روزها ورق خورده، اما ورق دفتر زندگیم توی اون روز مونده
شاید حکمتی در اون اتفاق بود...
اما در نتیجهی اون، چندین ماهه که مغزم داره جویده میشه
فکر میکنم باید تنها باشم و کمتر بیام و شروع کنم رو کاغذ نوشتن،
متن های طولانی
از اون غصه ناگهانی
در مورد اون اتفاق فرا طوفانی...
۱/
اما امیدوارم،
هیچوقت کسی چنین مثل مهدی این روزها مستاصل نشه
و هیچوقت، چنین اتفاقی رو تجربه نکنه
نیمه شب یک آذر ۱۴۰۵
از شبی که مغزم ساکت نشد
و بغضی که گلوم رو خفه کرده بود
روحی که فرسوده شده بود و شادی و حسی رو تجربه نمیکرد
جسمی که پر از آسیب بود و هر شب با درد به خوتب میرفت
روزها ورق خورده، اما ورق دفتر زندگیم توی اون روز مونده
شاید حکمتی در اون اتفاق بود...
اما در نتیجهی اون، چندین ماهه که مغزم داره جویده میشه
فکر میکنم باید تنها باشم و کمتر بیام و شروع کنم رو کاغذ نوشتن،
متن های طولانی
از اون غصه ناگهانی
در مورد اون اتفاق فرا طوفانی...
۱/
در هر صورت،
چشمام برق قبل رو نداره
کارام خلاقیت قبل رو نداره
صورتم لبخند قبل رو نداره
و هیچکس توانایی بازیابی مهدی قبل رو نداره...
میخوام کم کم از ذهنم خارجش کنم و برگردم،
پس به عنوان اخرین توییتم در موردش،
میبخشم
تمام اتفاقاتی که رقم خورد
و تمام حرف هایی که شنیدم و اشک شد
۲/