آن رفتگان که سرِ رفتن داشتند
پیشتر در دل[مرا]وانهاده بودند.
آنان که ماندهاند نیز اگر درپی رفتناَند،
کامروا بادند.
بادا که تنها یک چیز هرگزَم وامگُذارد،
آنچه در راه کامیابی
از صد سپاه کارسازتر میاُفتد:
خردِ خویشتن
که شکوه پیروزگَریاش را
در آن تاجوتختهای واژگون میتوان دید.
گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آن جا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم
نذر کردم که هم از راه به میخانه روم
آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند
ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم
حافظ
@taboutar مرد نفتی تنها میانجیست نه مقصد.
عذرا در واقع مرد نفتی را نمیخواهد، بلکه نیرویی که بوی بنزین در او برمیانگیزد را میخواهد؛ مرد نفتی صرفاً حامل و واسطهی آن نیروست.
@taboutar "بوی تند بنزین" برایش شبیه یک لذت یا خواسته جسمی جلوه میکند، گویی جای دعا و زیارت، نیاز روزمره و زمینی برایش مهمتر است.
بنزین نشانه سلطه، لذت و عذاب همزمان.
چون هنوز جوان بودم و ساده دل، همچنان چشم داشتم که کسی در دسته طولانی دیدارکنندگان از راه برسد و همه چیز را وایستاند و همه چیز را دوباره به جهت دیگر برگرداند. در حماقتم بیقرار انتظار میکشیدم. اما...