Sahba Mehr

دوستدار دانایی، زیبایی، نیکوئی. Master of MBA Iran University of Science and Technology
@sahbaymehr

[Sahba Mehr @mahrahimii]

دلم در بند دلداری به دام است
که نامش کعبه ی هر خاص و عام است
نشانت میدهم گر میشناسی
دو میم و چار کاف و هشت لام است
#رساله‌نورعلی‌نور

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@zahra__td @dehgan22 امکان دیدن، شنیدن و درست فکر کردن و سایر موارد میتونیم از یک سری اصول کمک بگیریم تا حتی اگه دامنه ی مراودات تنگ هم شد، دچار تفکر یک بعذی و جزم اندیشی نشیم.

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@zahra__td @dehgan22 ما میتونیم واسه خودمون نسخه بپیچینم. ولی واسه دیگران نه.اما یه سری چیزا هست واسه اکثریت قابل احترامه، مثل راستگویی و... به همونا هم بتونیم پایبند باشیم خودش خیلیه و میشه پله پله به آرامی بالا رفت.

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@payman_injaast :))

[امید حسینی @omidhosseini80]

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@zahra__td خیلی مسائل خارج از کنترل ما هستند و نمیتونیم مسئولیت همه چی رو بپذیریم. یه حاهایی بله در حد توان جلو میریم. بقیه اش رو باید کنار نشست و مراقبت کرد از خود و اطرافیانی که مسئولشونیم. تعیین حد و مرز کمک کننده است.

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@zahra__td فکر میکنم خاصیت توییتر و فضای مجازی اغراق آمیز بودن رفتارهاست. آدما در واقعیت ملاحظه ی خیلی چیزها رو میکنند. در مجازی همون بلاک کنید بهتره تا روان محل کنش های بیمارگونه، پروژه ای و مغرضانه نباشه.انرژی رو بذارید واسه دنیای واقعی و اونجا حد و مرز تعیین کتید.

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@mosbatboy تو آپدیت جدیده

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@hessamabnoos منم هستم پلیز

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@nimania بله. از بعد ۹۸ همه چی زیر و رو شد

[خیزران | kheyzaran @kheyzaran]

آدمی به اندازه‌ای که وسعت پیدا می‌کند، حسرت‌هایش هم بزرگ‌تر می‌شوند و وسعت پیدا می‌کنند.
یادم می‌آید دخترم از من می‌خواست برایش توت‌فرنگی و چاقاله‌بادام بخرم. من معمولاً یکی را می‌خریدم و دیگری را نه؛ به این بهانه که سردی می‌کند، زیاد می‌خورد و دلایلی از این دست.
امروز با خودم می‌گویم چرا هر دو را نمی‌خریدم؟ مگر چه چیزی از دست می‌دادم؟ چه اتفاقی می‌افتاد اگر آن روز، به‌جای حساب‌وکتاب کردن، کمی بیشتر به خواسته‌اش توجه می‌کردم؟ حالا که آن نزدیکی و فرصت را ندارم، دلم می‌خواهد دوباره همان درخواست ساده را از من بکند. مسئله تمام آن «نه»هایی است که می‌توانستیم نگوییم، محبت‌هایی که می‌توانستیم بیشتر کنیم و درخواست‌هایی که می‌توانستیم از پدر و مادر، فرزند، دوست یا پارتنرمان بپذیریم.
ما گاهی چنان درگیر مصلحت‌ها و محاسبات کوچک خودمان می‌شویم که ارزش بعضی لحظه‌ها را نمی‌بینیم. قرار نیست به هر خواسته‌ای تن بدهیم یا از خودمان بگذریم؛ اما شاید باید بیشتر مراقب باشیم که مبادا چیزی را دریغ کنیم که بهای نداشتنش، سال‌ها بعد، حسرت باشد.
هرچه بیشتر زندگی می‌کنیم و وسعت بیشتری پیدا می‌کنیم، بیشتر می‌فهمیم چقدر کارها از دستمان برمی‌آمده و انجام نداده‌ایم. چقدر می‌توانستیم ببخشیم، همراهی کنیم و دل کسی را شاد کنیم.
و باید از خودمان بپرسیم: مگر چقدر وقت داریم؟ چند بار دیگر فرصت می‌کنیم که کسی از ما چیزی بخواهد و ما بتوانیم برایش انجام دهیم؟
شاید بزرگ‌ترین حسرت انسان نه کارهایی که نکرده، بلکه فاصله‌ای باشد که میان وسعت امروز او و تنگنای دیروزش وجود دارد.
[برداشتی آزاد از: رشد، نوشته علی صفایی حائری]

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@hessamabnoos سوگواری واسه هر آدمی متفاوته

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@hessamabnoos متوجهم. حتمن بنویسید.

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@Nader_Ghelichi good for you😍

[الف @alef20000]

تا بحال از عسل چشم کسی مست شدی؟

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@KoalaDream1 چرا یا؟ هر دو

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@khesh_khesh @p0yict2 پس چرا نخواستنشو ازش طلاق گرفتن

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@MyMazinLife وقتی متوجه شد شکسته است و دیگه بقیه نمیتونن بهش آسیب بزنن 😍

[Sahba Mehr @mahrahimii]

@Ghazalvareh اطرافیان منم ندارن 😁