mahnaz

.

[mahnaz @manazhastem]

Timeline of everything .

[mahnaz @manazhastem]

Timelines Of Everything :
The Universe materializes from nothing . The Big Bang was not an explosion of matter in space but the sudden appearance and expansion of space itself . The expansion has continued ever since .
( وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ )

[mahnaz @manazhastem]

Timelines Of Everything :
The Universe materializes from nothing . The Big Bang was not an explosion of matter in space but the sudden appearance and expansion of space itself . The expansion has continued ever since .
( وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ )

[mahnaz @manazhastem]

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافری‌ست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

[mahnaz @manazhastem]

افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست
یا دیده و بعد از تو به رویی نگریده‌ست
گر مدعیان نقش ببینند پری را
دانند که دیوانه چرا جامه دریده‌ست
رحمت نکند بر دل بیچاره فرهاد
آن کس که سخن گفتن شیرین نشنیده‌ست
ما از تو به غیر از تو نداریم تمنا
حلوا به کسی ده که محبت نچشیده‌ست .
سعدی

[mahnaz @manazhastem]

:)

[mahnaz @manazhastem]

رو برگه پوستی چند بار یک خطو کشیدم و پاک کردم ، موازی نمیشه با بقیه .
پنجره بازه هوا قشنگه ولی خب ؛ قشنگ بودن که همیشه به جا نیست .
اگر چه وقت نیست ، برگه رو باید کنار گذاشت و پلان جدید کشید و هوا رو دید .

[mahnaz @manazhastem]

کتاب خدا را چنان می‌خوانند که سود ایشان است.
آنان که طیلسان زهد پوشیده‌اند تک پیرهنان را پیرهن برتن می‌درند؛
آنان که دستار بر سر نهاده‌اند سر از گردن خداترسان می‌اندازند؛
و آنان که آب برمردمان می‌بندند مردمان را آب از لبه تیغ می‌دهند.
«این نیست آن چه ما می‌گفتیم»
روز واقعه

[mahnaz @manazhastem]

کتابخونه حرم .

[mahnaz @manazhastem]

😔

[mahnaz @manazhastem]

دل آدم یمین میره زندگی یسار
هیچ وقتم به هم نمیرسن

[mahnaz @manazhastem]

به لاله در خون خفته شهیدِ دست از جان شسته
قسم به فریاد آخر به اشک لرزان مادر
که تا آخرین نفس راهت را ادامه خواهیم داد ای شهید
قسم به اسم ( آزادی ) به لحظه‌ای که جان دادی
به قلبِ از هم پاشیده شهیدِ در خون غلتیده
که راه ما باشد آن راه تو ای شهید
به یک صدا
جاویدان ایران عزیز ما

[mahnaz @manazhastem]

راسخ ترین اراده در صبح بعد از شبیه که در آن اراده از همیشه سست تر بوده .

[Sadra @HajNooredin]

این مواجهه عددی و کمی با جان‌های عزیز از دست رفته برایم ملموس نیست!
دعوا بر سر اعداد را نمیفهمم!
این زندگی انسان‌ها بوده آقا، هر کدام یک دنیا داشتند، برای هر کدام یک ایران به عزا بنشیند رواست

[mahnaz @manazhastem]

در شهر خرابات کسی پیر نشد
از خوردن آدمی زمین سیر نشد
گفتیم که به پیری رسیم توبه کنیم
از بس که جوان مُرد کسی پیر نشد...

[Reza Khosravi @REZAKH__]

شب‌ها در مسکو، چراغ بعضی خانه‌ها تا صبح روشن می‌ماند.
نه برای مهمانی.
نه برای کار.
برای این‌که اگر در زدند، کسی بیدار باشد.
این، داستان جنگ نیست.
داستان دیکتاتوری هم نیست.
داستان مردی است که سیستمی ساخت تا «ترس» از هر ارتشی قوی‌تر شود.
سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸.
دوره‌ای که بعدها «پاکسازی بزرگ» نام گرفت.
اما اسم واقعی‌اش این بود:
مهندسی وحشت.
استالین یک چیز را خوب فهمیده بود:
دشمن خطرناک، مخالف علنی نیست.
دشمن واقعی، کسی است که هنوز نمی‌دانی مخالف هست یا نه.
پس به‌جای جنگ با دشمنان شناخته‌شده، تصمیم گرفت «نامطمئن‌ها» را حذف کند.
و مشکل اینجا بود:
در یک کشور بزرگ، تقریباً همه نامطمئن به‌حساب می‌آمدند.
افسران ارتش سرخ یکی‌یکی بازداشت شدند.
ژنرال‌هایی که جنگ داخلی را برای بلشویک‌ها برده بودند، حالا متهم به خیانت شدند.
نتیجه؟
وقتی جنگ جهانی دوم رسید، ارتشی که باید آماده می‌بود، سر بریده شده بود.
حزب کمونیست هم امن نبود.
انقلابی‌هایی که کنار لنین جنگیده بودند، در دادگاه‌های نمایشی ایستادند،
به خیانت‌هایی اعتراف کر��ند که هرگز رخ نداده بود،
و بعد ناپدید شدند.
اعتراف‌ها با شکنجه گرفته می‌شد،
اما در روزنامه‌ها با تیتر «عدالت اجرا شد» چاپ می‌شد.
پیام روشن بود:
اگر قهرمان دیروز می‌تواند خائن امروز باشد،
تو هیچ تضمینی نداری.
اما شاهکار این سیستم فقط اعدام‌ها نبود.
شاهکار، بی‌اعتمادی سراسری بود.
همکار از همکار می‌ترسید.
دوست از دوست فاصله می‌گرفت.
شوهرها مراقب حرف زدن جلوی همسرانشان بودند.
بچه‌ها در مدرسه یاد می‌گرفتند اگر «حرف مشکوک» شنیدند، والدینشان را گزارش بدهند.
وقتی مردم از هم بترسند،
دیگر لازم نیست حکومت همه‌جا باشد.
مردم، خودشان پلیس همدیگر می‌شوند.
سازوکار ساده اما مرگبار بود:
سهمیه بازداشت.
به ادارات امنیتی عدد می‌دادند:
این‌قدر «دشمن مردم» پیدا کنید.
وقتی سهمیه باید پر شود،
بی‌گناه بودن مشکل تو نیست؛
بدشانسی توست.
پرونده‌ها با چند خط ساخته می‌شد.
امضاها زیر فشار گرفته می‌شد.
قطارها شبانه زندانی‌ها را به اردوگاه‌های کار اجباری می‌بردند.
جایی در یخبندان سیبری که خیلی‌ها هرگز برنگشتند.
عددها هنوز محل بحث‌اند، اما یک چیز قط��ی است:
میلیون‌ها نفر بازداشت شدند،
صدها هزار نفر تیرباران شدند،
و میلیون‌ها خانواده با یک جمله فروپاشیدند:
«آمدند و بردندش.»
قدرت استالین فقط در خشونت نبود.
در غیرقابل‌پیش‌بینی بودن بود.
اگر فقط مخالفان مجازات شوند، بقیه یاد می‌گیرند ساکت بمانند.
اما اگر وفادارترین افراد هم ناگهان حذف شوند،
همه در حالت آماده‌باش روانی زندگی می‌کنند.
این یعنی کنترل بدون حضور دائمی.
ترسی که در ذهن مردم خانه می‌کند، از هر زندانی بزرگ‌تر است.
نتیجه چه شد؟
کشوری که کسی در آن به کسی اعتماد نداشت.
جامعه‌ای که یاد گرفت زنده ماندن مهم‌تر از درست بودن است.
و نسلی که فهمید خط��ناک‌ترین جمله این است:
«من کاری نکرده‌ام.»
چون در آن سیستم،
گناه مهم نبود؛
قابل‌قربانی‌بودن مهم بود.
این فقط یک فصل از تاریخ شوروی نیست.
این یک درس همیشگی درباره قدرت است:
وقتی حاکم بتواند تعریف «دشمن» را هر روز عوض کند،
هیچ‌کس شهروند امن نیست.
همه فقط زندانیِ آزادند.
و حالا سؤال خطرناک:
اگر امروز جایی ببینی
قانون مبهم است،
اتهام‌ها کش‌دارند،
و مردم بیشتر از حکومت، از هم می‌ترسند…
فکر می‌کنی آنجا واقعاً امن است؟
یا فقط هنوز نوبت تو نشده؟
اگر این روایت ذهنت را درگیر کرد، بنویس:
«ترس بزرگ‌ترین زندان است»
و برای کسی بفرست که فکر می‌کند آزادی یعنی فقط نفس کشیدن.

[Khashayar @xerxesss]

بر این زادم و هم بر این بگذرم
چنان دان که خاک پی حیدرم
#Iran

[mahnaz @manazhastem]

@AminRashki 😂😂😂

[mahnaz @manazhastem]

@rezazadeh__ir اشغال یا دیکتاتوری ؟
ه��چ کدوم ، آزادی