من آدم حسودی نیستم. یعنی امیدوارم نباشم. ولی آدم حسرتبخوری هستم. مثلا وقتی میبینم چیزی که من خودمو کشتم تا داشته باشمش چقد ساده برای خیلی از آدما پیش اومده.
هیچ فضیلتی در رنج کشیدن نیست. هیچ جاییم بهت بابتش پاداش نمیدن، همه این گوگولی کردن رنج واسه اینه که تحملش راحتتر شه.
این دو لاشی در اینستا نتیجه "۸ ساعت خوابیدن در روز، روزی ۸ لیوان آب خوردن، قطع ارتباط با فامیل، کارمند نبودن، عدم آشنایی با خاورمیانه و وزرای خارجه کشورهای همسایه، نداشتن توییتر و بیاطلاعی از نوع و مشخصات تسلیحات نظامی دنیا" رو به نمایش میذارن.
جمعه خوبی نبود.
البته بیشتر جمعهها سخت و آزاردهندهان.
عجیبتر اینکه کارهایی که برام سخت و ترسناک بودن رو دارم نجبوری پیش میبرم این دفعه. یادم نیست چطور دیل کردم با سختیش فقط یهو دیدم وسطشم و اونقدم سخت نیست. یکم هست.
چرا همه یهو شوهر کردن؟
تو این وضعیت بی پولی، پول عمل دماغاتونو از کجا آوردین؟
جریان لیلیوم چیه همتون هدیه گرفتین؟
چرا هی سفر و تفریح و اینور اونورین؟
چجوری همتون خوشگلتر و موفق تر شدین؟
چرا فقط من بگا رفتم ؟!