Manon

@manonwickie

Joined January 2016

166 Following

364 Followers

6.8K Posts

manonwickie retweeted

Richard

@helpdeskert

24 days ago

In mijn cultuur zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig. Kunnen vrouwen topless naar het strand en mogen homo’s hand in hand lopen. Mogen onze vrouwen padellen met vrienden en zich kleden zoals zij dat willen. Eten we ’s winters boerenkool met worst, vieren we Kerst en Sinterklaas en fietsen we door weer en wind. Gaan sommigen op zondag naar de kerk, de IKEA en anderen helemaal nergens heen. Zeggen we waar het op staat, maar helpen we ook bij de buren als dat nodig is. Drinken bier en roepen kut of roken een joint en doen geen kut. Herdenken we onze doden, vieren we onze vrijheid en mag je geloven wat je wilt, zolang je die vrijheid ook een ander gunt. Dat is mijn Nederlandse cultuur. Niet perfect, wel het beschermen waard.

128

771

61K

manonwickie retweeted

Jan B. Hommel

@BumblebeeJoe

28 days ago

"Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets", was het tegeltje dat bij mijn ouders op de boerderij hing. Ik heb het goed onthouden en bij elke fout die ik maakte en bij elke fout die ik nu nog maak, schiet dat weer door mijn hoofd: Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets. En dat geldt ook voor jou en mij. Er was ook een documentaire over medische tuchtzaken en wat dat met artsen doet, waarin een opleider urologie desgevraagd zei dat hij nooit fouten maakte. De man moet wel heel erg vol van zichzelf geweest zijn: artsen maken altijd fouten. Ik heb veel jonge artsen gezegd dat op de dag dat ik geen fouten meer maak, het tijd wordt dat ik stop. Want dat kan twee dingen betekenen: dat ik zo goed ben dat ik geen fouten meer maak. Maar veel waarschijnlijker is dat ik mijn eigen fouten niet meer zie, laat staan erken, en dat is een heel goede reden om er onmiddellijk mee op te houden. Dat je nu inziet dat je niet kritisch genoeg was op de hele uitrol van de vaccinatiecampagne is een ding: daarmee heb je al een voorsprong op zo'n slordige 140 andere kamerleden die het niet zien en het nooit zullen erkennen. Maar het is helaas te laat, zoals mijn oude vader altijd zei: "Berouw komt altijd na de zonde." Had ik hetzelfde gedaan als wat ik nu gedaan heb als ik twintig jaar jonger was gewest en net als jij toen een jonge klare basisarts was geweest? Met nog alle blinde vertrouwen in de geneeskunde en de wetenschap die ik toen had, en waar ik maar langzaam van verlost ben? Ik wil het graag geloven, vooral omdat ik altijd al recalcitrant was en wars van autoriteit, maar zeker weten doe ik het niet. Helaas niet. De medische wereld is gezegend en vervloekt doordat het in de kern nog steeds een gilde is: ik heb het nut daarvan op de operatiekamer gezien en ik heb de vloek ervan zelf ondergaan, op vele manieren. Dat jij je niet wist te los te maken van dat medische establishment en achter de 'wetenschappelijke' muziek aanliep, is niet wat ik je verwijt. Dat valt onder de fouten die een jonge arts kan en mag maken. Wat ik je wél verwijt, is dat je niet geluisterd hebt naar de critici. Dat de critici bleven hameren op het woord 'gentherapie', een term die ik altijd vermeden heb, is misschien irritant, maar het ontsloeg je niet van de verantwoordelijkheid om te luisteren naar wat zij inhoudelijk te vertellen hadden. En dat deed je niet. Terwijl zij hele goede argumenten hadden. @JonaWalk, @veen_els en ik waren er daar slechts twee van, maar er waren er veel meer. En misschien is je jonge leeftijd en je weinig ervaring toch niet helemaal een excuus: Bij een van de eerste protestacties op het Museumplein werd ik benaderd door een co-assistent die wanhopig en erg somber was. Hij zat in lockdown en hij zat met zes andere jaargenoten opgesloten op een zolderkamer: geen van hen zag in dat er hele gevaarlijke ontwikkelingen gaande waren. Hij voelde zich ongelofelijk eenzaam en kon zich niet voorstellen waarom zijn jaargenoten niet zagen wat hij zag. Hij wilde ook protesteren, hij wilde ook zijn stem laten horen, tegen de waanzin, tegen de dwang, tegen de de onmenselijke behandeling die mensen ten deel viel. Ik heb het hem krachtig afgeraden: het zou wat betreft zijn loopbaan zelfmoord zijn. Dit is wat ik toen tegen hem zei: "Nu moeten de mensen met de meeste kennis en de sterkste schouders opstaan en hun stem laten horen. Ik ben er daar een van. Jij moet dat niet doen. Als over twintig jaar jij de man bent met de sterkste schouders en de krachtigste stem, en er gebeurt weer zoiets, dan moet jij het doen. Maar niet nu." Dat advies heeft hij deels opgevolgd. Hij kwam terug bij een van mijn voorstellingen, inmiddels afgestudeerd. Bij een van zijn laatste coschappen bij de kindergeneeskunde had hij een eindpresentatie gehouden over de waanzin van de #mondkapjes. Dat was zijn protest. Klein misschien, maar het was er. En tot zijn grote verbazing kreeg hij veel bijval: maar wel van mensen die hun mond hielden toen ze die hadden moeten opendoen. Die jonge arts zal mij altijd bijblijven, en door deze mensen houd ik hoop: want deze mensen zullen er altijd zijn. Misschien heb jij wel geprotesteerd tegen sommige maatregelen, maar je hebt je stem niet laten horen toen dat het hardst nodig was, zeker gezien je arts bent. Want er zijn twee dingen heilig in de geneeskunde: de onaantastbaarheid van de lichamelijke integriteit, waarbij elke vorm van dwang of drang uit den boze is. Het tweede is dat de veiligheidseisen aan een geneesmiddel of aan een vaccin dat aan volstrekt gezonde en jonge mensen wordt toegediend, bijna onbereikbaar hoog zijn: en dat ook moeten zijn. En dan blijft de vraag over, Nicky en dat is oprecht mijn vraag: waarom zag deze jonge coassistent dat wel, en waarom zag jij dat niet? Waarom, Nicky, hoorde jij bij de pakweg 95% van het artsengilde die hier niet tegen protesteerde en niet bij de 5% die dat wel deed? Daarmee kom ik terug bij de belangrijkste en meest donkere en dreigende blog die ik ooit geschreven heb. Ik weet dat veel mensen vinden dat ik deze vergelijking niet mag maken, maar ik vind dat ik hem moet maken. Lees het zelf, en misschien begrijp je dan waarom. En ik wil je meegeven wat Traudl Junge, de secretaresse van Hitler, zei over Sophie Scholl, de Duitse verzetsstrijdster en studente biologie en filosofie, die op 22 februari 1943 door de nazi's gefusilleerd werd. Ik weet het, het decor is een heel ander en misschien totaal onvergelijkbaar dan wat we gezien hebben in de afgelopen jaren, maar de kern is hetzelfde: "Natürlich habe ich diese Schrecknisse durch den Nürnberger Prozess, durch die sechs Millionen Juden und andersrassische Menschen, die da umgekommen sind, als eine ganz erschütternde, vreselijke Tatsache empfunden. Aber ich hab' noch nicht den Zusammenhang hergestellt mit meiner eigenen Vergangenheit. Ich hab' mich noch damit zufriedengestellt, dass ich ja persönlich keine Schuld daran hatte, und dass ich ja von dem Ausmaß nichts gewusst habe. Aber eines Tages bin ich an der Franz-Joseph-Straße vorbeigegangen an der Gedenktafel für die Sophie Scholl. Und da habe ich gelesen, dass sie dasselbe Geburtsjahr hatte wie ich, und dass sie in dem Jahr hingerichtet wurde, in dem ich zu Hitler gekommen bin. Und in dem Moment habe ich gespürt, dass das keine Entschuldigung ist, dass man jung ist. Sondern man hätte eben doch Dinge erfahren können." Ik kan maar een ding wensen, beste Nicky. Dat je van je fouten leert. Ik hoop oprecht dat je de blog leest en erover nadenkt. Misschien dat je dan over twintig jaar, als er opnieuw een beroep op je wordt gedaan, dan de sterke schouders en krachtige stem hebt die je nu niet had. Dat hoop ik van ganser harte. https://t.co/ivxR3pbYRR

201

25K

Manon

@manonwickie

Who to follow

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users