Marios Eliades

Πρώην Υπουργός, Ιδρυτής “M. Eliades & Partners LLC”, Μέλος Δ.Σ Stelios Philanthropic Foundation

[Marios Eliades @m_eliades]

At Last, Europe Awakens: Time for a New Strategy of Integration

Marios Eliades
Former Minister

The geopolitical realignments of recent years—the war in Ukraine, the energy crisis, growing instability in the Middle East, and intensifying competition among the major powers—are forcing the European Union to redefine its role and ambitions. For the first time in several years, a more creative and strategic approach to enlargement is beginning to emerge. Europe is realizing that its strength depends not only on its economy but also on its ability to attract, integrate, and inspire countries that share its fundamental values.

The European Commission's recent initiative for the gradual integration of candidate countries is an important step in the right direction. Instead of waiting until the end of a lengthy and uncertain accession process, candidate countries should progressively gain access to European policies, programmes, and financial instruments as they fulfil specific benchmarks and implement reforms. This creates stronger incentives for reform, sustains momentum, and strengthens the credibility of the European Union itself.

Yet this evolution should not be limited to the accession process. It requires a broader rethinking of Europe's strategic outlook. Until now, the European Union has largely acted passively, waiting for countries to submit applications for membership. In today's rapidly changing geopolitical environment, that approach is no longer sufficient.

The European Commission, under the leadership of the Commissioner for Enlargement, could adopt a more proactive strategy by engaging countries whose closer association—or, where appropriate, eventual membership—would advance Europe's strategic interests. Enlargement should become not merely an administrative procedure but a central instrument of European strategy.

The United Kingdom, Norway, and Iceland provide compelling examples. Despite Brexit, the United Kingdom remains one of Europe's foremost military and diplomatic powers. As a nuclear power, a permanent member of the United Nations Security Council, and a leading contributor to European security, it remains indispensable to the continent's strategic architecture.

Norway's vast oil and natural gas resources are vital to Europe's energy security, particularly after the sharp reduction of dependence on Russian energy. Iceland's location in the North Atlantic and its proximity to the Arctic make it increasingly important as geopolitical competition expands into the High North.

Turkey should not be excluded from such a long-term strategic vision. If, in the future, it demonstrates genuine commitment to democracy, the rule of law, human rights, international law, and full respect for the sovereign rights of all EU Member States, closer integration should remain possible. However, the European Union's fundamental values must always remain a non-negotiable prerequisite.

If Europe genuinely aspires to become a leading global actor in the twenty-first century, it may eventually need to ask an even more fundamental question: should geography remain the sole defining criterion for participation in the Union, or should shared democratic values carry greater weight?

Such a debate could gradually reshape the Union's political identity. Rather than being defined exclusively by geography, it could increasingly evolve into a broader community of democratic nations united by democracy, freedom, the rule of law, and respect for human rights. In the longer term, even its name could evolve to reflect that broader mission—as a Union of Democratic Values.

From this perspective, countries such as Canada appear, in many respects, politically and culturally closer to the European democratic tradition than some existing Member States whose commitment to the Union's founding principles has occasionally been questioned. Prime Minister Mark Carney's positive statements in favour of closer EU-Canada cooperation have revived discussion about how democratic nations sharing common values might deepen their institutional ties.

Strategic enlargement, however, cannot succeed without institutional reform. A Union with more Member States cannot continue to operate under decision-making rules designed for a much smaller Community. The gradual replacement of unanimity with qualified majority voting in key policy areas is essential.

At the same time, reform of the Common Agricultural Policy, completion of the Capital Markets Union, deeper integration of the Single Market, and other structural reforms aimed at strengthening competitiveness, investment, and economic integration must remain central priorities.

The European Union stands before a historic choice. It can remain primarily a large economic market with limited geopolitical influence, or evolve into a genuine political union with global strategic weight. Enlargement is not simply about increasing the number of Member States. It is an investment in Europe's security, energy resilience, democracy, and international influence.

The world is changing at unprecedented speed. Europe must decide whether it will continue reacting to events or begin shaping them. The first signs suggest that it has started to awaken. The real question is whether it possesses the vision and political courage to transform that awakening into lasting strategic leadership.

Europe has always been more than a common market. It is a political project founded on peace, democracy, freedom, and the rule of law. If it succeeds in combining strategic enlargement with institutional deepening while remaining firmly anchored in its fundamental values, it can emerge as one of the defining pillars of stability, prosperity, and democratic leadership in the twenty-first century.

History has presented Europe with a rare opportunity. The challenge now is whether it has the foresight to recognize it—and the courage to seize it.

[Marios Eliades @m_eliades]

Επιτέλους, η Ευρώπη ξυπνά: Ώρα για μια νέα στρατηγική ολοκλήρωσης

Μάριου Ηλιάδη
Πρώην Υπουργός

Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων ετών, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ενεργειακή κρίση, η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή και ο εντεινόμενος ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων υποχρεώνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο και τις φιλοδοξίες της. Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια διαφαίνεται μια πιο στρατηγική και φιλόδοξη προσέγγιση στο ζήτημα της διεύρυνσης. Η Ευρώπη φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η ισχύς της δεν εξαρτάται μόνο από το οικονομικό της μέγεθος, αλλά και από την ικανότητά της να προσελκύει, να ενσωματώνει και να εμπνέει κράτη που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αξίες της.

Η πρόσφατη πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ένα σύστημα σταδιακής ενσωμάτωσης των υπό ένταξη χωρών αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Η φιλοσοφία της σταδιακής ένταξης επιτρέπει στις υποψήφιες χώρες να απολαμβάνουν σταδιακά τα οφέλη της ευρωπαϊκής συμμετοχής, χωρίς να αναμένουν την ολοκλήρωση μιας συχνά πολυετούς και αβέβαιης διαδικασίας. Καθώς εκπληρώνουν συγκεκριμένα κριτήρια και υλοποιούν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, αποκτούν προοδευτικά πρόσβαση στις ευρωπαϊκές πολιτικές, στα προγράμματα και στα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ένωσης. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται ισχυρότερα κίνητρα για μεταρρυθμίσεις, διατηρείται η δυναμική της ενταξιακής πορείας και ενισχύεται η αξιοπιστία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, η αναθεώρηση δεν πρέπει να περιοριστεί αποκλειστικά στη διαδικασία ένταξης. Απαιτείται μια συνολικότερη αλλαγή φιλοσοφίας. Μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί κυρίως παθητικά, αναμένοντας από ενδιαφερόμενες χώρες να υποβάλουν αίτηση ένταξης. Στον σημερινό κόσμο, όπου οι γεωπολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται διαρκώς, μια τέτοια προσέγγιση δεν επαρκεί.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπό την καθοδήγηση της Επιτρόπου Διεύρυνσης, θα μπορούσε να υιοθετήσει μια πιο ενεργητική στρατηγική, προσεγγίζοντας η ίδια χώρες των οποίων η στενότερη σύνδεση ή ακόμη και η μελλοντική ένταξη θα εξυπηρετούσε αμοιβαία στρατηγικά συμφέροντα. Η διεύρυνση δεν πρέπει πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια καθαρά διοικητική διαδικασία, αλλά ως ουσιαστικό εργαλείο ευρωπαϊκής γεωπολιτικής στρατηγικής.

Χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νορβηγία και η Ισλανδία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Παρά το Brexit, το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και διπλωματικές δυνάμεις της Ευρώπης. Διαθέτει πυρηνική αποτρεπτική δύναμη, είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ασφάλεια. Μια νέα μορφή θεσμικής επαναπροσέγγισης θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά το γεωπολιτικό εκτόπισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Νορβηγία, με τους πλούσιους ενεργειακούς της πόρους, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ενεργειακή ασφάλεια και τη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης, ιδιαίτερα μετά τη δραστική μείωση της εξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια. Η Ισλανδία, από την πλευρά της, αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία λόγω της θέσης της στον Βόρειο Ατλαντικό και της εγγύτητάς της προς την Αρκτική, μια περιοχή που εξελίσσεται σε νέο πεδίο διεθνούς ανταγωνισμού.

Ακόμη και η Τουρκία, εφόσον στο μέλλον επιτύχει ουσιαστική συμμόρφωση με τις δημοκρατικές αρχές, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών της Ένωσης, δεν θα πρέπει να αποκλείεται εκ προοιμίου από μια ανανεωμένη ευρωπαϊκή στρατηγική. Η γεωγραφική της θέση και η στρατηγική της σημασία είναι αδιαμφισβήτητες. Εξίσου αδιαπραγμάτευτη, όμως, παραμένει η πλήρης προσήλωση στις θεμελιώδεις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αν, όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί πραγματικά να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον κόσμο του 21ου αιώνα, ίσως χρειαστεί να εξετάσει ένα ακόμη πιο φιλόδοξο ενδεχόμενο: κατά πόσο η αποκλειστικά ευρωπαϊκή γεωγραφία πρέπει να εξακολουθήσει να αποτελεί το μοναδικό καθοριστικό κριτήριο συμμετοχής ή αν μεγαλύτερη βαρύτητα θα πρέπει να αποδοθεί στην ουσιαστική προσήλωση στις κοινές δημοκρατικές αξίες.

Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει, σε βάθος χρόνου, σε έναν ευρύτερο επαναπροσδιορισμό της πολιτικής ταυτότητας της Ένωσης ως κοινότητας δημοκρατικών κρατών που θεμελιώνεται στη δημοκρατία, την ελευθερία, το κράτος δικαίου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπό αυτό το πρίσμα, χώρες όπως ο Καναδάς εμφανίζουν σε αρκετές περιπτώσεις μεγαλύτερη πολιτική και θεσμική εγγύτητα προς τον ευρωπαϊκό χώρο από ορισμένα υφιστάμενα κράτη-μέλη που παρουσιάζουν αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές. Δεν πρόκειται για πρόταση διεύρυνσης, αλλά για μια ένδειξη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να σκεφθεί πιο δημιουργικά τις μελλοντικές μορφές στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ δημοκρατικών κρατών που συμμερίζονται κοινές αξίες.

Η διεύρυνση, ωστόσο, δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς παράλληλη θεσμική μεταρρύθμιση. Μια Ευρωπαϊκή Ένωση με περισσότερα κράτη-μέλη δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με κανόνες που σχεδιάστηκαν για μια πολύ μικρότερη κοινότητα. Η σταδιακή κατάργηση της ομοφωνίας σε κρίσιμους τομείς και η ευρύτερη εφαρμογή της ειδικής πλειοψηφίας αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για αποτελεσματικότερη διακυβέρνηση.

Παράλληλα, η μεταρρύθμιση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, η ολοκλήρωση της Ένωσης Κεφαλαιαγορών, η περαιτέρω εμβάθυνση της ενιαίας αγοράς και η προώθηση πολιτικών που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις συνιστούν εξίσου κρίσιμες προτεραιότητες. Μόνο έτσι η Ευρώπη θα μπορέσει να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις προκλήσεις της νέας εποχής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας ιστορικής επιλογής. Μπορεί να παραμείνει ένας μεγάλος οικονομικός χώρος με περιορισμένη γεωπολιτική επιρροή ή να εξελιχθεί σε μια πραγματική πολιτική ένωση με παγκόσμιο εκτόπισμα. Η διεύρυνση, όταν σχεδιάζεται με στρατηγικό όραμα, δεν αποτελεί απλώς αύξηση του αριθμού των κρατών-μελών. Αποτελεί επένδυση στην ασφάλεια, στην ενεργειακή αυτονομία, στη δημοκρατία και στη διεθνή επιρροή της Ευρώπης.

Ο κόσμος αλλάζει με πρωτοφανή ταχύτητα και η Ευρώπη καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να ακολουθεί τις εξελίξεις ή αν θα αναλάβει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωσή τους. Τα πρώτα σημάδια είναι ενθαρρυντικά. Απομένει να αποδειχθεί ότι, παρά τις δυσκολίες που ασφαλώς δεν πρέπει να υποτιμηθούν, διαθέτει την πολιτική βούληση να μετατρέψει το όραμα σε πράξη.

Η Ευρώπη υπήρξε πάντοτε κάτι περισσότερο από ένας κοινός οικονομικός χώρος. Ήταν και παραμένει ένα πολιτικό εγχείρημα ειρήνης, δημοκρατίας και κοινών αξιών. Αν κατορθώσει να συνδυάσει τη στρατηγική διεύρυνση με τη θεσμική εμβάθυνση και την αδιαπραγμάτευτη προσήλωσή της στις θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές, θα μπορέσει να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες σταθερότητας, ασφάλειας και προόδου του 21ου αιώνα. Η ιστορία προσφέρει σήμερα στην Ευρώπη μια μοναδική ευκαιρία. Το ζητούμενο είναι αν θα επιδείξει τη διορατικότητα να την αναγνωρίσει και το πολιτικό θάρρος να την αξιοποιήσει.

[Marios Eliades @m_eliades]

Ελλάδα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Ιταλία και Ολλανδία, εκφράζουν στήριξη προς την Κύπρο.
Σημαντικό.
Αλλά ακόμη πιο σημαντικό θα ήταν η στήριξη να δοθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο.
Γιατί η Κύπρος δεν είναι απλώς ένα κράτος.
Είναι ευρωπαϊκό έδαφος.
Και η υπεράσπιση του αφορά ολόκληρη την Ευρώπη.

[Marios Eliades @m_eliades]

Η πρόσφατη δήλωση του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου για τα άτομα με αναπηρία δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι προσβλητική, επικίνδυνη και πλήττει ευθέως το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Καθώς δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, η Κυβέρνηση οφείλει να ενεργήσει θεσμικά και να ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εξετάσει το ενδεχόμενο εξαίρεσης του ευρωβουλευτή από την Κυπριακή ομάδα.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ευρωβουλευτής θα εκπροσωπεί τον εαυτό του και μόνο — όχι τη χώρα, όχι τους πολίτες της, όχι τις ευρωπαϊκές αξίες.
Η εκπροσώπηση της χώρας απαιτεί σεβασμό και υπευθυνότητα.
Όχι προσβολές. Όχι εκτροπές. Όχι ανοχή.

[Marios Eliades @m_eliades]

50 Χρόνια Στασιμότητας στο Κυπριακό.
50 Χρόνια Αδράνειας στην Εκπαίδευση.

Η γενιά μας πλήγωσε την Κύπρο. Και συνεχίζουμε — σαν να μη μάθαμε τίποτα — να υπονομεύουμε το μέλλον των παιδιών μας.

Ενώ στην Εσθονία οι εκπαιδευτικοί ζητούν οι ίδιοι κατάρτιση στην τεχνητή νοημοσύνη για να προλάβουν το αύριο,
στην Κύπρο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΟΕΛΜΕΚ και ΠΟΕΔ αρνούνται ακόμη και την εισαγωγή ενός σύγχρονου συστήματος αξιολόγησης.

Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό:
Πώς ένας εκπαιδευτικός κοιτά το ίδιο το παιδί του στα μάτια όταν ο ίδιος ψηφίζει «όχι» σε αλλαγές που θα το βοηθούσαν να σταθεί στον κόσμο που έρχεται — που ήδη είναι εδώ;

Κι ενώ αυτό συμβαίνει, οι σύνδεσμοι γονέων και οι θεσμικοί φορείς σιωπούν.

Αυτό δεν είναι απλώς οπισθοδρόμηση. Είναι παρακμή.

[Marios Eliades @m_eliades]

Μνημείο αγνοουμένων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ)

Η πρωτοβουλία Κυπρίων Ευρωβουλευτών για ανέγερση μνημείου αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας είναι άξια επαίνου πλην όμως ελλιπής.
Αγνοούμενοι στη Κύπρο υπάρχουν και στις δύο κοινότητες - ΕΚ/ΤΚ - και ο πόνος των δικών τους ανθρώπων είναι εξίσου οδυνηρός. Οι συγγενείς των αγνοουμένων πονούν ως ανθρώπινα πλάσματα όχι ως Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι.
Χαρακτηριστική περίπτωση ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους αυτή του πρώην δημάρχου της κατεχόμενης Λευκωσίας του οποίου ο πατέρας μεταφέρθηκε, μετά από καρδιακό επεισόδιο, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας τον Δεκέμβρη 1963. Από τότε και για πολλά χρόνια αγνοείτο η τύχη του μέχρι που μετά από 20 τόσα χρόνια παραδόθηκε η σορός του στους δικούς του ανθρώπους. Τέτοιες ή παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν και στις δύο κοινότητες.
Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τη Προεδρία της Δημοκρατίας το 2023 προσπάθησα να πείσω τη Παγκύπρια Επιτροπή Αγνοουμένων και Αδήλωτων Αιχμαλώτων όπως η ίδια αναλάβει πρωτοβουλία για ανέγερση κοινού μνημείου αφιερωμένου στους αγνοούμενους και των δυο κοινοτήτων της Κύπρου. Αυτό δεν έγινε κατορθωτό.
Έστω και τώρα θα είναι πράξη υπέρτατης ευθύνης και αυτογνωσίας αν μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι, χωρίς την παρέμβαση οποιουδήποτε, να αναγείρουμε ένα τέτοιο μνημείο στη πατρίδα μας, όχι αλλού, που να συμβολίζει τον κοινό μας πόνο και τις ευθύνες μας για την ατέλειωτη περιπέτεια της πατρίδας μας.
Μια τέτοια πρωτοβουλία από μέρους μας θα λειτουργούσε λυτρωτικά και για τις δύο κοινότητες και θα αποτελούσε αδιάψευστη μαρτυρία πως είμαστε ικανοί, εκτός από το να παλεύουμε και να διεκδικούμε τα δίκαια μας ως κοινότητες και ως Κυπριακή Δημοκρατία, να νοιώθουμε και ντροπή για τραγικά λάθη, ενίοτε εγκληματικά που διαπράξαμε και οι δυο κοινότητες, η μια σε βάρος της άλλης στο παρελθόν.

[Marios Eliades @m_eliades]

Η Κύπρος οφείλει πολλά στους εκπαιδευτικούς της.
Με τη γνώση και την αφοσίωσή τους στήριξαν διαχρονικά την πρόοδο του τόπου.
Η αναγνώριση αυτή είναι δεδομένη.
Όμως οι καιροί αλλάζουν.
Η αποστολή του εκπαιδευτικού σήμερα δεν είναι μόνο να διδάσκει, αλλά να συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση μιας νέας, σύγχρονης Κύπρου.
Η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία. Eίναι εργαλείο προόδου, διαφάνειας και ουσιαστικής αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου.
Ήρθε η ώρα οι εκπαιδευτικοί και οι οργανώσεις τους να τολμήσουν να αναδειχθούν, με τη στάση και τη δράση τους, σε καινοτόμους σκαπανείς και πρωτομάστορες της κοινωνικής μετεξέλιξης.
Οι καιροί το απαιτούν.

[Marios Eliades @m_eliades]

Η Κύπρος ίσως άρχισε να αλλάζει κεφάλαιο.
Οι Τουρκοκύπριοι, μέσα από τις δυσκολίες και την πίεση των χρόνων, έστειλαν ένα μήνυμα λογικής και ωριμότητας.
Απέρριψαν τον φανατισμό και ανέδειξαν στην ηγεσία τους τον Τουφάν Ερχιουρμάν — μια φωνή νηφαλιότητας και προοπτικής, που πιστεύει στην ειρηνική επανένωση του τόπου μας.
Ας ανταποκριθούμε κι εμείς με την ίδια υπευθυνότητα.
Η ιστορία δεν θα μας συγχωρέσει άλλη χαμένη ευκαιρία.
Και στον ορίζοντα, μια μικρή φλόγα ελπίδας… ας την κρατήσουμε ζωντανή.

[Marios Eliades @m_eliades]

Στο Ριζοκάρπασο, στην άκρη της κατεχόμενης γης μας, παρά τις αντίξοες και συχνά απαγορευτικές συνθήκες, εξακολουθούν να λειτουργούν ελληνοκυπριακά σχολεία.
Εξήντα παιδιά μαθαίνουν, ονειρεύονται και μεγαλώνουν, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας.
Οι δάσκαλοι τους αποτελούν μήτρα ανέλιξης και αξιοπρέπειας — φάρους πίστης και αφοσίωσης μέσα στην εγκατάλειψη.
Η πολιτεία, αλλά και όλοι εμείς, έχουμε καθήκον να τους στηρίζουμε.
Γιατί εκεί, στο Ριζοκάρπασο, χτυπά ακόμη η καρδιά της πολιορκημένης Κύπρου.

[Marios Eliades @m_eliades]

Με συγκινεί ο Κώστας Λυμπουρής·
ο τρόπος που γράφει, που αφουγκράζεται, που ζει μέσα από τις λέξεις του.
Μπράβο στην Αλίκη Στυλιανού για την έμπνευση αυτών των μικρών ταινιών,
γιατί η Κύπρος έχει ακόμη τόσα να δείξει και να προσφέρει.
Ας ενθαρρύνουμε τέτοιες καταθέσεις ψυχής,
για να βγουν στην επιφάνεια άνθρωποι που αξίζει να γνωρίζουμε —
σιωπηλά σπουδαίοι, με κάτι αληθινά όμορφο να δώσουν

Penna | Κώστας Λυμπουρής https://t.co/c7ik6lNbk3 via @YouTube

[Marios Eliades @m_eliades]

@PotamitisG98699

[Marios Eliades @m_eliades]

NICHOLAS ZOE FOUNDATION
Μεταπλάθοντας τον ανθρώπινο πόνο σε ελπίδα ζωής.

Ο Νικόλας Αρτεμίου υπήρξε παιδί που στα εννιά του χρόνια έχασε τη ζωή του στο κορυφαίο ερευνητικό νοσοκομείο των ΗΠΑ, Boston Children’s Hospital, ύστερα από μακρά και οδυνηρή μάχη με τον καρκίνο.
Στη μνήμη του χαρισματικού αυτού παιδιού, η μητέρα του Αλεξία Ποταμίτου και όλη η οικογένειά του, σε συνεργασία με το Νοσοκομείο, ίδρυσαν το Nicholas Zoe Foundation, με αποστολή την επιστημονική έρευνα στον τομέα του παιδικού καρκίνου.
Η πρωτοβουλία της μητέρας του Αλεξίας και του γιατρού πατέρα της Γιώργου Ποταμίτη συνιστούν πράξη κορυφαίου αλτρουισμού που δικαιώνουν πέρα από κάθε προσδοκία την αληθινή αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τα παιδιά του κόσμου που θα ευεργετηθούν αύριο από την προσφορά του Ιδρύματος χρωστούν ευγνωμοσύνη στην Αλεξία. Ο δε πατέρας της, γιατρός και συνιδρυτής του Ιδρύματος, μπορεί να αισθάνεται περήφανος γιατί τίμησε με ξεχωριστή μοναδικότητα τον όρκο του Ιπποκράτη.

[Marios Eliades @m_eliades]

Η Κλέλια Πετρίδου με το θάρρος & την ευαισθησία της πάλεψε για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, έδωσε ζωή στην παλιά Λευκωσία & ένωσε ανθρώπους μέσα από τη μουσική.
Η Νένα Βενετσάνου τιμά τη μνήμη της σε μια βραδιά μουσικής & συγκίνησης.
Τα έσοδα στηρίζουν τον @CyprusMSA (Σύνδεσμο Πολλαπλής Σκλήρυνσης) & τον @OpakCyprus (Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου).
Ας ανταποδώσουμε με την παρουσία & τη στήριξή μας.
3 Οκτωβρίου – Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας | 20:30 @NicosiaFestival
🎟️ https://t.co/OsEiWpu5Bb

[Marios Eliades @m_eliades]

@ThomasTA10 Θωμά, πλάι στους άλλους ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά στην εισαγωγή και λειτουργία αυτής της μεγάλης κατάκτησης της κοινωνίας μας, υπήρξες και εσύ προσωπικά με τη συμβολή σου ενας αληθινός πρωτεργάτης. Σου χρωστά πολλά η κοινωνία μας.

[Marios Eliades @m_eliades]

Επισκέφθηκα πρόσφατα το ακτινολογικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μέσω του #ΓεΣΥ.
Έφυγα με το ικανοποιητικό αποτέλεσμα της εξέτασης, αλλά κυρίως με αίσθημα περηφάνιας για την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει.

Ο επιστημονικός διευθυντής κ. Νεκτάριος Πούλλος και η άξια ομάδα συνεργατών του αποδεικνύουν καθημερινά ότι η επιστημονική αριστεία και η φροντίδα προς τον ασθενή μπορούν να συνυπάρχουν.

Το #ΓεΣΥ είναι μια μεγάλη κοινωνική κατάκτηση. Στους δύσκολους καιρούς της θεμελίωσής του, άνθρωποι με όραμα και πίστη στην αξία της δημόσιας υγείας πάλεψαν για να γίνει πραγματικότητα. Ανάμεσά τους, ο Μάριος Κουλούμας, ως πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Κυπρίων Ασθενών, που υπερασπίστηκε με συνέπεια τη φωνή του ασθενή.

Ο Νεκτάριος Πούλλος με την ομάδα του και το #ΓεΣΥ συνολικά αξίζουν την αναγνώριση και την ευγνωμοσύνη όλων μας.

[Marios Eliades @m_eliades]

Βαθειά απογοήτευση προκαλεί η δημόσια αντιπαράθεση Ελλάδας–Κύπρου για την ηλεκτρική διασύνδεση. Ένα έργο στρατηγικής σημασίας για ενεργειακή ασφάλεια και ευρωπαϊκή προοπτική υπονομεύεται. Η Κύπρος χρειάζεται καθαρή στρατηγική και ενότητα, όχι αμφισημίες.
Μέσα σε λίγες μέρες, η Αθήνα –διά στόματος του ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη– τονίζει ότι το έργο είναι υψίστης σημασίας για την περιοχή, την Κύπρο, την Ελλάδα και την Ευρώπη και πρέπει να υλοποιηθεί. Την επόμενη, η Λευκωσία –διά στόματος του ΥΠΟΙΚ κ. Κεραυνού– το απορρίπτει ως μη βιώσιμο, μπλοκάροντας ακόμη και τα πρώτα 25 εκατ. για την έναρξη εργασιών.
Αυτή η δημόσια αντιπαράθεση όχι μόνο υπονομεύει την αξιοπιστία της Κύπρου απέναντι σε εταίρους και συμμάχους, αλλά τραυματίζει και την τόσο αναγκαία εθνική ομοψυχία με την Ελλάδα. Και μάλιστα σε ένα έργο που μπορεί να καθορίσει το ενεργειακό μέλλον του τόπου.
Όσο για την αμφίσημη στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας; Δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς λάθος. Είναι ολέθρια, εθνικά επιζήμια πράξη παράλειψης καθήκοντος.
#Cyprus #Greece #EuroAsiaInterconnector #Energy #Politics #EastMed

[Marios Eliades @m_eliades]

German armored brigade in Lithuania — Why not a French division in Cyprus, Crete & the Aegean?

By Marios Eliades, Former Minister of the Republic of Cyprus

France and Germany have rightly emphasized the need for Europe to strengthen its defense posture in an increasingly unstable world. The deployment of troops in Lithuania, Romania, and Poland shows European solidarity against external threats.

However, Europe must also pay equal attention to its Southeastern borders. Cyprus, Crete, and the Aegean face persistent challenges that directly affect EU sovereignty and security. These regions, like the Baltics, are vital to the Union’s stability and territorial integrity.

Double standards in defense undermines unity. If solidarity applies to Vilnius and Warsaw, it must also apply to Nicosia and Heraklion.

As France leads efforts for a more autonomous European defense, and with Cyprus set to hold the EU presidency in 2026, this is the moment to adopt a more balanced, inclusive strategy—one that recognizes all regions of the EU as equally worthy of protection.

[Marios Eliades @m_eliades]

German armored brigade in Lithuania — Why not a French division in Cyprus, Crete & the Aegean?

By Marios Eliades, Former Minister of the Republic of Cyprus

France and Germany have rightly emphasized the need for Europe to strengthen its defense posture in an increasingly unstable world. The deployment of troops in Lithuania, Romania, and Poland shows European solidarity against external threats.

However, Europe must also pay equal attention to its Southeastern borders. Cyprus, Crete, and the Aegean face persistent challenges that directly affect EU sovereignty and security. These regions, like the Baltics, are vital to the Union’s stability and territorial integrity.

Double standards in defense undermines unity. If solidarity applies to Vilnius and Warsaw, it must also apply to Nicosia and Heraklion.

As France leads efforts for a more autonomous European defense, and with Cyprus set to hold the EU presidency in 2026, this is the moment to adopt a more balanced, inclusive strategy—one that recognizes all regions of the EU as equally worthy of protection.

[Marios Eliades @m_eliades]

German armored brigade in Lithuania
why not a french division in cyprus, crete and the aegean?
By Marios Eliades Former Minister Republic of Cyprus
A few weeks ago, the leaders of France and Germany, Emmanuel Macron and Friedrich Merz, published an article in the international press under the telling title: “Europe must arm itself to survive in today’s unstable world.” The article clearly expresses the joint will of the Franco-German axis to shield the European Union against the challenges of our time, with the dominant one being the Russian threat.
Russia’s invasion of Ukraine and the threat to the Baltic states, Poland, and Romania are rightly presented as immediate dangers to Union security. For this reason, Europe is practically reinforcing its solidarity, through the steady deployment of French and German troops in Lithuania, Romania, and Poland, strengthening the EU’s eastern external borders.
A most illustrative example is the recent deployment of the 45th German Armored Brigade in Lithuania, by decision of the German Chancellor, in response to Russia’s aggressiveness. However, the geopolitical threat is not limited to Russian revisionism.
Europe must also recognize and confront another equally dangerous form of revisionism: Turkey’s neo-Ottoman expansionism. Cyprus, Crete, and the Aegean are no less threatened than the Baltics. On the contrary, they are on the frontline of a strategic challenge to the Territorial Integrity of the EU by a regime that openly articulates the vision of the “Blue Homeland”—a geopolitical narrative stretching from the Balkans to the Caucasus and from the Black Sea to Africa.
Turkey is actively disputing the sovereignty of two EU member states: Cyprus, through the illegal occupation of the northern part of the island, and Greece, through the Turkey-Libya memorandum and the challenge to sovereignty in the Aegean. If all this does not constitute a threat to EU Territory, then what does?
The EU cannot apply double standards in its defense strategy. If the deployment of German and French forces in Poland and Lithuania is an act of European solidarity, then the absence of equivalent measures in the Eastern Mediterranean is unjustifiable. Cyprus, Crete, and the Aegean are also parts of EU Territory and are under direct threat.
Furthermore, Turkey not only fails to align with European sanctions against Russia, but actively undermines them, bolstering the Russian economy and, by extension, its war machine. At the same time, it seeks participation in European defense programs—a blatant contradiction that undermines the Union’s strategic coherence.
European institutions must reconsider their stance. The protection of EU Territory must be universal, not selective. Just as freedom and security are defended in Vilnius, Bucharest, and Warsaw, they must also be defended in Nicosia, Heraklion, and Mytilene.
France, in particular, with its longstanding commitment to the idea of “European strategic autonomy,” has a historic opportunity to lead a new strategy that does not neglect the Eastern Mediterranean. Cyprus, as the presiding country of the EU in the first half of 2026, must place the concept of the Territorial Integrity of EU Territory high on the agenda—not as an abstract principle, but as a practical necessity for the Union’s very survival.
The absence of a balanced response to threats will constitute not only a strategic but also a moral failure. And it will come at a high cost.

[Marios Eliades @m_eliades]

German armored brigade in Lithuania
why not a french division in cyprus, crete and the aegean?
By Marios Eliades Former Minister Republic of Cyprus
A few weeks ago, the leaders of France and Germany, Emmanuel Macron and Friedrich Merz, published an article in the international press under the telling title: “Europe must arm itself to survive in today’s unstable world.” The article clearly expresses the joint will of the Franco-German axis to shield the European Union against the challenges of our time, with the dominant one being the Russian threat.
Russia’s invasion of Ukraine and the threat to the Baltic states, Poland, and Romania are rightly presented as immediate dangers to Union security. For this reason, Europe is practically reinforcing its solidarity, through the steady deployment of French and German troops in Lithuania, Romania, and Poland, strengthening the EU’s eastern external borders.
A most illustrative example is the recent deployment of the 45th German Armored Brigade in Lithuania, by decision of the German Chancellor, in response to Russia’s aggressiveness. However, the geopolitical threat is not limited to Russian revisionism.
Europe must also recognize and confront another equally dangerous form of revisionism: Turkey’s neo-Ottoman expansionism. Cyprus, Crete, and the Aegean are no less threatened than the Baltics. On the contrary, they are on the frontline of a strategic challenge to the Territorial Integrity of the EU by a regime that openly articulates the vision of the “Blue Homeland”—a geopolitical narrative stretching from the Balkans to the Caucasus and from the Black Sea to Africa.
Turkey is actively disputing the sovereignty of two EU member states: Cyprus, through the illegal occupation of the northern part of the island, and Greece, through the Turkey-Libya memorandum and the challenge to sovereignty in the Aegean. If all this does not constitute a threat to EU Territory, then what does?
The EU cannot apply double standards in its defense strategy. If the deployment of German and French forces in Poland and Lithuania is an act of European solidarity, then the absence of equivalent measures in the Eastern Mediterranean is unjustifiable. Cyprus, Crete, and the Aegean are also parts of EU Territory and are under direct threat.
Furthermore, Turkey not only fails to align with European sanctions against Russia, but actively undermines them, bolstering the Russian economy and, by extension, its war machine. At the same time, it seeks participation in European defense programs—a blatant contradiction that undermines the Union’s strategic coherence.
European institutions must reconsider their stance. The protection of EU Territory must be universal, not selective. Just as freedom and security are defended in Vilnius, Bucharest, and Warsaw, they must also be defended in Nicosia, Heraklion, and Mytilene.
France, in particular, with its longstanding commitment to the idea of “European strategic autonomy,” has a historic opportunity to lead a new strategy that does not neglect the Eastern Mediterranean. Cyprus, as the presiding country of the EU in the first half of 2026, must place the concept of the Territorial Integrity of EU Territory high on the agenda—not as an abstract principle, but as a practical necessity for the Union’s very survival.
The absence of a balanced response to threats will constitute not only a strategic but also a moral failure. And it will come at a high cost.            