسئله فقط این نیست که اون رابطه چه چیزهایی رو از تو گرفته، بلکه میبینی چهقدر از خودِ واقعیت فاصله گرفتی.
به این نتیجه رسیدم که شما اگه بصورت فعال در راستای بهبود یه چیزی تلاش نکنی، داری در راستای بدترشدنش تلاش میکنی. توی همه حوزهها هم درسته این، رابطه، سلامتی، کاری، پول، دوستی، همههه چی. هرچیزی رو به حال خودش رها کنی خراب میشه!
@hdisssss یاد اهنگ ben افتادم اگه فردا بی من شروع شد
اگه بودی دیدی نبودم
اگه دادی شنیدی همونم
از سیگارت دودی دیدی همونم
اگه بادی درختارو رقصوند
پیچید تو بند و رختا رو رقصوند
خنک شد گونه های خیست
لاله های گوشت
شونه های تیزت
اومدم عطر موهاتو بدزدم
آخرین عکس نگاتو بدزدم