Kendime ait bir köşe bulmak için, sırf bir inanç kırıntısına tutunmak için çırpınıp duruyorum. Üzerime yakışmayan ceketlerin arasından birini seçmeye çalışıyorum. İçimde durmadan kabaran, habersizce çekip gitme isteği var. Oysa çoktan uzaklaştım; geri dönüş yolunu hatırlamıyorum.
O bildik “sıkıldım” hissi, ara sıra kendini özletsin istiyorum.
İnsan şaşırmayı bırakınca eksiliyor “Böyle olacağını biliyordum” dediğinde, “o zaten böyle biri “ diye içine sindirdiğinde, içinde bir şeyler yavaşça çürümeye başlıyor.