این obsession جمعی چندروزه امون با کامران هومن فقط ذوق دیدن دوباره اشون نیست، یه جور Nostalgic escapismـه. داریم از فشار زندگی واقعی پناه میبریم به سالهایی که بچه و بی دغدغه بودیم و اونا بخشی از خاطراتمون بودن، انگار چند دقیقه برمیگردیم پیش اون نسخهی امن تر خودمون🫠
همین ویدئو های کامران و هومن نشون میده که چقدر جامعه هم اون زمان سالم تر بوده
همه مودب تر بودن، رفتار پسرا بهتر بوده
هیچوقت نمیشه تاثیر موسیقی و هنر رو دست کم گرفت، بعد الان میان به زن و بچه ی هم فحش ناموسی میدن، حال آدم به هم میخوره
مردها تو آهنگاشون میخوان همدیگه رو آزار بدن و به قولی دیس کنن هم جز زن و بچهی هم و دست گذاشتن رو اونا هیچکاری بلد نیستن. میخوام فحش بدم؟ بهت میگم زنجنده. میخوام جوابتو بدم؟ ویدیو میدم از صورت زنت استفاده میکنم. بعد مردم معتقدن زنستیزی در جهان مدرن وجود نداره.