まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」

𐙚 ‧₊˚ ⋅ ʚɞ — 瑠璃河 愛美 、รุริคาวะ มานามิ ⋆౨ৎ˚⟡˖ ࣪ * ♡ ྀིྀིྀིྀིྀིྀིྀིྀི 「 卒 －fine art major / art club 」 ໒꒱ིྀ༝⁺ เนียนรู้จัก+สนิทได้เลย ! ˚₊‧꒰ა ꣑ৎ ໒꒱ ‧₊˚ #srkcommu

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

˚₊‧꒰ა ☆ #srkcommu ໒꒱ ‧₊˚

˚˖𓍢ִ໋🦢˚ 𓊆ྀི 瑠璃河愛美、𝚛𝚞𝚛𝚒𝚔𝚊𝚠𝚊 𝚖𝚊𝚗𝚊𝚖𝚒 𓊇ྀི ₊˚⊹ ❤︎
— year 3 : fine art major / art club 🪞

⋆. 𐙚 ˚ doc : https://t.co/YZ6fEgDTOa ໒꒱ིྀ༝⁺
for roleplay / co-op story / flirt / etc. : pls feel free to dm !

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya ( ปิดดด /ปาดเหงื่อ ขอบคุณที่มาเล่นกันค่ะ 😍 )

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

#srktoSeishinButai ( ย้อนหลัง )
@srk_sakuya

ช่วงหลายวันก่อนการแสดงจะเริ่ม

มานามิรับหน้าที่ในส่วนภาพประกอบบนฉากในการแสดง เพราะมันมีขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ ตึกแผนกศิลป์จึงถูกใช้เป็นสถานที่ในการทำงานของเธอและใครอีกหลาย ๆ คน

ฉากขนาดใหญ่ตรงหน้าถูกแต่งเติมด้วยรูปวาดสีน้ำมันไปกว่าครึ่ง

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya มานามิพยักหน้าให้แทนคำตอบ หลังจากเดินไปส่งเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่หน้าประตู

มือข้างที่เพิ่งจะให้เขาคว้าจับมือครู่ โบกมือลาให้จนกระทั่งอีกฝ่ายเดินจากไป

ทิ้งร่างยืนพิงประตู เอียงศีรษะซบขอบประตูขณะมองแผ่นหลังของซาคุยะลับสายตา

“…”

ไม่มีใจจะทำงานแล้วแฮะ

อยากให้ถึงตอนกลับบ้านไว ๆ จัง

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya อย่างไม่สามารถปิดบังความรู้สึกที่เพิ่งจะถูกกล่าวถึงไปเอาไว้ได้เลย

“อื้ม”
“ตกลงจ้ะ”

มานามิพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อนเพื่อจะได้เดินไปส่งที่หน้าประตู แล้วยื่นมือไปตรงหน้าเป็นเชิงให้จับเพื้อจะได้ดันตัวลุกขึ้นมาได้

ถึงอีกฝ่ายจะตัวสูงกว่าเธอถึง 10 เซนก็เถอะ ()

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya มานามิตอบในใจตัวเองแทบจะทันที

อื้ม อยากกลับด้วยกัน กับซาคุยะคุง

แต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะหัดปิดบังความรู้สึกเอาไว้บ้าง ไม่ใช่ว่าจะเปิดเผยทุกอย่างให้เขารู้จนหมดอย่างน่าอับอายเช่นนั้น

ถึงแบบนั้น คำตอบของเขาก็เป็นที่น่าพอใจ จนคนเป็นรุ่นพี่คลี่ยิ้มออกมา

+

[Shinraku-Commu @SRKcommu]

✦ยืนยันต่อตัวละคร✦
เพื่อนับจำนวนผู้เล่นที่ต้องส่งโค้ดให้ และเช็คฟีดแบคต่างๆ
ตั้งแต่วันนี้ - 30/04/2025

ฟอร์มยืนยันต่อตัวละคร : https://t.co/fb2Jl9ioap
เช็คสถานะ : https://t.co/FrswFZK2sh

※ ดอคหลักได้อัพเดทข้อมูลบางส่วนแล้ว จะอัพเดทปฏิทินอีกครั้งหลังจากปิดยืนยัน

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya “งั้นตอนเย็นกลับบ้านด้วยกันไหม”

แต่ก็ใช่ว่าคนอย่างเธอจะคิดหาวิธีอื่นไม่ได้เสียหน่อย

“มารอที่หน้าห้องนี้ได้หรือเปล่า…”

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya ”เพิ่งจะว่างมานั่งคุยกันแบบนี้นี่นา ฉันก็เลย…“

มีแต่ตัวมานามิเองที่เอาแต่โอ้เอ้หลังจากที่แทบจะไม่ค่อยได้เจอหน้ากันมาหลายสัปดาห์เพราะภาระหน้าที่ของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ื 3 ที่กำลังจะเรียนจบ

แต่ถ้าไม่ยอมปล่อยเขาไป ก็มีหวังว่างานของเธอจะไม่เสร็จตามแพลนที่วางไว้จริง ๆ

+

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya หัวใจเต้นระส่ำระส่าย ดังก้องในสองหูของตน ขอเพียงแค่อีกฝ่ายคงไม่ได้ยิน

“น่าอายจัง…ทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นรุ่นพี่แท้ ๆ…”

ถึงจะว่าแบบนั้นแต่ก็ยังไม่ยอมขยับถอยออกจากระยะห่างที่เขาเข้ามาใกล้ แทบจะแทรกแผ่นดินหนีแต่ก็โลภมากเกินกว่าจะปล่อยให้สถานการณ์นี้มันจบลงแค่เพราะความอับอายของตัวเอง

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya รู้ตัวเองอย่างชัดเจนว่าทั้งหมดเป็นเพราะเด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งหมดไม่มีเหตุผลอื่นใด

“อ- อืม”

ถึงจะเป็นเพียงแค่การลูบศีรษะเบา ๆ เหมือนที่เธอทำให้เขาก็ตามแต่ แต่ก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าควรตอบอะไรกลับไปก่อนที่จะทำให้เขาเข้าใจผิด

คนโตกว่าพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะผละสายตาออกมาก่อน

+

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya ”แค่ซาคุยะคุงมีความสุขกับเพลงที่ตัวเองได้เล่น รู้สึกภูมิใจในผลงานที่ตัวเองได้ทำ”

มือข้างหนึ่งที่สีที่เคยเปรอะเปื้อนถูกเช็ดออกไปจนหมด เลื่อนขึ้นไปลูบที่กลุ่มผมสีเทาของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

ราวกับสัมผัสเวลาลากแปรงพู่กันบนงานที่ละเอียดอ่อน

แล้วก็ผละออกมา

“เท่านั้นฉันก็ดีใจแล้ว”

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya “ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง ฉันไม่เคยคิดผิดหวังในตัวซาคุยะคุงเลย“

เพราะว่าไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหลังจากที่เผชิญกับความรู้สึกเหล่านั้นมาแล้ว ภายในจิตใจของเขาจะถูกกาลเวลาเยียวยาจนหายดีแล้วหรือยัง

”เธอเป็นนักเปียโนคนโปรดของฉันนี่นา แล้วฉันจะคิดแบบนั้นกับเธอได้ยังไงกัน”

+

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya “พอหลับตาแล้วตั้งใจฟัง ในหัวมันก็เลยเหฟ้นเป็นภาพนั้น ที่ซาคุยะคุงตั้งใจทำมันขึ้นมา“

”ฉันชอบมากเลยนะ”

“ถ้าทำเป็นเวอร์ชั่นที่สมบูรณ์แบบเมื่อไหร่จะต้องดีมาก ๆ แน่ ๆ ฉันจะรอฟังบนเวทีนะ“

มานามิเอียงหัวเล็กน้อยให้สบตาได้ถนัดขึ้น กล่าวทั้งรอยยิ้มจนดวงตากลมโตทั้งสองข้างหยีลงเล็กน้อย

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya ”เอ่อ…ถ้าให้พูดจริง ๆ ก็…จริง ๆ แล้ว….“ มานามิหัวเราะแก้เขินเบา ๆ

“ฉันกำลังนึกภาพซาคุยะคุงเล่นเพลงนี้อยู่“

ไม่ใช่ภาพของฉากในเนื้อเรื่องสุดแสนเศร้าโสกของชายหนุ่มที่เจ็บปวดจากการสูญเสียแทบทุกสิ่งอย่างอะไรนั่นเลย

+

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya น้ำเสียงนุ่มเอ่ยตอบด้วยความกระตือรือร้น ไม่ทันไรหลังจากที่ทรุดตัวลงคุกเข่านั่งพับทับส้นเท้าลงข้าง ๆ ตัวเขา ใช้สองมือยันพื้น ไม่ได้ทิ้งระยะห่างไกลออกไปเหมือนในตอนแรก

มองมือถือเครื่องนั้นสลับกับใบหน้าของอีกฝ่าย

“ถือว่าเจ๊ากันนะ เพราะเธอแอบมาดูฉากที่ฉันยังวาดไม่เสร็จนี่นา”

[まな ໒꒱ིྀ༝⁺ 「卒、grad」 @manami_srk]

@srk_sakuya ท่าทางของคนเป็นเธอที่ดูเหนื่อยล้านั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อยทันทีที่ถูกบอกแบบนั้น แต่ก็ชัดเจนจนสังเกตได้ ความรู้สึกสนอกสนใจปรากฏขึ้นชัดบนแววตาสีฟ้าสว่าง

มานามิลุกขึ้นยืน กึ่งเดินกึ่งวิ่งอ้อมฉากขนาดใหญ่ ตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่มรุ่นน้องโดยไม่ได้คิดแม้แต่จะใส่รองเท้ากลับไป

“อยากฟังสิ“

+