اینطوریه که اولویتمی، هوات رو دارم، صبر میکنم و تو فقط بهم بی لیاقتی نشون میدی و من یهو قید همه چی رو میزنم و طوری کنارت میذارم انگار هیچوقت وجود نداشتی، کاش بفهمی قرار نیست تا ابد صبور بمونم.
مرحله داد زدن، گریه کردن و دعوا کردن یعنی هنوز چیزی برای گفتن و درست کردن یا تخلیه کردن هست؛ اونجا که ساکت میشی دیگه هیچی نیست. هیچی. یه وضع خنثی مطلق تو پوچ ترین و تاریک ترین حالت ممکن هست
من دیگه هیچی برام مهم نیست فقط میخوام بدونم چطوری هر بار کل دنیا رو خر میکنن؟؟
چطوری ترامپ رو راضی کردن؟
کشورای عربی که این همه موشک خوردن چرا راضی میشن؟؟
رهبرای اروپا چرا همیشه طرفشون هستن؟
آخه چرا هنوز بعد از این همه جنایت، بعد از این همه بمباران و تضعیف و کشته شدن، هنوز هستن؟
مشکل رابطه ها از جایی شروع میشه که
رابطه به جای کشش و امنیت
تبدیل میشه به کشش و ابهام
و این دقیقاً همون چیزیه که زن ها رو خسته میکنه و مجبور به ترک اون رابطه میکنه
اینم بدونید، اگر واقعا توافقی بشه
ملت تحت شدید ترین و رنج آور ترین مشکلات هم دیگه به خیابونا برنمیگردن!
چون از فردا یه جمله دهن به دهن قراره بچرخه:
آمریکا با اون عظمتش نتونست اینارو بندازه ما که…
این فقط توافق نیست، مرگِ امیدِ