Μαγδαληνή Στεφάνου

[Preety Girl @BooBMoo30]

Όποιος μπορεί να βοηθήσει ρε παιδιά. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!

[eleonora @Eleonora_ka_]

"Σήμερα θέλω να γράψω για έναν άνθρωπο που έχει πραγματικά ανάγκη.

Πήγα να μαζέψω έναν σκύλο που εγκατέλειψαν στον Κέδρινο Λόφο και «έπεσα» πάνω στον Ίγκο.

Ο Ίγκο είναι μόλις 43 ετών. Πριν από δύο χρόνια υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό και πλέον η μία πλευρά του σώματός του δεν λειτουργεί. Δεν μπορεί να μιλήσει και ακόμη και το νερό το πίνει με σύριγγα, μόνο όταν είναι ξαπλωμένος.

Είναι άστεγος.

Επειδή είναι ανασφάλιστος, δεν μπορεί να μπει σε κέντρο αποκατάστασης, καθώς το κόστος είναι απαγορευτικό. Προσπάθησε να μείνει στο άσυλο του Δήμου, όμως εκεί τον χτύπησαν, του έκλεψαν δύο φορές το σακίδιό του και μου έγραψε πως ο χώρος έχει ψύλλους! Έφυγε από εκεί και σήμερα ζει μόνος του σε ένα κιόσκι στον Κέδρινο Λόφο. (Δίπλα στο μπαρ Hibou Seih Sou έχει ένα μονοπάτι είναι στα 30 μέτρα στο κιόσκι).

Το πιο σκληρό είναι πως λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα ο κόσμος πίνει τον καφέ του, τρώει, γελάει και διασκεδάζει και εκείνος κάθεται μόνος, παρακολουθώντας τη ζωή να περνάει δίπλα του.

Ο Ίγκο εργαζόταν ως κηπουρός στο ξενοδοχείο Μιράτζιο μέχρι που το εγκεφαλικό άλλαξε τα πάντα. Δεν έχει γονείς, είναι μοναχοπαίδι και βρίσκεται μόνος του στην Ελλάδα. Έχει εργαστεί νόμιμα στη χώρα και διαθέτει ΑΜΚΑ, όμως σήμερα νιώθει πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα και λέει ότι η ζωή του πρέπει να τελειώσει.

Απευθύνομαι σε όλους σας.

• Αν υπάρχει φυσιοθεραπευτής ή φυσικοθεραπεύτρια που θα μπορούσε εθελοντικά να του κάνει μερικές συνεδρίες στον χώρο όπου βρίσκεται.
• Αν κάποιος στη βόλτα του, μπορεί να του προσφέρει αλεσμένο φαγητό (τύπου παιδικές τροφές αλεσμένες ή αν πάρει φαγητό να το κάνει σε κρέμα), ένα μπουκάλι νερό ή είδη πρώτης ανάγκης.
• Αν κάποιος γνωρίζει κάποια δομή, υπηρεσία ή άνθρωπο που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει στην περίπτωσή του, γιατί έχω ψάξει και η κατάσταση είναι πολύ απογοητευτική.
• Ή αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα που θα μπορούσε να του δώσει μια ευκαιρία να σταθεί ξανά στα πόδια του.

Κάθε βοήθεια, όσο μικρή κι αν φαίνεται, για τον Ίγκο μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά!

Σας παρακαλώ, κοινοποιήστε αυτή την ανάρτηση.

Σίγουρα άμεσα χρειάζεται να ανακτήσει τις κινήσεις του. Για την ώρα έχει όλα τα φάρμακα που χρειάζεται, ρούχα καθαρά, εσώρουχα, ένα στρώμα, sleeping bag, φαγητό σε κονσέρβες, νερά, μπισκότα, υγρά μαντηλάκια.

Ο Ίγκο είναι ακίνδυνος για κάποιον που θέλει να πάει απο εκεί, και θέλει να έχει μία δεύτερη ευκαιρία".

✏️ Η δημοσίευση αναρτήθηκε από κα. Theoktisti Kiriakidou - Chita στο Facebook.
https://t.co/dX6ChY5trm

* Είναι ό,τι πιο σκληρό κ άδικο διάβασα τελευταία.
Με τσάκισε... Δεν μου φεύγει από το μυαλό.
Μακάρι να βρεθεί μια λύση, μια μόνιμη λύση κ βοήθεια.
Όπως του αξίζει αυτού του συμπολίτη μας!
Προσωπικά, Ποτέ δεν θα συνηθίσω στην ιδέα του πόσο σκληρή κ άδικη είναι η ζωή! Αλλά κ πόσο απούσα κ ανεπαρκής είναι αυτή η πολιτεία. Πόσο αόρατοι είμαστε για αυτή την χώρα, για αυτό το κράτος.

Αντίθετα, όλο κ περισσότερο, όσο περνάνε τα χρόνια, ασπάζομαι αυτό που πίστευε ο αγαπημένος μου Ευγένιος Ο' Νηλ:

«Ίσως η ζωή περιγράφεται καλύτερα σαν ένα κακό όνειρο ανάμεσα σε δυο ξυπνήματα...»

Λυπάμαι. Όπως μπορούμε, ας βοηθήσουμε.

[The Husky @Mr_Husky1]

When Mariska Hargitay was cast as Detective Olivia Benson in 1999, she thought she had landed a steady acting job on a new Law & Order spinoff called Special Victims Unit.

She had been working in television for years, including a recurring role on ER, but nothing that had made her a household name.

SVU was supposed to be a paycheck and a career milestone. Nothing more.

Instead, it changed everything.

Soon after the show aired, letters began arriving.

At first, they were ordinary.

Then came one that stopped her cold.

*"I was assaulted when I was 15. I am 40 now and have never told anyone."*

More letters followed.

Hundreds.

Then thousands.

They weren't writing to Mariska.

They were writing to Olivia Benson.

She realised survivors trusted a fictional detective with secrets they couldn't tell their own families.

Most actors would have moved on.

She moved closer.

She became a certified rape crisis advocate, studied trauma, and learned from people who worked with survivors every day.

In 2004, she founded the Joyful Heart Foundation.

Its mission was clear.

Help survivors heal.

Help change how America responds to sexual assault, domestic violence, and child abuse.

Then she discovered another heartbreaking truth.

Across the country, thousands of rape kits sat untested in police storage.

Some had been forgotten for decades.

She refused to let them stay forgotten.

She testified before Congress.

She met police leaders, prosecutors, and lawmakers.

In 2017, she co-produced *I Am Evidence*, following survivors still fighting for justice.

It won an Emmy.

One Emmy honoured Olivia Benson.

The other honoured the work Mariska chose to do in real life.

The fight kept growing.

The Joyful Heart Foundation helped pass more than 130 laws across 46 states, bringing rape kit reform to millions.

Then, in May 2026, Maine became the final state to adopt at least one pillar of reform.

For the first time, every American jurisdiction had taken action.

Mariska still plays Olivia Benson.

But when she speaks about her life's work, she doesn't begin with television.

She begins with survivors.

A fictional detective gave people the courage to speak.

A real woman turned those voices into change.

[Χλε_Μπονα Γουιντερ @KatKatPt]

Αυτές οι ψυχουλες είναι ο λόγος που δν μπορεί να βρει σπίτι μια φίλη μου που ψάχνει καιρό
12 κιλά κ τα δυο μαζί αλλά μολις ακούσουν στο τηλ για ζώα αρνούνται κατευθείαν
Ειναι οικογένεια της κ δν θα τα αφήσει πίσω
Αν κάποιος γνωρίζει ή πάρει το μάτι του για ενοικίαση σπιτιού 👇

[MAGRI @DEMAGRI7]

Τα φροντίζουμε 🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🦮🐈🐈🐈🐈🐈🐈🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐱🐱🐱🐱🐱❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

[🐧Sersei🕷️🕸️🦁🪁🎸⚖️🧸📄📑🐧🐧🐧🇵🇸 @Aria52469696]

Όλοι έχουν μερίδιο στην αγαπη🩶🖤

[Gilbert Collard @GilbertCollard]

Combien de Légions d'honneur iront à des fifres mondains, amis des amis, que ces héros n'auront pas ?

[πεταλούδα..🦋🐶🐱🦊🐹🐿 @5c4fa9e2418f474]

🐕❤🐕❤🐕

[Juan @XaLaRa_Se_Lew]

Οταν νιώθεις ότι δεν σε αγγίζει κανείς...

Ο οδηγός τραμ μέσα στο θάλαμο οδήγησης με τα πόδια απλωμένα στην κονσόλα, να καπνίζει, να ρίχνει τη στάχτη του τσιγάρου στο πάτωμα, ενώ διακρίνεται και η επιγραφή "Μην ενοχλείτε"

[Le Zelenskyste 🇫🇷🇺🇦 @VolodimirZelen1]

🔥🇪🇸 N’oublions pas l’Espagne : des megafeux encerclent Madrid, les pompiers espagnols et européens se démènent contre les flammes pour sauver des vies. On pense à eux aussi ! Face à l’enfer climatique, solidarité européenne 🇪🇺

[APrettyVacant @a_vacant]

Βρήκα αυτή τη φώτο στο διαδίκτυο.
Και θέλω να την αναπαράξω.

[MAGRI @DEMAGRI7]

Πάντα θα είμαστε η φωνή τους 🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐶🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕‍🦺🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🦮🦮🦮🦮🐈🐈🐈🐈🐈🐈🐈🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐈‍⬛🐱🐱🐱🐱🐴🐴🐴🐴🐴🫏🫏🫏🫏🫏🫏🫏🐎🐎🐎🐎❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

[GDams @Gdams70]

🔥 🇪🇸Ça… ça me prend aux tripes.
Des pompiers qui passent la journée à lutter contre les flammes, épuisés, cramés… et qui trouvent ce cerf coincé, à bout de forces.
Ils s’arrêtent.
Ils lui donnent de l’eau.
Ils le caressent.
Ils le sauvent.
Pas de discours.
Pas de caméras politiques.
Juste des hommes qui respectent la vie.

Voila ce que ça donne, de vrais héros.
Ces gars-là, ils valent mille fois mieux que tous les ministres réunis.
Respect.
❤️🇫🇷
Like si t’as les yeux qui piquent.
RT pour faire circuler.

[FLORENTIA @florentiafl]

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών.
Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας.
Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του.
"Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα.
Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα.
"Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει."
"Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους.
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια.
"Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..."
Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές.
"Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους."
Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του.
"Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου.
Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα."
------------------------
Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης.
Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του.
Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας".
Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους.
Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης.
Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου.
Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης.
Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν:
- Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα.
- Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού.
- Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική".
Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής.
Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης.
Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα.
Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη:
- Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή.
- Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα.
-Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση.
Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο!
Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊

[Imtiaz Mahmood @ImtiazMadmood]

Before the Assyrian Christian Genocide of 1915 an Assyrian Christian woman from Tkhuma, Hakkari (present-day Turkey)—one of the last generations to live freely in her ancestral homeland.

Between 1914 and 1924, more than 70% of the Assyrian Christians of Hakkari were systematically killed. The survivors were forced into exile, fleeing to the Nineveh Plains, Urmia, and beyond—ending an Assyrian presence in Hakkari that had endured for thousands of years.

But Hakkari was only one part of a much larger tragedy.

Across the Ottoman Empire—in Mosul, Urmia, Siirt, Diyarbakir, Adana, Mardin, Tur Abdin and Beirut—entire regions were devastated

Eyewitnesses spoke of rivers running red and wells filled with bodies.

Villages were burned.
Churches were desecrated.

In the spring of 1915, a storm of violence swept across the empire.
This was not random.
This was not temporary.
This was systematic destruction.

The Christian Assyrians, Armenians, Greeks, and Maronites—ancient peoples rooted in faith, language, and identity—were targeted for annihilation.

For the Assyrians, this catastrophe is remembered as Seyfo/Sayfo—the Year of the Sword.

Families like the woman in this photograph were torn apart:

• Fathers executed
• Mothers violated
• Children taken, orphaned, or left to die along endless death marches.

Entire communities vanished.
Historians estimate that over 3.5 million Assyrians, Armenians, Greeks, and Maronites were killed.
Today, more than a century later…
The memory lives on.
The pain remains.
The voices still echo.
We remember.

[Afghan Zoroastrian @AfgZoroastrian]

This is what happened to Afganistan in four decades.

Be alert!

[Ελένη Παπαδοπούλου - Δημοτική Σύμβουλος @i_athina_mas]

Η πορνεία είναι μέσο βιοπορισμού για πολλούς λαθρομετανάστες, οι οποίοι εκδίδονται σε πεζοδρόμια, πλατείες και πάρκα. Μία βόλτα στο Πεδίον του Άρεως και σε κάποιες πλατείες το επιβεβαιώνει. Πρόσφατα μου έκαναν καταγγελία και το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι τρανς Ασιάτες εκδίδονται σε διάφορα σημεία της οδού Αχαρνών. Κρατάμε εδώ κόσμο, του δίνουμε άσυλο και άδειες διαμονής, για να διογκώσει την πορνεία και να μετατρέψει τον δημόσιο χώρο σε οίκο ανοχής. Έκτακτα.
Η πορνεία είναι επίσης βασική ενασχόληση των γύφτων, Ρομά, τσιγγάνων και όπως αλλιώς τους λένε τέλος πάντων. Ναρκωτικά, κλοπές, προστασία και πορνεία είναι η ενασχόληση ορδών Βαλκανόγυφτων, οι οποίοι παραμένουν στη χώρα χωρίς εργασία, αλλά κανείς δεν προβληματίζεται για αυτό. Και για αυτόν τον λόγο αυξάνονται και πληθύνονται. Ούτε αυτό προβληματίζει κανέναν στη κυβέρνηση.
Κοινώς δεν μας φτάνουν οι δικοί μας εκδιδόμενοι και εκδιδόμενες, κάνουμε και εισαγωγές.
Και όπως καταλαβαίνετε αυτό μαστίζει το κέντρο της Αθήνας κυρίως, όπου διάφοροι το επισκέπτονται ή διαμένουν σε αυτό για να εκπορνεύονται ή για να "ψωνίζουν". Μη σας φαίνεται περίεργο. Έτσι ακριβώς είναι.
Το οποίο σημαίνει ότι εκτός από γκέτο είμαστε και ένας τεράστιος οίκος ανοχής. Με ή χωρίς φωτάκια. #Αθήνα #γκέτο #πορνεία

[Ancient History Hub @AncientHistorry]

Rome conquered Greece in 146 BC when they burned Corinth to the ground. And then the strangest thing in ancient history happened. The winners spent the next few centuries desperately trying to become the losers.

It actually started before the final conquest. When the general Marcellus sacked Syracuse in 211 BC, he shipped boatloads of Greek statues and paintings back to Rome, and the city went crazy for it. Suddenly every rich Roman had to have Greek art in his house. Decades later Cicero built an entire court case around prosecuting a governor named Verres for looting Greek masterpieces, and Romans ate it up.

Then came the schools. Wealthy families started buying Greek slaves specifically because they were educated, and handed them the job of raising their children. So the sons of the men who crushed Greece grew up speaking Greek, memorizing Greek poetry, and learning philosophy from Greeks. The elite eventually sent their teenagers abroad to Athens and Rhodes to finish their education, the way people today send kids to study overseas. Cicero did it. Julius Caesar did it.

Their gods were Greek gods wearing name tags. Zeus became Jupiter. Hera became Juno. Aphrodite became Venus. Ares became Mars. Same myths, same family drama, mostly just relabeled.

Their entertainment was borrowed too. The first big Roman playwrights, Plautus and Terence, basically adapted Greek comedies into Latin. Their doctors were Greek. Their architecture leaned on Greek columns, the Doric and Ionic and Corinthian orders you still see on bank buildings today.

And the art obsession left a strange fingerprint on history. Romans loved Greek bronze statues so much that they mass produced marble copies of them. A huge chunk of what people walk past in museums today and call "Greek sculpture" is actually a Roman copy. The Greek originals melted down or vanished long ago. The knockoffs are what survived.

Not everyone was thrilled. Cato the Elder spent his whole life warning that Greek culture would rot the Roman character. He sneered at Greek philosophers, distrusted Greek doctors, and wanted them kept out of the city. And then, as an old man, he quietly sat down and learned Greek anyway. Even the loudest hater caved.

The trend went all the way to the top. Virgil wrote the Aeneid, Rome's national epic, by openly modeling it on Homer. The emperor Nero competed in Greek games and toured Greece like a superfan. Hadrian was so obsessed he grew a Greek philosopher's beard and poured money into rebuilding Athens. And Marcus Aurelius, master of the entire Roman world, wrote his private journal not in Latin but in Greek, because that was the language of serious thinking.

The poet Horace nailed it in a single line: captured Greece took her savage conqueror captive. Rome won every war on the battlefield and then handed its whole soul to the people it had beaten.

[Panagrod @Panagrod21]

Έδεσαν την ραγισμένη κολώνα πολυκατοικίας στην Κυψέλη με ιμάντες ρε φίλε...Τι ζούμε σε αυτό τον ρημαγμένο τόπο κάθε μέρα, δεν περιγράφεται...

[@nikolaosderes @nikolaosderes]

Ένα εξαιρετικά σημαντικό και δυστυχώς συχνό φαινόμενο έφερε στο φως η Χριστίνα Σαρή, ολικά τυφλή, μέσα από ένα βίντεο που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με αφορμή μια απλή επίσκεψή της σε σούπερ μάρκετ, η ίδια περιγράφει πώς η προσπάθεια εξυπηρέτησης από το προσωπικό μετατράπηκε σε μια εμπειρία που υπογράφει δύο μεγάλες παθογένειες της κοινωνίας μας απέναντι στα ανάπηρα άτομα: τον ακραίο βρεφισμό (infantilization) και την πλήρη παραβίαση της αυτονομίας τους.
Το πρώτο δείγμα προβληματικής συμπεριφοράς εμφανίστηκε με τη χρήση υποκοριστικών. «Αγάπη μου», «καρδούλα μου», «ματάκια μου» και «ψυχούλα μου» ήταν μερικές μόνο από τις εκφράσεις που επιστράτευσε υπάλληλος του καταστήματος για να απευθυνθεί σε μια ενήλικη γυναίκα. Όπως τονίζει η Χριστίνα Σαρή, αυτού του είδους ο βρεφισμός, ακόμη κι αν γίνεται με υποτιθέμενη καλή πρόθεση, στερεί από το ανάπηρο άτομο την αξιοπρέπεια και την υπόστασή του, αντιμετωπίζοντάς το ως ένα ανήμπορο παιδί που χρειάζεται «γλυκούλικη» μεταχείριση.
Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο προβληματική όταν η βοήθεια μετατράπηκε σε αυθαιρεσία. Κατά τη διάρκεια των ψωνιών, οι υπάλληλοι που τη συνόδευαν αγνόησαν πανηγυρικά τις ρητές οδηγίες της. Ενώ η ίδια ζήτησε συγκεκριμένα τρία πρωτεϊνικά ροφήματα, στο καλάθι της τοποθετήθηκαν τέσσερα, με την προσθήκη μιας μάρκας που δεν είχε επιλέξει. Αντίστοιχα, αντί για τις τρεις μπανάνες που ζήτησε, βρέθηκε με πέντε, ενώ στα κεράσια δεν αφαιρέθηκε η επιπλέον ποσότητα, όπως της είχαν υποσχεθεί κατά το ζύγισμα.
Το αποτέλεσμα ήταν η Χριστίνα Σαρή να χρεωθεί παραπάνω χρήματα στο ταμείο για προϊόντα που δεν επέλεξε ποτέ η ίδια. Το ερώτημα που θέτει στο τέλος του βίντεο είναι αφοπλιστικό: «Θα το έκανε αυτό κάποιος σε μια πελάτισσα που βλέπει; Θα της έβαζαν στο καλάθι προϊόντα που δεν ζήτησε;»
Η απάντηση είναι προφανώς όχι. Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία «κηδεμονίας». Πολλοί βλέποντες θεωρούν συνειδητά ή ασυνείδητα ότι ένα άτομο με οπτική αναπηρία αδυνατεί να πάρει αποφάσεις για τη ζωή και τις καθημερινές του ανάγκες, με αποτέλεσμα να αποφασίζουν «για εκείνο, χωρίς εκείνο». Η πραγματική προσβασιμότητα και συμπερίληψη δεν κρίνονται μόνο από τις υποδομές, αλλά κυρίως από τον σεβασμό στην αυτονομία και την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. Η βοήθεια πρέπει να παρέχεται με όρους ισοτιμίας και σεβασμού, όχι με οίκτο και αυθαιρεσία..!